Κυριακή, Αυγούστου 31, 2014

Δευτέρα, Αυγούστου 18, 2014

Ακίνδυνο ζιζανιοκτόνο αναπτύχθηκε από ελληνίδες φοιτήτριες - Pentapostagma.gr

Ακίνδυνο ζιζανιοκτόνο αναπτύχθηκε από ελληνίδες φοιτήτριες - Pentapostagma.gr

Ο “ζήλος” του ιερέως: Ένα διδακτικό όνειρο - Pentapostagma.gr

Ο “ζήλος” του ιερέως: Ένα διδακτικό όνειρο - Pentapostagma.gr

Τεχνική με την οποία σας κλέβουν οι τράπεζες (ΟΛΕΣ)

http://www.pentapostagma.gr/2014/03/%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B6%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%83-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%B8%CE%BF.html#.U_JPBvk0FWo

How the sun sees you

ΘΑ ΦΡΙΞΕΤΕ με αυτό που θα διαβάσετε! Που πάνε οι εισπράξεις από τα διόδια; - Pentapostagma.gr

Που πάνε οι εισπράξεις από τα διόδια; - Pentapostagma.gr

Athens Tech Demo

ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ-ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ 27/07/2014

Ο μύθος του Καιάδα: Οι Σπαρτιάτες δεν πέταγαν τα ασθενικά παιδιά αλλά

Σύμφωνα με τον μύθο οι αρχαίοι Σπαρτιάτες πετούσαν τα ασθενικά τους παιδιά στον Καιάδα.

Αυτό όμως που επιβεβαιώνεται από την έρευνα, είναι ότι στον Καιάδα οι Σπαρτιάτες δεν έριχναν τα προβληματικά παιδιά. Εκεί εκτελούσαν τους καταδικασμένους σε θάνατο, τους επίορκους, τους προδότες, τους εγκληματίες και τους αιχμάλωτους πολέμου.
Στον Καιάδα κατέληξε ο ήρωας του Β΄ Πελοποννησιακού πολέμου Αριστομένης ο Ανδανιεύς, μαζί με 50 αιχμάλωτους Μεσσηνίους, αλλά εκεί επρόκειτο να πετάξουν και τον βασιλιά Παυσανία που είχε καταδικαστεί σε θάνατο ως προδότης.
Ο Καιάδας, το σπηλαιοβάραθρο του «τρόμου», βρίσκεται κοντά στο χωριό Τρύπη, 10 χλμ. από τη Σπάρτη, δίπλα στο δημόσιο δρόμο Σπάρτης – Καλαμάτας. Η ύπαρξη βαράθρου με ανθρώπινα οστά στην Τρύπη ήταν για πολλά χρόνια γνωστή, αλλά η πρώτη επίσημη επιτόπια έρευνα έγινε το 1983. Τα περισσότερα οστά ήταν όντως ανθρώπινα. Οστά βρέθηκαν και σε φυσικές σχισμές και σε εσοχές ψηλότερα από το σημερινό δάπεδο.

Σάββατο, Αυγούστου 16, 2014

Αν είχαμε Ισλανδό Πρόεδρο της Δημοκρατίας


Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012
Ανοιχτή επιστολή
Προς τον κ. Κάρολο Παπούλια,
Πρόεδρο της Δημοκρατίας
Αν είχα τη δύναμη θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Ólafur Ragnar Grímsson. Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της.
Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο… δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα.
Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής: «Δε μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει».

