Photoshop - κουμπί σε κυκλικό σχήμα

Photoshop - κουμπί σε κυκλικό σχήμα

, με το οποίο να βάζετε μετά μέσα ό,τι κείμενο θέλετε ή και να το χρησιμοποιήσετε οπουδήποτε σας κάνει κέφι. Ας αρχίσουμε λοιπόν!

1) Δημιουργήστε ένα νέο αρχείο εικόνας στο photoshop με διαστάσεις περίπου 400px επί 400px. Καλό θα ήταν να κάνετε το αρχείο της εικόνας σας τετράγωνο για να γίνει πιο όμορφο.

2) Γεμίστε το με μαύρο χρώμα, επιλέξτε το «Ellipse Tool» και δημιουργήστε έναν κύκλο (με χρώμα ανοιχτό μπλε) έχοντας το κουμπί shift από το πληκτρολόγιο σας πατημένο.

3) Ενώ έχετε επιλεγμένο το layer που φτιάξατε τον κύκλο, πατήστε δύο φορές ctrl + j για να δημιουργηθούν δύο ακριβώς ίδια αντίγραφα με το πρώτο layer που κάνατε (αυτό με τον μπλε κύκλο).

4) Επιλέξτε το πρώτο layer με διπλό click και βάλτε ακριβώς τα παρακάτω.

5) Στο δεύτερο layer εισάγετε τα ακόλουθα.

6) Στο τρίτο layer κάντε edit τον κύκλο, κάντε το μικρό και βάλτε στο πάνω μέρος όπως βλέπετε στην εικόνα. Στην συνέχεια βάλτε το “Bleeding Mode” στο «screen» και τροποποιήστε το “Gradient Overlay”.

7) Τέλος, μπορείτε να εισάγετε τα δικά σας κείμενα, γραφικά ή οτιδήποτε άλλο θελήσετε.

Review:

Κατεβάστε το τελικό έτοιμο psd αρχείο δίνοντας έστω μια απάντηση

Photoshop - Tech Logo

Photoshop - Tech Logo

με το εργαλείο "Polar Coordinates"

---

Καλησπέρα σας.
Είμαι καινούριος στο Forum και σκέφτηκα πως θα ήταν πολύ θεαματική είσοδος με ένα βοηθηματάκι.

Σκοπός είναι η δημιουργία ενός Logo ή Avatar χρησιμοποιώντας το εργαλείο "Polar Coordinates" του Photoshop CS 2 (λογικά θα υπάρχει και σε προηγούμενες εκδόσεις). Το βοήθημα χωρίζεται σε δύο κατηγορίες, τον Σχεδιασμό (Design) και τα ΕΦΕ (Effects). Ελπίζω να σας αρέσει.
Αρχίζουμε.

Η παρακάτω φωτογραφία θα σας εξηγήσει πώς λειτουργεί το εργαλείο.




---ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ - DESIGN:

1) Ανοίγουμε μία νέα εργασία, 300x300 αλλά προσέχουμε το Color Mode να είναι 8bit, και το background διάφανο (transparent), για να μπορέσουμε μετά να βάλουμε τα effects.



2) Έπειτα, επιλέγουμε το "Rectangle Tool" (ή με το γράμμα U στο αγγλικό πληκτρολόγιο)


αλλά προσέχουμε να έχουμε επιλέξει το "Fill Pixels" ώστε να μην δημιουργεί νέα Layers για κάθε σχήμα που φτιάχνουμε.



3) Εφόσον καταλάβατε πώς λειτουργεί το εργαλείο στην πρώτη φωτογραφία, σχεδιάζετε κάπως αφηρημένα, περίπου όπως στην επόμενη εικόνα.



4) Μετά αφού φτιάξατε το σχέδιό σας, πηγαίνετε: FILTERS -> DISTORTION -> POLAR COORDINATES, και το σχέδιό σας θα πρέπει να έχει αυτή τη μορφή:



5) Τώρα περιστρέφουμε αριστερόστροφα ή δεξιόστροφα το σχήμα μας για να βάλουμε απο πάνω (στην δική μου περίπτωση) το TEXT με το όνομά μας ή ότι άλλο θέλουμε (π.χ το όνομα της ιστοσελίδας μας) :o




---ΕΦΕ - EFFECTS:

6) DUPLICATE LAYER στο σχήμα με το σχέδιο και τροποποιούμε σύμφωνα με την παρακάτω εικόνα:



Θα έχουμε το παρακάτω αποτέλεσμα:



7) Στη συνέχεια δημιουργούμε νέο LAYER και επιλέγουμε το ELIPTICAL MARQEE TOOL (M) και έχοντας πατημένο το SHIFT σχεδιάζουμε ένα κύκλο σύμφωνα με το σχέδιό μας.



8) Μετά πάμε στην καρτέλα "PATHS" και "MAKE WORK PATH FROM SELECTION".




9) Επιλέγουμε το "HORIZONTAL TYPE TOOL" (T), και πλησιάζουμε τον κέρσορα ώστε να εφάπτεται με τον κύκλο που κάναμε πριν. Ο κέρσορας θα αλλάξει όπως στην επόμενη εικόνα:



εκεί γράφουμε ότι θέλουμε, αρκεί το χρώμα να ταιριάζει, με τα χρώματα που έχουμε χρησιμοποιήσει στο σχέδιό μας.

10) Αφού προσαρμόσουμε το κείμενό μας ανάλογα με τις ανάγκες μας, χρησιμοποιούμε ακριβώς το ίδιο εφέ που χρησιμοποιήσαμε και στο σχέδιό μας. Mετά το κάνουμε DUPLICATE.

11) ********ΤΕΛΟΣ, στο DUPLICATED κείμενο, πάμε FILTERS -> BLUR -> RADIAL BLUR , και επιλέγουμε
* AMOUNT = 70
* BLUR METHOD = ZOOM,
* QUALITY = GOOD
και εφαρμόζουμε 3,4 φορές.

Το αποτέλεσμα στο κείμενο θα είναι κάπως έτσι.



Η τελική εικόνα θα έχει την παρακάτω μορφή:



Στην συγκεκριμένη εικόνα δημιούργησα ένα κενό LAYER, το έθεσα σαν πρώτο και του έβαλα ένα carbon pattern που βρήκα κάπου στο internet.

TIP: Μπορείτε όταν εφαρμόσετε το "POLAR COORDINATES TOOL", να κάνετε τα σχήματά σας brushes εύκολα πηγαίνοντας: EDIT -> DEFINE BRUSH PRESET.

Στρογγυλές φωτογραφίες Photoshop

Στρογγυλές φωτογραφίες Photoshop 

Δημιουργούμε ένα νέο έγγραφο πχ 800 Χ 600



Στην συνέχεια επιλέγουμε το Rounded Rectangle Tool



και προσέχουμε να είναι επιλεγμένο το Paths.



Κάνουμε μία επιλογή στο μέγεθος που θέλουμε



Έπειτα επιλέγουμε την παλέτα paths



και πατάμε το κουμπί Load path as selection. Με αυτόν τον τρόπο κάνουμε την διαδρομή path μία κοινή επιλογή.



Στην συνέχεια επιλέγουμε την φωτογραφία που θέλουμε και αφού την κάνουμε copy επιλέγουμε από το μενού Edit -- >Paste into



Και voila

καρικατούρα Photoshop

 
καρικατούρα Photoshop

Το μοντέλο που επέλεξα γιʼ αυτό το βοήθημα είναι το παρακάτω:

Ξεκινάμε επιλέγοντας Filter > Liquify
Στην συνέχεια επιλέγουμε το Warp Tool (W) και αρχίζουμε να τραβάμε τις επιφάνειες που θέλουμε στην εικόνα μας και όταν τελειώσουμε πατάμε OK.



Τώρα θα κάνουμε την εικόνα μας να μοιάζει σαν ένα ζωγραφιστό σκίτσο.

Πάμε Layer > Duplicate Layer για να κάνουμε ένα αντίγραφο του αρχικού layer.
Στην συνέχεια πάμε Image > Adjustments > Desaturate
Πάμε πάλι Layer > Duplicate Layer για να κάνουμε και άλλο ένα αντίγραφο του layer.
Συνεχίζουμε πατώντας Image > Adjustments > Invert και πάμε στα Blending Modes του Layer και επιλέγουμε Color Dodge.



Τέλος πάμε στο Filter > Blur > Gaussian Blur και επιλέγουμε την τιμή που μας αρέσει στο Radius.



Αυτό ήταν!

Actions Photoshop

Actions Photoshop

Στο Photoshop μπορούμε να φτιάξουμε Batch αρχεία, δηλαδή αρχεία που περιέχουν μια σειρά από ενέργειες (Actions) οι οποίες μπορούν μετά να εφαρμοστούν σε ένα ολόκληρο Directory με φωτογραφίες.

Θα σας πω τώρα πως να φτιάξετε ένα Set Εντολών ώστε να μετατρέψουμε τις φωτογραφίες που κατεβάσαμε απο την ψηφιακή μηχανή μας σε πλάτος π.χ 1280 pixel.
(Μπορούμε να φτιάξουμε και άλλα μετά για άλλες διαστάσεις ... π.χ 1024, 800 κ.τ.λ.

1ον πατάμε F9 και εμφανίζεται ένα παραθυράκι (εάν δεν είναι ήδη ενεργοποιημένο)...
Πατάμε την καρτέλα που λέει Actions ...
Εκεί θα δούμε το Set Default Actions.atn του Photoshop...
(Τα αρχεία Actions του Photoshop έχουν Extension "atn")

Μπορoύμε να βάλουμε και εκεί ένα νέο Action, αλλά μπορούμε να φτιάξουμε και το δικό μας Set...
Ας φτιάξουμε ένα δικό μας...
Στο παραθυράκι αυτό πάνω δεξιά βλέπουμε ένα βελάκι μέσα σε ένα κυκλάκι...
Πάμε εκεί και ανοίγει ένα παράθυρο με εντολές...
Πάμε στην εντολή New Set ...
Δίνουμε εδώ ενα όνομα που θέλουμε (π.χ. My Actions) ...
Βλέπουμε ότι στο παράθυρο δημιουργήθηκε το νέο Set...

Πατάμε πάνω στο όνομα του Set για να το επιλέξουμε ...
Το βελάκι που είναι αριστερά από το όνομα του SET άμα κοιτάει δεξιά το SET είναι κλειστό, άμα πατήσουμε πάνω του
ανοίγει το SET και μας δείχνει τα Actions που περιέχει...
Ξαναπατάμε το βελάκι για να κλείσει το SET...

Είμαστε έτοιμοι να δημιουργήσουμε το Actions που θέλουμε ...
Είμαστε πάνω στο SET My Actions...
Πάμε ξανά στο βελάκι πάνω δεξιά και επιλέγουμε την εντολή New Action ...
Ανοίγει ένα παραθυράκι και βάζουμε το πως θέλουμε να λέγεται το Actions που θα φτάξουμε..
Εδώ π.χ θα βάλουμε Resize With to 1280
Πατάμε Οκ...
Αμέσως βλέπουμε ότι στο κάτω μέρος του παράθυρου αυτού ενεργοποιήθηκε το REC



ΠΡΟΣΟΧΗ - Από εδώ και μέχρι να πατήσουμε το STOP το Photoshop καταγράφει τις λειτουργίες που κάνουμε...
Εαν κάνουμε κάτι λάθος, πατάμε STOP, μετά επιλέγεις αυτό το Action, ξαναπάμε στο βελάκι πάνω δεξιά και κάνουμε Delete...
ΠΡΟΣΟΧΗ - Μην έχουμε επιλέξει το SET γιατί θα σβήσουμε όλο το SET...

Οπότε ξαναπάμε στο βήμα New Action... (Ενεργοποιημένο το REC)..



1ον Πάμε File - Open και ανοίγουμε την πρώτη φωτογραφία απο τις φωτογραφίες που θέλουμε να κάνουμε Resize το Πλάτος στα 1280 ...
2ον Πάμε Image - Image Size και βάζουμε With 1280
(Εδώ θα πρέπει να είναι τσεκαρισμένα το Constrain Proportions και στο Resample Image to Bicubic)
- Πατάμε οκ, κάνει το Resize...
3ον Παμε File - Save As - και επιλέγουμε το Format που θέλουμε ...
(Π.χ Jpg με Quality 7 και Baseline Standard) - Παταμε Οκ ...
4ον Κλείνουμε την Φωτογραφία μας.
5ον Στο σημείο αυτό παταμε το STOP στο παράθυρο με τα Actions ...

Οπως μπορούμε να δούμε το Action μας δημιουργήθηκε και εάν πατήσουμε το βελάκι δίπλα στο όνομα του, μπορούμε να δούμε τις ενέργειες που κάναμε και τι παραμέτρους είχαμε βάλει σε κάθε ενέργεια μας...

----------------------------------------------------------

Πάμε τώρα να κάνουμε το Photoshop να κάνει αυτό το SET Εντολών σε όλο το Directory με τις φωτογραφίες μας.
Για σιγουριά, και για να μην χαλάσουμε κάτι στις Original Φωτογραφίες δημιουργούμε κάπου 2 βοηθητικά Directories Π.χ Temp_1 Και Temp_2
(Εγώ πάντα κρατάω και τις αρχικές φωτογραφίες).

1ον Κάνουμε Copy (Οχι Move) τις Original φωτογραφίες στο Directory Temp_1
2ον Πάμε στο Photoshop στο Μενού File - Automate - Batch ...

Ανοίγει ένα παράθυρο...
- Στο Set επιλέγουμε το My Actions
- Στο Action επιλέγουμε το Resize With to 1280
- Στο Source επιλέγουμε Folder
- Choose - Πάμε στο directory Temp_1 που είναι οι φωτογραφίες που κάναμε Copy...
- Ενεργοποιημένο τo Override Action "Open" ...


- Στο Destination επιλέγουμε Folder
- Choose - Πάμε στο Directory Temp_2 όπου το Photoshop θα βάλει τις φωτογραφίες που θα κάνει Resize...
- Ενεργοποιημένο το Override Action "Save As"

Πατάς OK και βλέπoυμε το Photoshop να μας φτιάχνει όλο το Directory!

Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να φτιάξουμε πολύπλοκα Actions...