Οι σκουρόχρωμοι Έλληνες του Περού

Colonia Griega de San Andres

Το 1880, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ Περού και Χιλής, συνέβη το εξής: Σε μια αιματηρή επιδρομή των Χιλιανών κατά του χωριού Σαν Αντρές του Περού, οι Χιλιανοί στρατιώτες σκότωναν αδιακρίτως τους κατοίκους του χωριού.
Ανάμεσα σε αυτούς όμως, ήταν και 7 Ελληνες ναυτικοί, οι οποίοι αγάπησαν το Περού από τα ταξίδια τους και είχαν εγκατασταθεί εκεί για να ζήσουν. Κάποιοι από αυτούς είχαν παντρευτεί με Περουβιανές γυναίκες και είχαν δημιουργήσει τις οικογένειές τους. Οταν λοιπόν έγινε η φονική επιδρομή, μαζεύτηκαν όλοι οι Ελληνες σε ένα σπίτι, μαζί με πολλούς Περουβιανούς κατοίκους, κλειδώθηκαν μέσα, ύψωσαν την ελληνική σημαία και περίμεναν με αγωνία.
Και τότε έγινε το θαύμα! Οι Χιλιανοί στρατιώτες που είχαν ξεκληρίσει το χωριό, δεν πείραξαν καθόλου το σπίτι με την ελληνική σημαία!

Αυτά είναι Greeklish!

O ακαδημαϊκός Ξενοφών Ζολώτας

Γνωστό σε όλους πια είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός Ξενοφών Ζολώτας (1904-2004), θέλοντας το 1957 να δηλώσει τη δύναμη και τη ζωντάνια της ελληνικής γλώσσας, εκφώνησε έναν ευφυέστατο λόγο σε οικονομικό συνέδριο στην Ουάσιγκτον που ξεσήκωσε θύελλα χειροκροτημάτων και έγινε πρωτοσέλιδο στους Times και την Washington Post.
Όλος ο λόγος ήταν γραμμένος στα αγγλικά, αλλά στην πραγματικότητα, αν αφαιρούσε κανείς τα άρθρα και τους συνδέσμους, όλες οι υπόλοιπες λέξεις ήταν ελληνικές!
Ο Ζολώτας, στην εισαγωγή του στα αγγλικά, είπε χαρακτηριστικά:

Βάλτε μια μαμά να κυβερνήσει τον κόσμο. (Απλά μαθήματα πολιτικής…)

Γράφει η Αννυ Λιγνού
Με αφορμή ένα άρθρο του Πιτσιρίκου με θέμα: «Η μόνη απάντηση στη βία είναι η Δικαιοσύνη» αντιλήφθηκα ότι οι ίδιοι κανόνες ακριβώς ισχύουν από την αρχή μέχρι το τέλος της κοινωνικής ζωής μας.
Το έμαθα αυτό από τα παιδιά μου. Όταν σε δέρνει ένα δίχρονο γιατί είναι σε απόγνωση και τσιρίζει που δεν μπορεί να φάει δεύτερο παγωτό, δεν το πλακώνεις στις σφαλιάρες για να μάθει να φέρεται. Ούτε όμως και περιμένεις να το καταλάβει την ώρα που είναι εκτός εαυτού. Το απομακρύνεις, το ηρεμείς και του δείχνεις ότι στο σπίτι υπάρχουν κανόνες για να περνάνε όλοι καλά.
Του μαθαίνεις ότι τα ουρλιαχτά και οι σφαλιάρες δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος για να τραβήξει την προσοχή σου. Δεν επιβραβεύεις αυτή τη συμπεριφορά, αλλά κυρίως δεν την αναπαράγεις! Πόσο παράλογο να αρχίσεις στο ξύλο ένα παιδάκι για να του μάθεις να μη δέρνει!!! (Σας θυμίζει τίποτα?)
Ότι δεν μπορεί να σπάει το κεφάλι του αδερφού του επειδή θέλει τα παιχνίδια του, αλλά πρέπει να βρουν έναν δίκαιο τρόπο να τα μοιραστούν. Όποιον τρόπο θέλουν αυτά, αλλά να είναι δίκαιος και να κάνει χαρούμενους και τους δύο. (Σας θυμίζει τίποτα?)

Αγάπη, τι δύσκολο πράγμα...