Θαύμα στην Αμερική του πατρός Εφραίμ

Θαύμα στην Αμερική του πατρός Εφραίμ του Αρχιμ. π. Μελετίου Βαδραχάνη Το 1960 ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης (1927-2001), μεγάλος ελληνοαμερικανός θεολόγος και μετέπειτα καθηγητής της δογματικής στη θεολογική σχολή του Α.Π.Θ. σε επιστολή του προς τον λόγιο αγιορείτη μοναχό Θεόκλητο Διονυσιάτη έκανε έκκληση το Άγιο Όρος να στείλει μοναχούς και να ιδρυθεί ένα τουλάχιστον ή περισσότερα-αν ήταν δυνατόν-μοναστήρια στην Αμερική. Ο π. Ιωάννης έλεγε ότι χωρίς μοναχισμό και προβολή του ασκητικού πνεύματος της Ορθοδοξίας, η Ορθοδοξία στην Αμερική θα εκλείψει ή θα μεταβληθεί σε κάτι άλλο. Θα καταντήσει σαν τον παπισμό και σαν τον προτεσταντισμό, που έχουν καταργήσει κάθε νηστεία και ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από την άσκηση και τη νήψη ( πρβλ μοναχού Νικοδήμου Μπιλάλη, Όσιος Αθανάσιος Αθωνίτης, τόμος 1ος Άγιον Όρος Αθήναι 1975 σελ. 274-275 ). Αυτό που ζητούσε ο π. Ιωάννης το 1960, και δυστυχώς το Άγιον Όρος δεν μπόρεσε να το ικανοποιήσει, το πραγματοποίησε ο Θεός δεκατέσσερα χρόνια μετά, ήσυχα και χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς να το αντιληφθεί κανείς. Το 1979 φθάνει στον Καναδά, για λόγους υγείας, ο ιερομόναχος π. Εφραίμ, ηγούμενος της Ι. Μ. Φιλοθέου του Άγίου Όρους, πνευματικό τέκνο του ησυχαστού Ιωσήφ, ο οποίος ανακαίνισε και επάνδρωσε με μοναχούς του, εκτός από την μονή του Φιλοθέου και τις μονές Καρακάλλου, Ξηροποτάμου και Κωσταμονίτου. Ήταν γνήσιος εκπρόσωπος της παλαιάς αγιορείτικης παραδόσεως και ο εκ των κυρίων παραγόντων της αναστηλώσεως και ανασυγκροτήσεως του αγιορειτικού μοναχισμού. Ο π. Εφραίμ, μόλις έφθασε στον Καναδά και άρχισε τις εξετάσεις στους γιατρούς συγχρόνως άρχισε να εξομολογεί να νουθετεί να διδάσκει τους αποδήμους Έλληνες που βρισκόταν εκεί. Η ποιμαντική του δράση, κατόπιν προσκλήσεων, από τον Καναδά εξαπλώθηκε στις Η.Π.Α. Έκτοτε οι επισκέψεις συνεχίσθηκαν και η ποιμαντική προσφορά του όλο και αυξανόταν. Τότε σιγά-σιγά άρχισε να καλλιεργείται η σκέψη να ιδρυθεί μοναστήρι στην Αμερική, ώστε ο ελληνισμός να έχει μία μόνιμη βάση ανεφοδιασμού. Πράγματι άρχισαν ενέργειες και ιδρύθηκαν στην αρχή δύο μοναστήρια, το ένα στο Μόντρεαλ του Καναδά και το άλλο στο Πίτσμπουρκ των Η.Π.Α. Το θεϊκό αυτό πείραμα είχε μεγάλη επιτυχία και συνεχίσθηκε με την ίδρυση και άλλων μοναστηριών, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχουν 19 μοναστήρια και να δημιουργούνται άλλα δύο αυτή τη στιγμή. Και οι προτάσεις και οι δωρεές γαιών-και μάλιστα από ετεροδόξους και αλλοθρήσκους-συνεχίζονται και υπάρχει προοπτική ιδρύσεως και άλλων. Τελευταία ο π. Εφραίμ δέχθηκε πρόσκληση να ιδρύση μονή και σε άλλη ήπειρο. Ας ευχηθούμε και η πρόσκληση αυτή να πραγματοποιηθεί. Οι εκτάσεις που εκτείνονται τα μοναστήρια αυτά, είναι τεράστιες 400-1500 στρέμματα. Πρόσφατα Εβραία δώρισε 2.000 στρέμματα στο Νέο Μεξικό, για να ιδρυθεί καινούργιο μοναστήρι. Τα μοναστήρια είναι και ανδρικά και γυναικεία. Οι μοναχοί από την Ελλάδα είναι ελάχιστοι, η πλειονότητα των μοναχών αποτελείται από γηγενείς ορθοδόξους της Αμερικής διαφόρων εθνοτήτων και από προσηλύτους. Έχουν γίνει ορθόδοξοι, Μορμόνοι, Μουσουλμάνοι, Ινδοί, Εβραίοι, Παπικοί, Προτεστάντες. Η γλώσσα των ακολουθιών είναι η ελληνική χωρίς τα ελάχιστα αγγλικά και όλοι οι μοναχοί μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα και την βυζαντινή μουσική. Αρκετοί από αυτούς έχουν έλθει για κάποιο διάστημα και στο Άγιο Όρος, για να γνωρίσουν την μοναστική ζωή και παράδοση στην κοιτίδα της. Τα μοναστήρια όλα αυτά έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια περίπου. Οι ομογενείς έχουν αγκαλιάσει τις μονές με μία αγάπη άνευ προηγουμένου. Πολλοί εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή και γιορτή και παρακολουθούν το δύσκολο τυπικό των ακολουθιών ευχαρίστως. Το σπουδαιότερο είναι ότι τα μοναστήρια άρχισαν να επηρεάζουν και τους ιερείς μας επί το παραδοσιακότερον. Το επισκέπτονται συχνά, ανανεώνουν τις πνευματικές τους δυνάμεις, υιοθετούν εκκλησιαστικές και παραδοσιακές ποιμαντικές μεθόδους, ρασοφορούν, γίνονται ευαίσθητοι στα δογματικά θέματα, και αντιδρούν στον συγκριτισμό και στον οικουμενισμό, που πάνε να ενώσουν όλες τις θρησκείες ασχέτως των τεραστίων και φοβερών διαφορών που υπάρχουν. Ο π. Εφραίμ έχει ως βάση του το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα, λίγη ώρα μακριά από την πρωτεύουσα της Αριζόνας τον Φοίνικα και κοντά στην πόλη Florence. Το μοναστήρι αυτό ιδρύθηκε το 1995, μέσα στη έρημο της Αριζόνας, σε μια περιοχή που κατοικούν κυρίως Μορμόνοι. Οι Μορμόνοι είναι προτεσταντική παραφυάδα, που ιδρύθηκε το ΙΘ΄ αιώνα και δέχεται την πολυγαμία και ότι οι Αμερικανοί προέρχονται από τους Εβραίους. Έχουν ως κέντρο τους την πολιτεία Γιούτα των Η.Π.Α. και ίδρυσαν το Salt Lake City πρωτεύουσα της Γιούτα. Γύρω από το μοναστήρι αγοράσθηκαν άλλα 1200 στρέμματα, στα οποία φυτέψανε ελιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, φυστικιές Αιγίνης, αμπέλια grape fruits και άλλα. Η περιοχή από έρημος έχει μεταβληθεί σε μία καταπράσινη όαση χάρη στο νερό, που βρήκαν άφθονο κάνοντας γεωτρήσεις. Επίσης μεταφυτεύτηκαν δένδρα που ήδη ήταν τεράστια, όπως φοίνικες και κάκτοι, που προσδίδουν μία ιδιαίτερη εξωτική ομορφιά και χάρη. Παρτέρια πλακόστρωτα, κρυφός φωτισμός τη νύκτα, συντριβάνια, ομοιώματα ζώων μέσα στους κήπους, συμπληρώνουν την παραδεισένια ομορφιά. Τα πρώτα κτίρια του μοναστηριού ήταν 4 τροχόσπιτα των 24 τετραγωνικών μέτρων περίπου, τα οποία έχουν μετατραπεί σε κτήρια, ενώ κτίσθηκαν πλήθος άλλα σε μόνιμες βάσεις. Εκτός της κεντρικής εκκλησίας του αγίου Αντωνίου ( αφιερωμένη και στον άγιο Νεκτάριο ), έχει άλλες πέντε εκκλησίες και μία υπό ίδρυση σε ένα γειτονικό βουναλάκι. Οι εκκλησίες είναι του αγίου Δημητρίου, του αγίου Γεωργίου, του αγίου Νικολάου, του αγίου Παντελεήμονος, του αγίου Ιωάννου μέσα στο καμπαναριό της μονής, και του προφήτου Ηλία που κτίζεται τώρα. Οι ρυθμοί των ναών είναι διάφοροι και από όλα τα μέρη της ορθοδοξίας καταλλήλως προσαρμοσμένα στο αμερικανικό περιβάλλον. Το μοναστήρι εκτείνεται σε μία έκταση 432 στρεμμάτων περίπου, έχει επτά ξενώνες και μπορεί να φιλοξενήσει 500 άτομα. Ο αριθμός επισκεπτών είναι τεράστιος. Το μοναστήρι έρχεται σε επισκέψεις 2ο μετά το Γκραντ Κάνυον, το μεγάλο φαράγγι που κυλάει ο ποταμός Κολοράντο, και είναι ορατό λόγω του μεγέθους του από τη σελήνη δια γυμνού οφθαλμού. Το Γκραντ Κάνυον έχει μήκος 450 χιλιόμετρα, πλάτος στο φαρδύτερο σημείο 30 χιλιόμετρα και στο στενότερο σημείο 6,5 χιλιόμετρα, βάθος δε 1600 μέτρα. Το Γκραντ Κάνυον είναι ένα από τα επτά θαύματα του φυσικού κόσμου γι’ αυτό είναι από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της Αμερικής. Καταλαβαίνουμε τώρα τι σημαίνει, να έρχεται το μοναστήρι του αγίου Αντωνίου δεύτερο στις επισκέψεις μετά το Γκραντ Κάνυον. Η φιλοξενία παρέχεται δωρεάν κατά το αγιορείτικο πρότυπο, και είναι αβραμιαία. Τράπεζα παρέχεται το πρωί μετά την ακολουθία και το απόγευμα μετά τον εσπερινό. Οι προσκυνητές άνδρες και γυναίκες συντρώγουν μετά των μοναχών, ακούγοντας το ανάγνωσμα από πατερικά κείμενα όπως συνηθίζεται στις οργανωμένες μονές. Στους ξενώνες υπάρχουν φρούτα, αναψυκτικά, γλυκά, ξηροί καρποι, καφές, τσάϊ, που προσφέρονται ελεύθερα. Το μοναστήρι εκτός από την φιλοξενία παρέχει και φιλανθρωπικό έργο. Έχει συσσίτια για φτωχούς και προσφέρει βοήθεια σε όποιον του ζητήσει. Στο Tucson, μια κοντινή πόλη νοτιώτερα του μοναστηριού, δημιουργείται ίδρυμα για φτωχιές και εγκαταλειμμένες γυναίκες. Συνεπώς στη μονή ησυχασμός, ιεραποστολή, φιλοξενία και φιλανθρωπία συνυπάρχουν σε μια αρμονική σύνδεση. Οι ακολουθίες γίνονται κατά το αγιορείτικο τυπικό, ελαφρά προσαρμοσμένο για τις συνθήκες της Αμερικής. Καθημερινά προσεύχονται 2-6 το βράδυ και όταν έχει ολονυκτία από τις 12 τα μεσάνυκτα μέχρι 6.30 το πρωϊ. Το απόγευμα τελείται η Θ΄ ώρα, ο Εσπερινός και το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς. Οι μοναχοί είναι γύρω στους 35 και ηγούμενος είναι ο αγιορείτης ιερομόναχος Παϊσιος που είχε έρθει στην αρχή με πέντε άλλους μοναχούς από το Όρος για να το επανδρώσουν. Ο π. Εφραίμ δεν έχει διοικητικά καθήκοντα αλλά είναι ο Γέροντας των ιερών μονών, τόσο στην Αμερική όσο και εδώ στην Ελλάδα. Είναι από τους χαρισματούχους εκείνους κληρικούς, που συγκεντρώνουν πλήθος κόσμου για εξομολόγηση, νουθεσία, και πνευματική καθοδήγηση. Ακόμη και από την Ελλάδα έρχονται για να εξομολογηθούν. Και παρατηρείται το αντίστροφο φαινόμενο απ’ ότι ίσχυε μέχρι τώρα, να έρχονται δηλαδή από την Αμερική για εξομολόγηση και καθοδήγηση στην Ελλάδα και μάλιστα στο Άγιο Όρος. Τώρα οι όροι αντιστράφηκαν και θα πρέπει να προσέξουμε μήπως εφησυχάζοντες για την πνευματικότητά μας, σε λίγο αναγκασθούμε να προστρέχουμε στο εξωτερικό για πνευματική βοήθεια. Ο π. Αντώνιος Μοσχονάς συνταξιούχος εφημέριος στο Tucson από τους βασικούς συνεργάτες και συμπαραστάτες του Γέροντα Εφραίμ στην περιοχή, αναφέρει ότι: «εμείς οι ιερείς και οι αρχιερείς στην Αμερική για 70 χρόνια περίπου προσπαθούσαμε να φέρουμε τον κόσμο στις εκκλησίες κάνοντας φεστιβάλ. Δηλαδή διοργανώναμε γιορτές και πανηγύρια και προσφέραμε ποτά, φαγητά, χαρά, διασκέδαση και άλλα παρόμοια. Είχαμε ξεχάσει την προσευχή το κομποσχοίνι την εξομολόγηση τη νηστεία, την άσκηση, την παράδοση της Εκκλησίας μας. Το σπουδαιότερο, δεν αφήναμε να δημιουργηθούν μοναστικά κέντρα. Τα θεωρούσαμε ότι δεν χρειάζονται και ότι δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στην Εκκλησία μας. Και ήρθε ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι χωρίς κοσμικές σπουδές, χωρίς πτυχία θεολογίας, χωρίς να έχει ρηξικέλευθες και καινοτόμους ιδέες, όπως πιστεύαμε ότι έχουμε εμείς και μας θύμισε την παράδοσή μας. Δεν πούλησε σουβλάκια, γύρο, μουσακά, μπακλαβάδες και τα άλλα φαγητά της ελληνικής κουζίνας, αλλά πούλησε, ή μάλλον προσέφερε δωρεάν, τον ξεχασμένο Χριστό της Ορθοδοξίας. Δεν κάλεσε σε χορούς και διασκεδάσεις, αλλά σε αγρυπνίες και νηστείες. Και ο κόσμος, φωτισμένος από το Θεό, τον πλαισίωσε και τον περιτριγύρισε και τον ενίσχυσε. Η κοσμοσυρροή που παρατηρείται είναι άνευ προηγουμένου. Η Αμερική που προσπαθούσε να ξεφύγει από την καταναλωτική κοινωνία, την αφθονία και τον κόρο των υλικών αγαθών, με κινήματα όπως των hippies και τη στροφή προς τις ανατολικές θρησκείες, άρχισε να ανακαλύπτει τον γνήσιο και αρχέγονο χριστιανισμό της Ορθοδοξίας μας. Ο π. Εφραίμ ήρθε και έκανε μία μεγάλη σκάλα από τη γη στον ουρανό. Μας έδωσε την δυνατότητα εδώ στην Αμερική ν’ ανεβαίνουμε πάνω στον ουρανό με τα μέσα της ορθοδόξου παραδόσεως. Το μοναστήρι, του Αγίου Αντωνίου εδώ στην Αριζόνα, κτίσθηκε με σημεία που έδειξε ο Θεός. Όταν ήρθε ο Γέροντας στην περιοχή μας και έψαχνε για μέρος που θα έκτιζε τη νέα μονή, ενώ προσπαθούσε να πάει αλλού, έχασε το δρόμο του και ήρθε εδώ. Έμεινε κατενθουσιασμένος. Αμέσως πήγαμε σε κτηματομεσίτη της περιοχής για να δούμε τι μπορούσαμε να αγοράσουμε. Όταν φθάσαμε στο μέρος που κτίσθηκε το μοναστήρι αργότερα, ενώ μιλούσαμε με τον κτηματομεσίτη, ακούσαμε να χτυπάνε καμπάνες όπως χτυπάνε οι καμπάνες της Φιλοθέου. Ο Γέροντας είπε τότε: «εδώ θα το κτίσουμε». Το είπα στον αείμνηστο Αντώνιο, επίσκοπο του Σαν Φρανσίσκο, στον οποίο υπαγόμαστε και κείνος είπε μέσα του «Κεφαλλονίτικη φάρσα», διότι είμαι από την Κεφαλλονιά. Μετά δύο χρόνια όμως, ενώ πηγαίναμε στο μοναστήρι και σταματήσαμε λίγο πριν φθάσουμε να φορέσουμε τα ράσα μας, γιατί φορούσαμε λαϊκά ρούχα όπως συνηθίζουμε εδώ στην Αμερική, άκουσε τις καμπάνες και ο δεσπότης. Είχε δώσει εντολή στον ηγούμενο να μην κάνουν επίσημη υποδοχή, γι’ αυτό όταν φθάσαμε τον μάλωσε. Εκείνος όμως απάντησε ότι δεν χτύπησαν τις καμπάνες και ότι οι πατέρες είναι στα κελλιά. Τότε ο δεσπότης κατάλαβε τι συνέβη και μου εξομολογήθηκε τι είχε σκεφθεί όταν του ανακοίνωσα τι είχε συμβεί σε μας. Ο επίσκοπος Αντώνιος όταν γνώρισε τον π. Εφραίμ και το έργο του, μου είπε: «ο Εφραίμ θα γεμίσει την Αμερική με μοναστήρια. Πόσο τυχεροί είμαστε, που έχουμε γνωρίσει και περπατάμε και μιλάμε και ευλογούμεθα από ένα ζωντανό άγιο». Ας ευχηθούμε το «Γκραν Κάνυον» της Ορθοδοξίας μας, τα Ορθόδοξα μοναστήρια της Αμερικής, να πολλαπλασιασθούν αριθμητικά και να προοδεύουν συνεχώς ποιοτικά. Δεν ξέρουμε ποιες είναι οι βουλές του Κυρίου μας.«Μπορεί στο μέλλον η Αμερική να γίνει μία νέα Βυζαντινή Αυτοκρατορία» Επιφυλλίδες του “ Ορθοδόξου Τύπου”( Αριθ. Φύλλου 1724 ημερ. 22/02/08 ) Για το ποιός είναι ο π. Εφραίμ πρώην ηγούμενος της Ι.Μ Φιλοθέου δείτε εδώ: http://www.dailygreece.com/2007/04/post_133.php Για την Ιερά Μονή του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα, μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της Μονής: http://www.stanthonysmonastery.org/ Κλικάροντας στο map μπορείτε να δείτε και τα υπόλοιπα μοναστήρια του γέροντα Εφραίμ στην Αμερική και τον Καναδά. Δεν είναι σημειωμένη η υπό ίδρυση γυναικεία μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Αριζόνα. Πηγή: http://www.dailygreece.com/2008/03/post_232.php Αναδημοσίευση από: http://exagorefsis.blogspot.com

Δικαίωση για τον Ηγούμενο της Ι.Μ.Μ....

 Δικαίωση για τον  Ηγούμενο της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου Γέροντα Εφραίμ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ – Επιβεβαίωση για το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων «Romfea.gr», το οποίο στις 6 Σεπτεμβρίου 2009, είχε γράψει ότι δεν υπάρχει καμία απόφαση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο για δήθεν «ξύρισμα» του Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου Αρχιμ. Εφραίμ.

Συγκεκριμένα είχαμε γράψει ότι ποτέ δεν συγκλήθηκε κανένα δικαστήριο εις βάρος του Ηγουμένου, αλλά ούτε του ζητήθηκε να παραιτηθεί και να μείνει ένας απλός μοναχός.

Κάποιοι όμως βιαστήκαν να συκοφαντήσουν τον Ηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου, με σκοπό να δημιουργήσουν σύγχυση και αρνητικό κλίμα πριν τα δικαστήρια.

Χθες, Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009, συνεδρίασε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου όπου εξέτασε την Εισήγηση της Επιτροπής του Πατριαρχείου επί των Αγιορειτικών θεμάτων, με βασικό θέμα την επιβολή πνευματικών ποινών στον Ηγούμενο Εφραίμ σχετικά με την υπόθεση Βατοπαιδίου και την αναμόχλευσή της απεξαρχής.

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος απεφάνθη όμως, ότι ουδέν στοιχείο έχει προκύψει κατά του Ηγουμένου Εφραίμ και απέρριψε σε όλα τα σημεία την Εισήγηση της Επιτροπής, δικαιώνοντας έτσι ουσιαστικά τον Ηγούμενο της Βατοπαιδίου Εφραίμ.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της «Romfea.gr», πιο συγκεκριμένα το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε ότι:

1.Δεν αναμοχλεύει πλέον την υπόθεση αυτή.

2.Ουδέν στοιχείο προέκυψε ότι υπάρχει ακίνητη περιουσία της Μονής Βατοπαιδίου στην Αμμουλιανή για να την διαπραγματευθεί δήθεν με τους Ρώσους.

3.Επιβεβαιώθηκε ότι ο τίτλος «Μεγίστη» στην επωνυμία της Μονής Βατοπαιδίου προέρχεται από πολύ παλαιά (15ος αι.) και έχει επισημοποιηθεί σε σφραγίδα της Μονής το 1820 όχι όπως ψευδώς διατείνονται διάφοροι παράγοντες, ότι ετέθη «ένεκεν εγωισμού» από τον Γέροντα Εφραίμ.

4.Έγιναν συστάσεις σε Μητροπολίτη ο οποίος πέρασε στον ελληνικό τύπο την πρόταση της Επιτροπής για την δήθεν επιβολή κυρώσεων, ως απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

5.Ειπώθηκε ότι ο Γέροντας Εφραίμ δεν παρουσιάστηκε στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής αναιδώς, όμως παρουσιάστηκε και έδωσε Υπόμνημα σύμφωνα με τις οδηγίες των νομικών του συμβούλων αλλά και πνευματικών πατέρων του Αγίου Όρους.

Τέλος, ειπώθηκε ότι ο Γέροντας Εφραίμ σκανδάλισε τους πιστούς με την υπόθεση περί του μετοχίου της Μονής, όμως η Αγία και Ιερά Σύνοδος απεφάνθη ότι ο σκανδαλισμός δεν οφείλεται στον Γέροντα Εφραίμ αλλά σε επιγενόμενο ως μη όφειλε θόρυβο.

Πηγή: http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3174&Itemid=1

Ο Κυβερνήτης των Ελλήνων να έχει και ...

Ο Κυβερνήτης των Ελλήνων να έχει και τη θρησκεία των Ελλήνων

Λόγια και έργα μεγάλων Ελλήνων «πολιτικών» 

Σύνορα πλατύτερα

Όταν έγινε γνωστό ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις εξέλεξαν τον Λεοπόλδο ηγεμόνα της Ελλάδος, στα 1830, συνεδρίασε η Γερουσία και απεφάσισε να γίνει αναφορά προς τον Λεοπόλδο πού να τονίζει ότι είναι ανάγκη τα σύνορα του Κράτους να γίνουν πλατύτερα.

Ο Κολοκοτρώνης, αφού άκουσε την αναφορά, είπε:

— Θέλομε να έχει ο Κυβερνήτης των Ελλήνων και τη θρησκεία των Ελλήνων. Για την πίστη και για την πατρίδα εμείς επήραμε τα άρματα.

Έτσι εμπήκε και του Κολοκοτρώνη η γνώμη μέσα στην αναφορά.

Γενήτε «Θεόφιλοι»

Κάποτε ρώτησαν το Γέρο του Μοριά:

-Καπετάνιε,  σε ποιο κόμμα ανήκεις; Μήπως είσαι ρωσόφιλος;

-Όχι, απάντησε ο Κολοκοτρώνης.

-Μήπως είσαι αγγλόφιλος;

-Ούτε, ξανάπε ο θρυλικός Καπετάνιος.

-Ε, τότε θα είσαι σίγουρα γαλλόφιλος, του είπαν.

-Όχι, απάντησε πάλι ο γέρος του Μοριά και συμπλήρωσε. Εγώ ορέ, είμαι θεόφιλος.

 Ο γέρος του Μοριά, ο θρυλικός ήρωας της Επαναστάσεως του 21, αγαπούσε την Ελλάδα με την πιο αγνή και θερμή αγάπη. Παντού συνιστούσε την ενότητα των Ελλήνων, την οποία θεωρούσε απαραίτητο προϋπόθεση για την έκβαση μιας νικηφόρου πάλης με τον Τούρκο κατακτητή. Θερμά συνιστούσε τους Έλληνας να μην είναι ούτε ρωσόφιλοι, ούτε αγγλόφιλοι, ούτε γαλλόφιλοι, αλλά μόνον Θεόφιλοι. Διότι ήθελε σ' αυτόν τον αγώνα να έχει εξασφαλίσει την συμμαχία του Θεού.

Πόσο δίκαιο είχε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης το επιβεβαιώνει η ιστορία του έθνους μας και τα τελευταία θλιβερά γεγονότα. Οι λεγόμενοι σύμμαχοι της Ελλάδος πολλές φορές μας υποκρίθηκαν τον φίλο και σύμμαχο και την τελευταία στιγμή μας αρνήθηκαν, μας πρόδωσαν και μας εγκατέλειψαν. Όταν όμως έχομε φίλο και σύμμαχο τον Θεό το έθνος μας θα υπερνικά τις δυσκολίες και ουδείς των εχθρών θα δύναται να το καταβολή.

Ο Κολοκοτρώνης μπροστά στον θάνατο

Ο Κολοκοτρώνης μαζί με τον Πλαπούτα δικάζονται στο δικαστήριο, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου ανακοινώνει την απόφαση: Οι κατηγορούμενοι καταδικάζονται σε θάνατο. Ο Κολοκοτρώνης ακούει ήρεμα την απόφαση. Μόνον λέγει: «Τόσες φορές είδα τον θάνατο και δεν τον φοβήθηκα. Ούτε και τώρα τον φοβάμαι». Έκανε τον σταυρό του και είπε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου». Ο Πλαπούτας δάκρυσε και ο ατρόμητος Κολοκοτρώνης τον παρατήρησε: «Ντροπή σου ξάδελφε, είπε, σιγά. Εμείς, κάναμε το χρέος στην πατρίδα. Αυτοί ας μας καταδικάσουν. Καλύτερα να πάμε άδικα».

Η γενναία αύτη ψυχή, με τον αδάμαστο και ατσαλένιο χαρακτήρα, δεν κάμφθηκε μπροστά στην αδικία. Όταν ο άνθρωπος έχει εσωτερικά την πληροφορία ότι έκανε το χρέος του, δεν τον νοιάζει αν οι άνθρωποι τον τιμήσουν ή τον αδικήσουν. Και μπροστά στον θάνατο ακόμη στέκεται ήρεμος και ατάραχος, έτοιμος για όλα.

Μακρά από την πολιτική

Ο μεγάλος αγωνιστής, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, έως ότου δεν είχε αναμειχθεί στην πολιτική, είχε την δόξα του και το μεγαλείο του. Από τότε όμως πού πήρε μέρος στην πολιτική έχασε. Το κατάλαβε όμως πολύ σύντομα και αποτραβήχτηκε. Για το πάθημα του έλεγε χαρακτηριστικά το έξης ανέκδοτο: Κάποτε ένας λύκος άρπαξε απ' το κοπάδι ένα αρνί. Το πήρε παράμερα και άρχισε να προετοιμάζεται για το πλούσιο γεύμα του. Το αρνί τον παρακάλεσε λέγοντας: Ξέρω ότι θα με φας. Πριν το κάνεις όμως ήθελα να ακούσω την μελωδική σου φωνή. Έμαθα πώς τραγουδάς ωραία. Δεν θα μου χαρίσεις ένα ωραίο σου τραγούδι; Κολακεύτηκε ο λύκος και άρχισε τις μελωδίες του. Ξύπνησαν όμως τα σκυλιά και είδε και έπαθε να γλυτώσει από το κυνηγητό.

Όλοι οι άνθρωποι δεν κάνουν για την πολιτική. Ιδιαιτέρως ακατάλληλοι είναι οι κληρικοί. Αν θέλουν να μην πάθουν ό,τι ο Κολοκοτρώνης, ας προσέχουν. Όσο πιο μακριά βρίσκονται από τις πολιτικές διαμάχες, τόσο πιο πολύ αποσπούν τον σεβασμό και την εκτίμηση των χριστιανών. Όσοι είχαν το ατύχημα να ασχοληθούν με τα πολιτικά, εξετέθησαν ανεπανόρθωτα και έχασαν τον σεβασμό και την εκτίμηση των χριστιανών.

Νίκησε το κάπνισμα

Ο γενναίος και ξακουστός στρατηγός Κολοκοτρώνης, ο γνωστός με το όνομα «Γέρος του Μοριά», σε μια ώρα ανάπαυλας καθόταν και καθάριζε την τζιμπούκα του. Ήταν «θεριακλής» και κάπνιζε με πολλή μεγαλοπρέπεια. Εκεί όμως πού καθάριζε και έβγαζε την βρωμιά της νικοτίνης απ' την τζιμπούκα του, αηδίασε και πετώντας την κάτω είπε: «Όρσε άνθρωπος πού θέλει να λευτερώσει τον τόπο του και δεν μπορεί να λευτερωθεί ο ίδιος από μια κακιά συνήθεια. Θεέ μου, συγχώρησε με, δεν θα το ξανακάνω».

Έτσι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης νίκησε μια του αδυναμία πού στις ημέρες μας είναι τόσο διαδεδομένη ανάμεσα στους άνδρες και στις γυναίκες, ανάμεσα στ' αγόρια και τα κορίτσια, ανάμεσα στους ασπρομάλληδες γέροντες και τα μικρά παιδιά. Πρόκειται για μια αδυναμία, ένα πάθος, ή αν θέλετε, για μια κακή συνήθεια. Οι βλαβερές του συνέπειες είναι γνωστές. Ποιος όμως θα μπορούσε να πει τα λόγια πού είπε ο Κολοκοτρώνης και να κάνη αυτό πού έκανε ο γενναίος οπλαρχηγός; Θα είναι κι αυτός ένας γενναίος νικητής.

Πρακτικό πνεύμα

Ένα από τα μεγάλα προσόντα του «Γέρου του Μοριά» ήταν και το πρακτικό του πνεύμα. Και κάτι πιο πολύ ακόμα: Η ικανότητα του να συλλαμβάνει πάντοτε την ουσία των πραγμάτων και ν' αναζητεί, κάθε φορά, την κατάλληλη λύση χωρίς να πελαγοδρομεί.

Χαρακτηριστικό το παρακάτω ανέκδοτο.

Βρέθηκε κάποτε στρατοπεδευμένος κοντά σ' ένα μοναστήρι. Εφώναξε, λοιπόν, τον γραμματικό του και του είπε:

—Στείλε παραγγελία στον ηγούμενο να μας φέρει τίποτε για κολατσιό.

Μετά από ώρα ξαναγύρισε ο γραμματικός με το γράμμα. Τέσσερες ολόκληρες σελίδες κατεβατό! Άρχιζε από... την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, για να κατάληξη στο συγκεκριμένο αίτημα. Το είδε ο Κολοκοτρώνης κι' έσκασε στα γέλια:

—Τι ν' αυτό μωρέ; Σημείωμα στον καλόγερο, ή νότα στις Μεγάλες Δυνάμεις;

Έβγαλε, ύστερα, από το ζωνάρι του ένα τόσο δα χαρτάκι, από κείνα πού χρησιμοποιούσε για να στρίβει τσιγάρο και με τα λίγα γράμματα πού ήξερε, σημάδεψε: «Ηγούμενε, τυρί. Κολοκοτρώνης».

Τρεις μόνο λέξεις.

—Να, αυτό, ορέ, στείλε, είπε στον γραμματικό του.

Σε λίγη ώρα, το τυρί βρισκόταν στο στρατόπεδο.

Έτσι τακτοποιούσε τα προβλήματα του ο Κολοκοτρώνης. Χωρίς πολλά λόγια. Με λίγα λόγια περιεκτικά και σοφά. Με πρακτικό πνεύμα και σκέψη αστραποβόλα. Με αισθητήριο δαιμόνιο. Με πράξεις εύστοχες και άμεσες.

Η πολυθρόνα του Κανάρη

Όταν ο ένδοξος και δαφνοστεφής πυρπολητής Κωνσταντίνος Κανάρης έγινε υπουργός των ναυτικών και μπήκε για πρώτη φορά στο γραφείο του, είδε στην θέση του υπουργού μια πολυτελέστατη πολυθρόνα. Μόλις την είδε φώναξε: Τί θέλει αυτή η πολυθρόνα εδώ; Βγάλτε την γρήγορα γιατί θα την πετάξω έξω από το παράθυρο. Στο υπουργείο δεν ήλθα να περάσω τις διακοπές μου και να αναπαυθώ, αλλά για να δουλέψω.