Γράφει η Αννυ Λιγνού
Έχω ένα σωρό ανύπαντρους φίλους και άλλες τόσες φίλες, όλοι ένας κι ένας, τεφαρίκια. Κάθομαι και σκέφτομαι: «Μα γιατί αυτοί οι πολύ αξιόλογοι άνθρωποι είναι μόνοι?»
Θα μου πεις και πολύ σωστά, ότι αφού όλοι αυτοί είναι τόσο τέλειοι, γιατί δεν κάνεις ένα μπακουροπάρτυ να γνωριστούν μεταξύ τους? Πρώτον γιατί είναι σε μεγάλες αποστάσεις ο ένας με τον άλλο (Ελλάδα και εξωτερικό) και δεύτερον γιατί εξετάζω την περίπτωση για να βρω που είναι το χτύπημα. Ας καταρρίψουμε έναν - έναν τους μύθους κι ας ελπίσουμε να το διαβάσουν οι μπάκουρες οι φίλοι μου και να συμμορφωθούν:
Δεν βρήκα κάποιον να ταιριάζουμε…
Είναι μύθος ότι για να κάνεις χωριό με κάποιον πρέπει να ταιριάζεις απόλυτα. Εδώ με τα αδέρφια μας, που έχουμε την ίδια μάνα και τον ίδιο πατέρα και δεν ταιριάζουμε πολλές φορές! Πως θες να ταιριάζεις με έναν ξένο; Που μεγάλωσε αλλού, αλλιώς και μ’ άλλους; Κι άντε και βρήκες το υπέροχο ταίρι σου. Δε θα σκυλοβαρεθείς με μια κόπια του εαυτού σου?
Θέλω «μια κοπέλα από σπίτι» / έναν άντρα «από τζάκι»

Πες καλημέρα χριστιανέ μου.

Γράφει η Αννυ Λιγνού
Πάλι τα κατάφερα να τρομοκρατήσω όλους τους γονείς στον Παιδικό Σταθμό, λέγοντάςτους «καλημέρα».
Ανεβαίναμε τα σκαλιά τραγουδώντας με το γιο μου το τραγούδι της ημέρας (κάθε μέρα εφευρίσκουμε κι ένα δικό μας τραγούδι) και όποιον βλέπαμε του χαμογελούσαμε και του λέγαμε «καλημέρα». Λάβαμε πίσω:
Τρία «καλημέρα» από γιαγιάδες και παππούδες με πλατύ χαμόγελο, μάλιστα ο ένας ανασήκωσε και το καπέλο του για να μας χαιρετίσει και κόντεψα να δακρύσω. Βέβαια οι άνθρωποι αυτής της ηλικίας είχαν μάθει να βλέπουν, όχι απλά να κοιτάνε. Να αλληλεπιδρούν με τους άλλους στο δρόμο κι όχι να συμπεριφέρονται σαν ρομπότ που κάνει διαλογισμό.
μας βλέπουν και παιδιά...
Ένα «χαίρετε» από μια αλλοδαπή μαμά η οποία προσπαθούσε να ενσωματωθεί και χάρηκε που κάποιος της μίλησε εγκάρδια.

Ανέκδοτα από την αρχαιότητα!

Αγης
Επαινούσαν μερικοί μπροστά στον Άγη τους Ηλείους, γιατί ήταν πολύ δίκαιοι κριτές στους Ολυμπιακούς αγώνες. Ο Άγης ρώτησε με απορία: Και είναι τόσο σπουδαίο το ότι οι Ηλείοι μια φορά στα τέσσερα χρόνια γίνονται δίκαιοι;
Αντισθένης
Ο φιλόσοφος Αντισθένης συμβούλευε τους Αθηναίους να ανακηρύξουν με την ψήφο τους τα... γαϊδούρια σε άλογα. Όταν του είπαν ότι κάτι τέτοιο είναι έξω από κάθε λογική, ο Αντισθένης παρατήρησε: «Μήπως και στρατηγούς δεν αναδεικνύετε με την ψήφο σας χωρίς να έχουν πάρει καμία απολύτως εκπαίδευση;»
***

μην τα βάζεις με τα παιδιά!