Στην εποχή μας δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι πού από την ώρα πού παίρνουν κάποια θέση αναζητούν πάντα    μια    αναπαυτική    πολυθρόνα.    Λησμονούν, βεβαίως, ότι η θέσης και το αξίωμα πού κατέχουν δεν είναι το μέσον για αναπαύσεις και απολαύσεις, αλλά το εργαλείο πού θα εργασθούν και θα κοπιάσουν για το δικό τους καλό πρώτα και την προκοπή των άλλων υστέρα.

Η απόφαση του θανάτου

Ο Κων/νος Κανάρης δόξασε με τα ηρωικά του κατορθώματα το ελληνικό ναυτικό. Η πυρπόλησης της τουρκικής ναυαρχίδας στη Χίο, ήταν το αποκορύφωμα των κατορθωμάτων, πού προκάλεσε το θαυμασμό όχι μόνον των Ελλήνων, αλλά και πολλών ξένων στο εξωτερικό.

Ο Γερμανός ιστορικός Βαρθόλδυ, γεμάτος θαυμασμό για το κατόρθωμα του Κανάρη, τον ρώτησε: Τί ένοιωθες Κωνσταντή, όταν πήγαινες με το πυρπολικό να ανατίναξης την τουρκική ναυαρχίδα; Κι ο Κωνσταντής απάντησε: Σκεφτόμουν πώς ήταν η τελευταία βραδιά της ζωής μου. Είχα πή στον εαυτό μου. «Κωνσταντή, απόψε θα πεθάνεις για την Ελλάδα». Με την απόφαση αυτή ο Κανάρης νίκησε.

Ιωάννης Καποδίστριας

για τους μισθούς των κρατικών λειτουργών.

 «...Ελπίζω όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ' εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματος των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της...» και  «... εφ' όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματα μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

Ιωάννης    Καποδίστριας

Κυβερνήτης της Ελλάδας

προς την Δ' Εθνοσυνέλευση

Ο Καποδίστριας ραπίζει δάσκαλο

Ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος, ο Ιωάννης Καποδίστριας, επισκέφθηκε κάποτε ένα σχολείο. Είδε, μίλησε με τα παιδιά και τέλος θέλησε να δη και την βιβλιοθήκη του δασκάλου. Ο δάσκαλος είχε πολλά βιβλία, αλλά δεν είχε ένα. Ο Καποδίστριας το διαπίστωσε, πικράθηκε και με αγανάκτηση ράπισε τον δάσκαλο, γιατί από την πλούσια βιβλιοθήκη του έλειπε ο βασιλεύς των βιβλίων, η Αγία Γραφή. Είσαι ανάξιος δάσκαλος — του είπε — γιατί δεν έχεις στη βιβλιοθήκη σου το βιβλίο του Θεού.

Αλήθεια, πόσοι άνθρωποι πού θέλουν να διαπαιδαγωγήσουν ανθρώπους και να γίνουν αναμορφωτές της κοινωνίας στερούνται του βιβλίου του Θεού! Το Ευαγγέλιο δεν γράφτηκε για το μπαούλο, το εικονοστάσι, ή το δικαστήριο. Γράφτηκε για να το μελετούμε, να φωτίζουμε τη σκέψη μας και να αγιάζουμε την καρδιά μας.

Χριστιανός κυβερνήτης

Στο εκκλησιαστικό μουσείο της Κορίνθου ευρίσκεται μια εικόνα της Παναγίας, πού ανήκει στον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια, μετά την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Πίσω από την εικόνα υπάρχει ιδιόγραφος επιγραφή, πού αναφέρει τα ακόλουθα: «Γλυκοφιλούσα Μαριάμ, του Υιού σου αίτησαι υπέρ εμού του δούλου σου Ιωάννου, βραβεύσαι μετά σοφίας κυβερνάν τον ευσεβή λαόν σου και Βασιλείας μετ' Αυτού τυχείν δι' έλεος Του. 1829». Η πληροφορία αυτή διατρανώνει τον πόθο του λαού μας να δη κάποτε τον ταλαίπωρο και πολύπαθη αυτόν τόπο να τον κυβερνούν άνθρωποι, πού να πιστεύουν βαθιά στον Θεό και να χρησιμοποιούν ως πυξίδα της ζωής του Ελληνικού Έθνους το άγιο και ιερό Ευαγγέλιο. Κάθε πιστός ας μη λησμονή πρωί και βράδυ στην αναφορά του, να υπενθυμίζη στον Κύριο μας τον πόθο του λαού μας, το Ευαγγέλιο να κυβέρνηση την Ελλάδα.

Ένα παράδειγμα στις μέρες μας...‏

Από τον Δρ. Νίκο Κρεμμύδα

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1849, πέθανε ο Νικηταράς. Λησμονημένος και πάμφτωχος...

Μέσα στην δίνη του προεκλογικού αγώνα, απαρατήρητη σίγουρα θα περάσει η επέτειος του θανάτου του Νικήτα Σταματελόπουλου, - του γνωστού Νικηταρά. Είναι επόμενο, αφού οι διαφορές είναι πολύ μεγάλες: πέρασε την ζωή του από μάχη σε μάχη, - όχι κοινοβουλευτική ή ... προεκλογική αλλά ουσιαστική, - δεν είναι λίγο να σφυρίζουν οι σφαίρες δίπλα σου , οι τωρινοί πρωταγωνιστές ποτέ δεν πολέμησαν, - ίσως λόγω και χρονικών συνθηκών, αλλά πολλοί από αυτούς προχώρησαν και ένα βήμα παραπέρα : ποτέ δεν δούλεψαν….

Ο Νικηταράς διέφερε και σε άλλα: Γεννήθηκε το 1782 στο χωριό Τουρκολέκα της Αρκαδίας και από 11 χρονών ακολούθησε τον πατέρα του στο κλέφτικο. Κατόπιν η συμμετοχή του στον απελευθερωτικό αγώνα ήταν πλουσιότατη. Πήρε μέρος και πρωταγωνίστησε σε πολλές μεγάλες και νικηφόρες μάχες: Βαλτέτσι, Δολιανά, Τριπολιτσά, Δερβενάκια, Αγιονόρος, Άγιος-Σώστης κ.λ.π.¨

Όλη η πορεία και... δράση του Νικηταρά κατά την επανάσταση αλλά και μετά την απελευθέρωση χαρακτηρίζεται από ανιδιοτέλεια, τόλμη γενναιότητα αλλά και μετριοφροσύνη: «εις τους κινδύνους πρώτος, την διανομήν των λαφύρων φεύγων». Λάθος. Σήμερα ισχύει το αντίθετο... Ποτέ δεν συμπάθησε τους Βαυαρούς γι΄ αυτό αυτό και φυλακίστηκε, - όχι, δεν πρόλαβε να διαφύγει στο εξωτερικό, ούτε συμβιβάστηκε .. υπογείως ή μη, κατόπιν του δόθηκε «χάρη»,- αφού πρώτα από τις κακουχίες είχε τυφλωθεί, κι έζησε μαζί με την γυναίκα του Αγγελική πολύ φτωχικά, η απόφαση συνταξιοδότησης της «Αγγελικής χήρας μετά του Ιωάννου 20ετούς ορφανού του ποτέ στρατηγού της φάλαγγας Νικήτα Σταματελόπουλου» αναφέρει πώς χορηγήθηκε στις 26 Αυγούστου 1854 και το ποσό ήταν 111 δραχμές…

Ο Νικήτας Σταματελόπουλος,- Νικηταράς, άφησε την τελευταία του πνοή στις 25 Σεπτεμβρίου 1849, στον Πειραιά. Λησμονημένος, τυφλός πέθανε κυριολεκτικά στη «ψάθα», πάμφτωχος.

Κρίμα. Μία ...ταχύρρυθμη εκπαίδευση από τους μεγάλους δασκάλους της ρεμούλας και της απάτης της εποχής μας, θα τον έκαναν πολύ γρήγορα ξεφτέρι,- ειδικά μετά την μάχη στα Δερβενάκια όπου συγκεντρώθηκαν τα λάφυρα σε τεράστιους σωρούς  θα μπορούσε να «την κάνει» όπως λέμε, να …διαφύγει στο εξωτερικό, εξασφαλίζοντας για κάποιες γενιές τους απογόνους του. Μόνο πού δεν θα υπήρχε Ελλάδα σήμερα…

Ο Πειραίως κατά των Παπικών

 

Ο Πειραίως κατά των Παπικών

και των παρεμβάσεων τους

Λάβρος ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ κατά της Ιεράς Συνόδου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος με αφορμή την ανακοίνωση της, που ανέφερε με τι κριτήρια θα ψηφίσουν στις εκλογές οι Ρωμαιοκαθολικοί πιστοί της Ελλάδος.

Η ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς έχει ως εξής:

Με αφορμή την από 24/9/2009 ανακοίνωση της  «Ιεράς Συνόδου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος» προς τους Έλληνες πολίτες Ρωμαιοκαθολικής πίστεως για την άσκηση του συνταγματικού των δικαιώματος κατά τις προσεχείς εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα Αυτής:  www.cen.gr εκφράζω την έντονη διαμαρτυρία μου και την βαθυτάτη μου θλίψη για την συνεχιζομένη παθογένεια της Ρωμαιοκαθολικής Κοινότητος, η οποία δια των εκπροσώπων Αυτής παρά τα κατά καιρούς mea culpa αυτών, αποκρύπτει την αλήθεια και στρεβλώνει την πραγματικότητα.

Με  τήν ανακοίνωση αυτή η Ρωμαιοκαθολική Ιεραρχία τής Ελλάδος ουσιαστικά συκοφαντεί τήν έννομη τάξη τής  Ελληνικής πολιτείας και κατ’ επέκταση τήν Αγιωτάτη ημών Αδιαίρετον Ορθόδοξον Καθολική Εκκλησίαν, η οποία δήθεν δέχεται αδιαμαρτυρήτως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της έναντι του Νόμου θρησκευτικής ισοπολιτείας εν Ελλάδι.

Στην 6η παράγραφο των οδηγιών προς τους εκλογείς Ρ/Καθολικής πίστεως διαλαμβάνεται στην ανακοίνωση ότι οι από αυτούς ψηφιζόμενοι θα πρέπει:

 «...- Να εξασφαλίσουν στην Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος το αυτονόητο: την ισοπολιτεία και την αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας των κατά το Κανονικό Δίκαιο θεσμών της, όπως εξασφαλίζεται σε όλα τα Κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να δοθεί δηλαδή και στους Έλληνες Καθολικούς πολίτες αυτό, που πολύ σωστά κατά τη γνώμη μας, ζητά η Πατρίδα μας για το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Ορθόδοξη Εκκλησία της Τουρκίας.

Ζητείστε  από τους υποψηφίους, αν είναι διατεθειμένοι  να προωθήσουν θετικά την επίλυση ειδικά αυτού του σοβαρού  προβλήματος, που  απασχολεί τόσα χρόνια την Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος.

Αν  ναι, τότε επιλέξτε εκείνους που, κατά τη συνείδησή  σας, είναι έτοιμοι  από τις 5 Οκτωβρίου 2009, βασισμένοι στις ευαγγελικές  αρχές και στο  δημοκρατικό πνεύμα, να μην κάνουν διαχωρισμό δογμάτων, χρωμάτων και κομμάτων, αλλά να εξασφαλίσουν σε όλους τους Έλληνες ίσα πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα...».

Τυγχάνουν αυταπόδεικτοι οι ημέτεροι ισχυρισμοί δια την απαράδεκτη συκοφαντική δυσφήμιση της Πατρίδος μας που προκύπτει από την παράθεση του ανωτέρου κειμένου της ανακοινώσεως της Ρωμαιοκαθολικής Κοινότητος και τούτο διότι αποκρύπτεται εντέχνως ότι στην Ελληνική Επικράτεια είναι απολύτως σεβαστές οι δημοκρατικές αρχές του Κράτους δικαίου και ουδείς διαχωρισμός των πολιτών γίνεται εξ επόψεως της θρησκευτικής των παραδοχής η της φυλετικής των καταγωγής, αντιθέτως μάλιστα οι αρχές της ανεξιθρησκείας και του σεβασμού της θρησκευτικής ετερότητος υπερισχύουν και αυτού του δημοσίου συμφέροντος και πολλάκις εις βάρος της συνταγματικώς θεωρουμένης ως επικρατούσης εν Ελλάδι θρησκείας.

Απαραδέκτως προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις εξισώνοντες και  αντιστοιχούντες το δήθεν δίκαιον αίτημά των με το αίτημα της Ελληνικής Πολιτείας για την υπέρβαση της τραγικής καταστάσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως εντός του στρατοκρατικού  Κεμαλικού Τουρκικού Κράτους και της εγκληματικής διαγωγής αυτού εις βάρος της καταδιωχθείσης, αποδεκατισθείσης και νόμω διωκομένης Ελληνικής ομογενείας.

Εντέχνως  λησμονείται ότι κατά τήν θεολογία και τήν κανονική πρόβλεψη της πρώτης κοινής χιλιετίας χριστιανικού βίου τα αυτά πρεσβεία τιμής αποδίδονταν στους Θρόνους τόσο της παλαιάς όσο και της νέας Ρώμης και επομένως δεν μπορεί να ταυτίζεται η θρησκευτική κοινωνία των εν Ελλάδι Ρ/Καθολικών με τον θρόνον του Οικουμενικού Πατριαρχείου Νέας Ρώμης-Κων/πόλεως.

Τι  πραγματικά ζητείται από την Ιεραρχία της Ρωμαιοκαθολικής Κοινότητος εν Ελλάδι; Να δημιουργηθεί ένα νομικό μόρφωμα που δεν προβλέπεται από την έννομον τάξιν της Ελλάδος και από το σε Αυτήν ισχύον δικαιϊκό σύστημα.

Στην Ελληνική νομική πραγματικότητα υφίστανται οι θεσμοί του φυσικού προσώπου και των Νομικών προσώπων Ιδιωτικού και Δημοσίου Δικαίου και όλοι οι πολίτες και φορείς του Κράτους υπόκεινται σε αυτή την έννομη τάξη.

Κατά ταύτα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου τυγχάνουν όσον αφορά τις νομικές των σχέσεις η Αδιαίρετος Ορθόδοξος Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος, οι Μουσουλμανικής πίστεως μουφτείες και η Ιουδαϊκής πίστεως Ισραηλιτική κοινότης.

Η Ρ/Καθολική κοινότης δεν επιθυμεί να ενταχθεί στην ισχύουσα εν Ελλάδι έννομον τάξιν για την πρόσκτηση νομικής προσωπικότητος ιδιωτικού η δημοσίου δικαίου αλλά επιδιώκει να προσλάβη νομική προσωπικότητα ιδίου δικαίου (sui generis) γεγονός που επιμελώς αποκρύπτεται στην ανακοίνωσή της δια των φράσεων «...Να εξασφαλίσουν στην Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος το αυτονόητο: την ισοπολιτεία και την αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας των κατά το Κανονικό Δίκαιο θεσμών της...» και που συνιστά βάναυσον προσβολήν τόσον της Ελληνικής Πολιτείας εμφανίζουσα αυτή ως δήθεν καταστρατηγούσα τα έννομα δικαιώματά της, όσο και της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας εμφανιζομένης καίτοι δεν αναφέρεται άμεσα ως δήθεν συναινούσης σε μία τέτοια καταστρατήγηση.

Όταν στην επικρατούσα εν Ελλάδι Εκκλησία και σε οιονδήποτε έτερον δεν αναγνωρίζεται η προνομία της μη νομικώς προβλεπομένης «Νομικής προσωπικότητος ιδίου δικαίου» για ποιούς λόγους να αναγνωρισθεί μόνο κατ’ εξαίρεσιν και επιλογή στην Ρωμαιοκαθολική κοινότητα της Ελλάδος που αποδεικνύεται εν τοις πράγμασι ότι δεν επιθυμεί να προσκτήσει Νομική Προσωπικότητα Δημοσίου Δικαίου διότι έτσι θα υποχρεούτο να δημοσιοποιήση τον Καταστατικό της Χάρτη στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, να υποταγή στους ελεγκτικούς μηχανισμούς της Ελληνικής Πολιτείας και να υπόκειται εις το ισχύον περί Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, δίκαιον.

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ιερώνυμος: Δε θέλουμε κληρικούς υπαλλήλους

Ιερώνυμος: «Η Εκκλησία δεν είναι ...δημόσιο. Δε θέλουμε κληρικούς υπαλλήλους» Εξήγγειλε τη δημιουργία εκπαιδευτικού φορέα για την εξειδίκευση ιερέων των Νίκου Παπαχρήστου και Κώστα Καντούνη Χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα αιχμηρή γλώσσα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εξέφρασε χθες τη δυσαρέσκεια και τον προβληματισμό του για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν πολλές ενορίες της Αθήνας. Μιλώντας στο Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην εκπομπή του καθηγητή πανεπιστημίου π. Αδαμάντιου Αυγουστίδη, το βράδυ της Τετάρτης, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έκανε λόγο για ''αποίμαντους ποιμένες'', στέλνοντας παράλληλα το σαφές μήνυμα προς τον αθηναϊκό κλήρο ότι ''δε χρειάζομαι υπαλλήλους, αλλά βοηθούς και συνεργάτες''. Η χθεσινή βαρυσήμαντη τοποθέτηση του Αρχιεπισκόπου έρχεται να προστεθεί στην εξέλιξη της περασμένης εβδομάδας, όταν ζήτησε τις παραιτήσεις πενήντα και πλέον προϊσταμένων ενοριών της Αθήνας. Οι υπό παραίτηση κληρικοί, υπενθυμίζεται, επέλεξαν να αγνοήσουν και να μην απαντήσουν σε επιστολή που τους είχε απευθύνει τον ...Ιούνιο ο Αρχιεπίσκοπος, με την οποία τους ζητούσε να του γνωστοποιήσουν το όραμά και τις ανάγκες τους για τις ενορίες τους καθώς και κάποια οικονομικά στοιχεία. ''Η τοποθέτηση του ιερέως στη θέση της κοινωνίας, δε γίνεται στο γραφείο του Μητροπολίτου. Δεν είναι πράξη διορισμού ενός διοικητικού υπαλλήλου. Το κέντρο όλης αυτής της διεργασίας, αυτού του Μυστηρίου γίνεται στην Εκκλησία, κοντά στην Αγία Τράπεζα. Η σχέση του Επισκόπου και του Ιερέα είναι μια σχέση που ξεκινά από το θυσιαστήριο και ολοκληρώνεται στο θυσιαστήριο. Εκείνο που συνδέει τον επίσκοπο με τον κληρικό είναι η πατρότητα εν ονόματι του Χριστού. Κάθε φορά που η σχέσις αυτή εκτρέπεται ή είναι ελλειμματική τότε έρχεται η κρίσις η εσωτερική, και αυτή η κρίση διαφαίνεται και πρακτικά στη ζωή της ενορίας'', είπε αρχικά ο κ. Ιερώνυμος για να γίνει στη συνέχεια πιο καυστικός: ''Θα ήθελα να πως στους ανθρώπους “έλα να δεις από κοντά το έργο μας”. Από ό,τι έχω δει μέχρι στιγμής σε ναούς της Αρχιεπισκοπής δεν έχω το θάρρος να το κάνω αυτό. Υπάρχουν πάρα πολλές ενορίες, πάρα πολλοί κληρικοί που αγωνίζονται και παλεύουν. Έχουμε όμως και άλλες ενορίες οι οποίες αργούν. Δυστυχώς και στο χώρο της ιεροσύνης έχει διεισδύσει ο επαγγελματισμός. Δεν μπορεί κανείς να είναι επαγγελματίας κληρικός χωρίς θυσιαστική διάθεση και να έχει απαίτηση για σεβασμό και αναγνώριση, και να περιμένει αφοσίωση'', είπε στη συνέχεια ανεβάζοντας τους τόνους. ''Όλος αυτός ο χρόνος που πέρασε με βρήκε πολλές ώρες να ψηλαφώ και να καταγράφω καταστάσεις και επομένως να κάνω σχέδια, να ψάχνω τρόπους για μια διακονία εκκλησιαστική, να σταθώ πλάι στους ανθρώπους. Το θύμισα και στη Σύναξη των προϊσταμένων των ναών. Απηύθυνα προσωπική επιστολή προς κάθε προϊστάμενο γιατί είναι πολύ δύσκολο να συζητήσω με όλους κατ' ιδίαν. Τους είπα γράψτε μου “ποιό είναι το όραμά σας, ποιες είναι οι δυσκολίες σας, που μπορώ να βοηθήσω και που μπορείτε εσείς να βοηθήσετε εμένα”. Δε χρειάζομαι υπαλλήλους'', υπογράμμισε ο κ. Ιερώνυμος και διευκρίνισε πως ''είναι συνεργάτες μου. Τα αυτιά του επισκόπου, τα μάτια του και τα χέρια του. Τους θέλω βοηθούς σε ένα έργο που πρέπει να επιτελέσουμε''. “Έχουμε ποιμένες αποίμαντους”! Ακολούθως ο Αρχιεπίσκοπος υποστήριξε ότι ''η Αγία Τράπεζα πρέπει να εκχυθεί, να βγει από την εκκλησία. Να δει και τους ανθρώπους που δεν έρχονται στους ναούς και να τους αγκαλιάσει. Πρέπει οι ενορίες να δουν με την Αρχιεπισκοπή τα προβλήματα αυτών των ανθρώπων'' και για να γίνει αυτό, σημείωσε, ''πρέπει να αναπτυχθεί εμπιστοσύνη της Αρχιεπισκοπής προς τις ενορίες και τους εφημέριους και το ανάστροφο''. Ο κ. Ιερώνυμος απαρίθμησε στη συνέχεια τους τομείς και τις κοινωνικές ομάδες στις οποίες επιθυμεί να εστιαστεί το έργο της Εκκλησίας όπως ''τα παιδιά που έχουν πρόβλημα με τα ναρκωτικά, τα άτομα με νοητική στέρηση και αυτισμό, τους άπορους, τους φυλακισμένους. Δεν είναι αυτονόητο'', είπε, ''ότι ο καθένας που χειροτονείται είναι έτοιμος για όλες τις εργασίες αυτές. Για να γίνει κάποιος κληρικός, δεν αρκεί να νομίζει ότι απλά τον κάλεσε ο Θεός να περάσει στην ιεροσύνη'', ανέφερε και προσέθεσε πως ''οι μόνοι που δεν διαπαιδαγωγούνται συνεχώς είναι οι κληρικοί. Έχουμε ποιμένες αποίμαντους''! Η λύση για τη διαπιστωθείσα έλλειψη παιδείας και εξειδίκευσης σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο μπορεί να δοθεί μόνο με τη δημιουργία ενός ειδικού φορέα από την πλευρά της Εκκλησίας. ''Πρέπει επομένως να υπάρχει ένας φορέας που θα λειτουργεί σα φίλτρο. Σα σχολή. Όχι για τις γνώσεις. Δε φτάνει η γνώση για να γίνει κάποιος κληρικός. Στο χώρο μας δεν παρατηρείται εξειδίκευση. Για παράδειγμα, έχουμε την ανάγκη να είμαστε κοντά στους φυλακισμένους. Θα πρέπει να εκπαιδευτεί ο κληρικός για να συμπαρασταθεί σε αυτούς'', εξήγησε ο Αρχιεπίσκοπος. Καταλήγοντας πάντως ο κ. Ιερώνυμος αναφέρθηκε και στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ιερείς, υποστηρίζοντας πως η Εκκλησία πρέπει να σταθεί στο πλευρό τους: ''Θέλω να υπογραμμίσω ότι πρέπει να προσεγγίσουμε και τα προβλήματα των ποιμένων των κληρικών. Είναι οικογενειάρχες, έχουν σύζυγο, παιδιά, έχουν δικαιώματα που καταστρατηγούνται. Να δούμε τι αισθάνονται σε σχέση με τον επίσκοπο τους. Γιατί έχουν και αυτοί παράπονα. Και οι αποφάσεις της Ιεραρχίας και της ΔΙΣ δεν πρέπει να είναι μονόπλευρες. Πρέπει να βλέπουμε και τα προβλήματα των ιερέων. Να μην είμαστε μακρυά και να τα φορτώνουμε όλα στον εφημέριο. Έχουμε μπει σε μια πορεία'', τόνισε συνοψίζοντας. ''Έχουμε το “είναι” και το “φαίνεσθαι”. Είναι στο χέρι μας να διαλέξουμε. Το “είναι”, η ουσία δηλαδή, είναι το προτιμότερο. Η Εκκλησία δεν πρέπει να είναι δημοσιογραφική. Πρέπει να εργάζεται χωρίς να την ενδιαφέρει η εικόνα ή η διαφήμιση''. πηγή: http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=690

Τελευταία ανανέωση ( 01.10.09 )

Η Δύση ανακαλύπτει το βυζάντιο, εμείς...