Το κορίτσι κι οι φάλαινες
Ένα μικρό κορίτσι μιλούσε με το δάσκαλο της για τις φάλαινες.
Ο δάσκαλος είπε ότι είναι φύση αδύνατο μια φάλαινα να καταπιεί έναν άνθρωπο, γιατί αν και είναι ένα πολύ μεγάλο θηλαστικό, ο λαιμός του είναι πολύ μικρός.
Το μικρό κορίτσι επισήμανε ότι μια φάλαινα είχε καταπιεί τον Ιωνά.
Ενοχλημένος ο δάσκαλος επέμεινε ότι μια φάλαινα δεν μπορεί να καταπιεί έναν άνθρωπο.
Τότε το μικρό κορίτσι είπε, "Όταν θα πάω στον παράδεισο, θα ρωτήσω τον Ιωνά."
Και ο δάσκαλος τη ρώτησε "Και αν ο Ιωνάς έχει πάει στη κόλαση?"
Και η μικρή απάντησε "Τότε θα τον ρωτήσεις εσύ!"

Και λες εμένα έγχρωμο;

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος

Κι εσύ λευκέ άνθρωπε...
Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι
Και λες εμένα έγχρωμο;
Αυτό το ποίημα προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2006. Το έγραψε ένας Αφρικανός μαθητής.

Τα ψάρια

Ενα πρωί σε μια παραθαλάσσια πόλη, συνέβη ένα παράξενο φαινόμενο: Χιλιάδες ψάρια άρχισαν να ξεβράζονται από τα δυνατά κύµατα της θάλασσας και να πετάγονται στην ακτή. Ολα σπαρταρούσαν και μετά από λίγη ώρα, όπως ήταν φυσικό πέθαιναν.
- “Τι τεράστια καταστροφή! Τι είναι αυτό που μας βρήκε; Είναι τρομερό!” έλεγαν περίλυποι όλοι οι κάτοικοι που είχαν συγκεντρωθεί στην παραλία και κοιτούσαν τα ψάρια να χάνονται.
Τότε, μια γυναίκα, ξαφνικά αρχίζει να τα μαζεύει ένα ένα από κάτω, όσα ήταν ζωντανά ακόμα και να τα ξαναπετάει µέσα στην θάλασσα. Κάποιος, συγκινήθηκε από την απελπισμένη προσπάθειά της να τα βοηθήσει να ζήσουν, πάει κοντά και της λέει στενοχωρημένα:
- “Αδικα το κάνεις, είναι χιλιάδες, τι νόηµα έχει να σώσεις µερικά;”
Και τότε εκείνη του απαντάει συνεχίζοντας να τα πετάει γρήγορα μεσα:
- “Για αυτά που πετάω πίσω, σίγουρα έχει νόηµα!
(Ο μύθος δηλοί: Ανεξάρτητα από την καταστροφή που συντελείται γύρω σου, κοίτα εσύ τι μπορείς να κάνεις και κάντο.)
www.e-fungus.gr

Το βάζο της ζωής

Ένας καθηγητής Πανεπιστημίου, στάθηκε μπροστά στους φοιτητές της τάξης του, της φιλοσοφικής σχολής, έχοντας μπροστά ένα μεγάλο βάζο και τρία σακουλάκια. Όταν η τάξη ησύχασε, χωρίς να πει τίποτα, άνοιξε το ένα σακουλάκι και άρχισε γεμίζει το βάζο με μπαλάκια του τένις. Όταν το γέμισε ως απάνω, κοίταξε τους μαθητές του και τους ρώτησε αν το βάζο είναι γεμάτο και εκείνοι συμφώνησαν.

Τότε ο καθηγητής πήρε το δεύτερο σακουλάκι που περιείχε χαλίκια και άρχισε να τα ρίχνει μέσα στο βάζο κουνώντας το δεξιά κι αριστερά και αυτά πήγαν και γέμισαν τα κενά ανάμεσα στις μπάλες του τένις. Όταν πια δεν χωρούσαν άλλα χαλίκια ρώτησε τους μαθητές αν το βάζο ήταν γεμάτο και αυτοί χαμογέλασαν και είπαν πως "τώρα είναι εντελώς γεμάτο!".