 

Η Δύση ανακαλύπτει το βυζάντιο, εμείς το συκοφαντούμε

Κωνσταντίνος Χολέβας

Πολιτικός επιστήμων

Όταν ο Αλεξανδρινός ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης έγραφε για τον «ένδοξο βυζαντινισμό μας», προφανώς μιλούσε επαινετικά για την ιστορία και την προσφορά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της Ρωμανίας. Αντιθέτως στην εποχή μας έχει καθιερωθεί μία αρνητική χρήση του όρου «βυζαντινισμός» και ορισμένοι Νεοέλληνες στρέφονται κατ’ ευθείαν στον παππού μας - την Αρχαιότητα - αδιαφορώντας για τον πατέρα μας, το Ελληνορθόδοξο Βυζάντιο.

Η διαφορά είναι ότι ο μεν Καβάφης γνώριζε ιστορία, ενώ οι χλευάζοντες το Βυζάντιο ή δεν γνωρίζουν ή την μελετούν με παραμορφωτικούς φακούς. Ακόμη και η προσπάθεια του σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά να δείξει άνευ τεκμηριώσεως ότι δήθεν Χριστιανοί κατέστρεφαν τις μετόπες του Παρθενώνος, εντάσσεται στην ίδια φιλοσοφία. Ο σκοπός είναι να δοθεί το μήνυμα ότι όλα αυτά έγιναν με την καθοδήγηση της επίσημης Εκκλησίας, η οποία δημιούργησε το σκοταδιστικό, όπως το βλέπουν, Βυζάντιο.

Περί του Παρθενώνος απήντησαν και θα απαντήσουν οι αρχαιολόγοι και οι ειδικοί της εποχής. Προσωπικά θα ήθελα μόνο μία επισήμανση να κάνω: Αν οι Χριστιανοί της Βυζαντινής εποχής είχαν τόσο μεγάλο μένος με κάθε τι αρχαίο, τότε θα άλλαζαν το όνομα των Αθηνών και δεν θα άφηναν ένα όνομα που αναφέρεται στην Αθηνά.

Όχι μόνο σεβάσθηκαν το όνομα, αλλά επιπλέον τον Παρθενώνα τον ονόμασαν «Παναγία η Αθηνιώτισσα» και τον αφιέρωσαν στην Θεοτόκο. Γενικότερα, όμως, περί της πολιτιστικής προσφοράς της Βυζαντινής μας Ρωμηοσύνης, έρχονται να δώσουν τη μαρτυρία τους πολλοί ξένοι συγγραφείς, από τους οποίους σήμερα θα παρουσιάσω δύο.

Επιλέγω το βιβλίο του Αμερικανού Κόλιν Ουέλλς «Σαλπάροντας απ’ το Βυζάντιο - Πως μία χαμένη αυτοκρατορία διαμόρφωσε τον κόσμο»

(1). Και το έργο του Γάλλου καθηγητού Συλβαίν Γκουγκενέμ με τίτλο «Ο Αριστοτέλης στο Μον Σαιν-Μισέλ» και με υπότιτλο: «Οι Ελληνικές ρίζες της Χριστιανικής Ευρώπης».

(2) Ευτυχώς και τα δύο βιβλία έχουν μεταφρασθεί στα ελληνικά και μπορούν να βοηθήσουν κάθε συμπατριώτη μας, ο οποίος καλοπροαίρετα ενδιαφέρεται να μάθει ποιά και πόσο σημαντική ήταν η προσφορά των Βυζαντινών προγόνων μας στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Ο νέος σε ηλικία Κόλιν Ουέλλς σπούδασε αρχαία ιστορία και φιλολογία στις ΗΠΑ και έμαθε το Βυζάντιο από έναν εξαίρετο δάσκαλο. Τον διαπρεπή Έλληνα βυζαντινολόγο Σπύρο Βρυώνη. Στον πρόλογό του ο συγγραφεύς σημειώνει: «Η διάρθρωση του βιβλίου απορρέει από δύο ιδέες, που και οι δύο μαζί προσφέρουν έναν εύκολο τρόπο για να κατανοήσουμε την πολιτιστική κληρονομιά του Βυζαντίου.

Η πρώτη είναι η δυαδική φύση της παράδοσής του, η οποία αντικατοπτρίζεται στον ενστερνισμό τόσο της χριστιανικής πίστης, όσο και του ελληνικού πνεύματος. Η δεύτερη διαρθρωτική ιδέα του βιβλίου συνίσταται ότι οι κληρονόμοι αυτής της δυαδικής παράδοσης ήταν οι τρεις νεότεροι πολιτισμοί που αναδύθηκαν αρχικά σε περιοχές οι οποίες είχαν αποσπασθεί από το Βυζάντιο: ο δυτικός, ο ισλαμικός και ο σλαβικός κόσμος.

Ο καθένας από αυτούς τους τρεις παγκόσμιους πολιτισμούς διαμορφώθηκε ριζικά από το Βυζάντιο, αλλά ο καθένας ήταν ιδιαίτερα επιλεκτικός όσον αφορά την πλευρά του Βυζαντίου που επέλεξε να ενστερνιστεί. Αυτό το βιβλίο τιμά τη ενεργητικότητα και τον δυναμισμό εκείνων των νεαρών πολιτισμών, όπως επίσης και τον εκπληκτικό πλούτο του βυζαντινού πολιτισμού».

Στην πρώτη ενότητα ο Ουέλλς εξηγεί πως το Βυζάντιο μετέφερε στη Δυτική Ευρώπη την αρχαιοελληνική γραμματεία και σοφία. Στη δεύτερη μιλά για τις βυζαντινές επιδράσεις στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Στην τρίτη ενότητα περιγράφει την διάδοση της Ορθοδοξίας και του Ελληνορθοδόξου πολιτισμού στον σλαβικό κόσμο και κυρίως στη Ρωσία.

Ο επίλογος αφιερώνεται στον «τελευταίο βυζαντινό», τον μοναχό Μιχαήλ Τριβώλη από την Άρτα, ο οποίος δίδαξε πολλά στους Ρώσους τον 16ο αιώνα και έμεινε γνωστός ως «Μάξιμος ο Γραικός». Δεν μπορεί, λοιπόν, να ήταν σκοταδιστικό το Βυζάντιο, όπως το παρουσιάζουν οι φανατικοί αντιεκκλησιαστικοί νεοέλληνες διανοητές, όταν τροφοδότησε πνευματικά τόσους πολλούς λαούς και πολιτισμούς! Το βιβλίο του Γάλλου Συλβαίν Γκουγκενέμ, καθηγητού Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Λυών, έχει ως στόχο να καταρρίψει την άποψη που διδάσκουν πολλοί δυτικοί ιστορικοί, ότι δήθεν η Δύση έμαθε τον Αριστοτέλη και τους άλλους αρχαίους συγγραφείς μέσω των Αράβων μουσουλμάνων.

Ο συγγραφεύς αποδεικνύει ότι ο μεγαλύτερος δάσκαλος της Δυτικής Ευρώπης στην αρχαία παιδεία ήταν το Βυζάντιο, το οποίο σεβάσθηκε και καλλιέργησε την αρχαία ελληνική γραμματεία και με τους κληρικούς του και με τους μοναχούς και με τους λαϊκούς λογίους του. Γνωρίζουμε φυσικά ότι η προσέγγιση των Χριστιανών ήταν επιλεκτική προς τα αρχαία κείμενα, όπως διδάσκει και ο Μέγας Βασίλειος στο έργο του «Προς τους νέους όπως αν εξ Ελληνικών ωφελοίντο λόγων».

Ο Γκουγκενέμ μας βοηθά να κατανοήσουμε ότι το Ορθόδοξο Βυζάντιο ουδέποτε εδίωξε την κλασσική παιδεία, αλλά αντιθέτως την προώθησε και την διέδωσε σε άλλους λαούς. Αναφέρεται επίσης και στον ρόλο πολλών αραβοφώνων Χριστιανών - κυρίως μονοφυσιτών - στη μετάφραση ελληνικών κειμένων στα αραβικά και μας αποκαλύπτει την ύπαρξη ολοκλήρων εργαστηρίων αντιγραφής και μεταφράσεως ελληνικών κειμένων στο γαλλικό μοναστήρι του Μον Σαιν-Μισέλ περί το έτος 1120. Ο μεταφραστής ήταν ένας κληρικός με το όνομα «Ιάκωβος της Βενετίας ο Έλληνας».

Ίσως να μη συμφωνούμε με όλα τα σημεία του βιβλίου, όμως είναι αξιοπρόσεκτα τα κυριότερα συμπεράσματα του συγγραφέως. Ότι δηλαδή «η πολιτισμική ελίτ του Βυζαντίου ήταν Χριστιανική και ταυτόχρονα ελληνική» (σελ. 86). Και ότι «οι πολιτισμικές ρίζες της Ευρώπης απλώνονταν στον ελληνικό πολιτισμό, το ρωμαϊκό δίκαιο και τη Βίβλο» (σελ. 216).

Ο Γκουγκενέμ αντιτίθεται σαφώς προς την ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση και μας θυμίζει τα λόγια του μεγάλου Γάλλου ιστορικού Φερνάν Μπρωντέλ, που επέμενε ότι: «Μόνο οι ουτοπιστές ονειρεύονται τη συγχώνευση των θρησκειών. Οι θρησκείες, ό,τι ακριβώς πιο προσωπικό υπάρχει, πιο ανθεκτικό μέσα σ’ αυτό το σύμπλεγμα αγαθών, δυνάμεων, που είναι κάθε πολιτισμός» (σελ. 201). Και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.

1) Εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, Αθήνα 2008

2) Εκδόσεις ΟΛΚΟΣ, Αθήνα 2009

πηγή: http://aktines.blogspot.com/2009/10/blog-post_779.html

Η Νέα Κερκόπορτα

 

Η Νέα Κερκόπορτα

του Ανδρέα Β. Μπούτσικα

από το Περιοδικό «Ποιμήν» της Ι. Μητροπόλεως Μυτιλήνης

Το μόνο θετικό στοιχείο της Συνθήκης της Λωζάννης για την Ελλάδα ήταν ότι, με την ανταλλαγή των πληθυσμών η χώρα απέκτησε ποσοστό ελληνικής ομοιογένειας 99,9%. Δυστυχώς, όμως, οι ελληνικές μειονότητες, που άλλοτε ανθούσαν στις γειτονικές Βαλκανικές χώρες, με τη βιαιότητα και την καταπίεση που άσκησαν πάνω τους οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών, μειώθηκαν δραματικά ή εξαφανίστηκαν όπως υποστηρίζουν. Έτσι, στην Τουρκία οι 300.000 χιλιάδες Έλληνες της Κωνσταντινούπολης έγιναν 3.000, στην Ίμβρο και την Τένεδο, που είχαν αμιγή ελληνικό πληθυσμό, έμειναν κάπου 300 και οι άλλες πόλεις καθόλου. Κάτι ανάλογο έγινε και στην Βουλγαρία, τα Σκόπια, τη Ρουμανία κ.λ.π., ενώ στην Αλβανία, παρά τους διωγμούς, κατάφεραν να επιζήσουν πάνω από 400.000 και με καταπατημένη την αυτονομία που τους είχε παραχωρηθεί το 1914.

Ενώ λοιπόν οι γείτονες προσπάθησαν με κάθε τρόπο να εξαφανίσουν το ελληνικό στοιχείο, οι ελληνικές κυβερνήσεις όχι μόνον δεν αντέδρασαν σθεναρά σ' αυτές τις γενοκτονίες, κάτι που αποθράσυνε τους διώκτες, αλλά και ανέχτηκαν, ιδιαίτερα τελευταία, την ασύδοτη είσοδο στη χώρα μας χιλιάδων αλλοδαπών απ' όλες αυτές τις χώρες και ακόμη από την Ασία και την Αφρική. Και το χειρότερο, οι γείτονες με περισσή θρασύτητα φωνάζουν για δικές τους μειονότητες στη χώρα μας.

Τελευταία, όμως, η είσοδος αλλοδαπών στην Ελλάδα πέρασε κατά πολύ τα ανεκτά όρια και έφθασαν το 1.000.000 περίπου. Άραγε κατανοούμε και συνειδητοποιούμε τι θα πει αυτό; Είναι το 1/10 του πληθυσμού μας! Απ' αυτούς οι πιο πολλοί είναι Αλβανοί, πολλοί από τους οποίους αυτοχαρακτηρίζονται Βορειοηπειρώτες, για να έχουν τη συμπάθεια και τη φροντίδα μας. Υπολογίζονται κοντά στις 800.000 και ανάμεσά τους όλα τα αποβράσματα των αλβανικών φυλακών που είτε σκόπιμα είτε λαθραία, ήρθαν στην Ελλάδα συνοδεία με Καλάζνικωφ για καλύτερη ζωή, σε βάρος της περιουσίας και της ασφάλειάς μας, με σωρό δολοφονίες, κακοποιήσεις, ληστείες και κάθε άλλου είδους βαρβαρότητες, χωρίς βέβαια, να ισχυριζόμαστε πως είναι κακοί στο σύνολό τους. Η Αθήνα δυστυχώς, έχει γίνει «μαφιόζικο Σικάγο» και η επαρχία δεν υστερεί και καταδυναστεύεται  από τυχοδιώκτες και εγκληματίες. Ολόκληρα χωριά και πόλεις φωνάζουν πως θα πάρουν το Νόμο στα χέρια τους, ενώ οι φυλακές έχουν γεμίσει από κακοποιούς, που μάλιστα επαναστατούν απαιτώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Οι κάτοικοι και του πιο ακραίου χωριού ζουν με το φόβο των επιδρομών, κλείνονται νωρίς στα σπίτια, που τα φράζουν με σιδεριές και συναγερμούς και ο λαός δεινοπαθεί και πληρώνει τις τεράστιες οικονομικές δαπάνες, ενώ τα έσοδα αυτών μεταφέρονται εκτός Ελλάδας ή γίνονται ακίνητα. Έχουν αποκτήσει, μάλιστα, και συνδικαλιστική υπόσταση και οι εκπρόσωποί τους με πρωτοφανές θράσος παρουσιάζονται στα ΜΜΕ όχι μόνο για να δικαιολογήσουν τη δράση των ομοεθνών τους, αλλά και ν' απαιτήσουν ευγενική μεταχείριση. Διαφορετικά, όπως υποστηρίζουν, η Ελλάδα θα γίνει. Κόσσοβο. Απειλούμεθα μέσα στη χώρα μας, αφού ούτε Κυβέρνηση, ούτε δικαιοσύνη δεν τους τράβηξε το αυτί.

Γέμισε κακοποιούς η χώρα και ενώ οι πολίτες κακοποιούνται, δεν έχουν το δικαίωμα ανάλογης απάντησης, γιατί αν τραυματίσουν κακοποιό, ακόμα και μέσα στο σπίτι τους (άραγε δεν είναι άσυλο πλέον;), συλλαμβάνονται και δικάζονται. Οι Κυβερνήσεις ανέχονται. δημοκρατικά την κατάσταση, κάνοντας τάχα  κάποιες απελάσεις, για να επιστρέψουν πάλι οι κακοποιοί την επομένη. Άρχισαν οι απαιτήσεις για τζαμιά, αποζημιώσεις Τσάμηδων, σχολεία, υγειονομική περίθαλψη κ.λ.π. ενώ το πρόβλημα πολλαπλασιασμού τους, σε συνδυασμό με το δικό μας οξύ δημογραφικό, θα γίνει σε λίγο εκρηκτικό. Σίγουρα θα αντιμετωπίσουμε πρόβλημα πληθυσμιακής αλλοίωσης, αφού κάθε αλβανική οικογένεια έχει 5-6 παιδιά. Σε λίγα χρόνια, με τις αναλογίες, ο ένας στους τρεις κατοίκους της Ελλάδας δεν θα έχει ελληνική εθνική συνείδηση. Θα φτάσουμε σίγουρα σε συγκρούσεις, ενώ θ' αντιμετωπίσουμε κίνδυνο αλλοίωσης του κοινωνικού ιστού και παραμόρφωση του εθνικού χαρακτήρα της χώρας.

Δεν είμαστε ούτε σωβινιστές, ούτε κήρυκες φυλετικών διακρίσεων. Αυτό το παραμύθι ας το αφήσουν οι δήθεν «προοδευτικοί» με τα αντεθνικά δημοκρατικά τους συνθήματα και τον σοσιαλιστικό πλουτισμό τους! Η Ελλάδα κινδυνεύει και κινδυνεύει άμεσα, αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα το πρόβλημα. Δεν είμαστε Γερμανία των 80.000.000. Είμαστε μια μικρή ειρηνική χώρα που πολιορκείται και συρρικνώνεται αδιάκοπα, ζει με δανεισμό και περιβάλλεται από εχθρούς, που κάθε στιγμή είναι έτοιμοι να την κατασπαράξουν.

Οι Βυζαντινοί πρόγονοί μας κάτι παρόμοιο το πλήρωσαν ακριβά με πονεμένες συνέπειες για όλες τις κατοπινές γενιές. Το πρόβλημα απαιτεί άμεσα διπλωματική λύση. Οι αλλοδαποί να έρχονται εποχιακά, σύμφωνα με τις ανάγκες σε εργατικά χέρια της χώρας, και στη συνέχεια να επιστρέφουν στη χώρα τους χωρίς εξαίρεση, βέβαια, και των Βορειοηπειρωτών που είναι απαραίτητο να μείνουν στις εστίες τους. Η ιθαγένεια να δίνεται μόνον σε όσους πληρούν τις ανάλογες προϋποθέσεις, όπως γίνεται και στις Η.Π. Αμερικής, με ολοκληρωμένες διαδικασίες ορκωμοσίας, ταυτότητας, στρατιωτικών υποχρεώσεων και εθνικής αφομοίωσης.

Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε το μέλλον των παιδιών μας. Διαφορετικά θα ξυπνήσουν ένα πρωΐ και θα ψάχνονται, ποιοι είναι και που ζουν. Αυτή τη φορά ας αποφύγουμε την εκ των «έσω» άλωση! Η Κερκόπορτα είναι ανοιχτή. Ας την κλείσουμε πριν είναι αργά.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ  ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

Η Εκκλησία μιλάει στα παιδιά της με τη γλώσσα της Ευθύνης, της Αλήθειας και της Αγάπης.

Απρίλιος 1999, τεύχος 23

Οι προκαταλήψεις  -  Οι μύθοι  -  Η αλήθεια

Το θέμα της λεγόμενης «εκκλησιαστικής περιουσίας» απετέλεσε για πολλές δεκαετίες αφορμή να απασχοληθεί επί μακρόν η Κοινή Γνώμη, να γίνουν έντονες συζητήσεις μεταξύ εκπροσώπων Εκκλησίας και Πολιτείας, να ψηφισθούν νόμοι, να εξαφθεί η φαντασία των πολλών για δήθεν «αμύθητης αξίας» εκτάσεις Μονών και ευκαίρως-ακαίρως να ψέγεται η Εκκλησία πότε για «κατασπατάληση» και πότε για μη αξιοποίηση της περιουσίας της.

1) Ταιριάζει στην Εκκλησία να έχει περιουσία; Από την ίδρυση της η Εκκλησία οργανώθηκε σε ένα σύνολο φυσικών προσώπων, τα όποια κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα είχαν το ότι ήταν βαπτισμένοι στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και πίστευαν στον Χριστό. Ως τέτοιο σύνολο, ήταν ικανή να αποκτήσει δικαιώματα και υποχρεώσεις. Να οργανώσει το φιλανθρωπικό της έργο. Να μεριμνά για τους έχοντες ποικίλες πνευματικές αλλά και υλικές ανάγκες. Να ανεγείρει ναούς για την τέλεση της θείας λατρείας, κτίρια για τη στέγαση των φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων της, με μια λέξη να αποκτά περιουσία. Άλλοτε από δωρεές των μελών της, άλλοτε από αγορές. Έτσι σιγά σιγά η Εκκλησία (ναοί, μονές, επισκοπές, και μητροπόλεις, πανάγια προσκυνήματα κ.λπ.) απέκτησε την λεγόμενη «εκκλησιαστική περιουσία».

2) Νομική προστασία της εκκλησιαστικής περιουσίας. Η κινητή και η ακίνητη περιουσία της Εκκλησίας ανέκαθεν απελάμβανε ένα καθεστώς πού είχε το στοιχείο του αναπαλλοτρίωτου. Οι Αποστολικές Διαταγές (Β' 24), οι Αποστολικοί κανόνες (ΛΗ', ΟΗ'), πολλοί κανόνες ιερών Συνόδων (ΙΕ' Άγκυρας, ΚΔ', ΚΕ' Αντιοχείας, ΚΣΤ', ΛΓ' Καρθαγένης, ΚΔ' Χαλκηδόνος, ΜΘ' Τρούλλου, Γ Πρωτοδευτέρας κ.ά.) θεμελιώνουν το αναπαλλοτρίωτο της εκκλησιαστικής περιουσίας «εις το διηνεκές», διότι την χαρακτηρίζουν πράγμα ιερό πού ανήκει στον Θεό. Καθόλη τη διάρκεια της ένδοξης Βυζαντινής αυτοκρατορίας, ήδη από τους χρόνους του Ιουστινιανού (6ος αιώνας), απαγορευόταν η εκποίηση ακινήτων της Εκκλησίας, ιδίως των ευαγών ιδρυμάτων και των μονών της, καθώς και κάθε πράξη πού θα είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί η αξία της ιδιοκτησίας αυτής, εκτός αν γινόταν για προφανές όφελος της, η από αδήριτη ανάγκη. Τα ανήκοντα στην Εκκλησία κινητά και ακίνητα χαρακτηρίζονταν «πράγματα αφιερωθέντα τω Θεώ», άρα «αναπόσπαστα», «α­ναφαίρετα», «αμείωτα». Αρχή πού, εκτός σπανίων εξαιρέσεων, έγινε σεβαστή και στη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας.

3) Μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία του ελληνικού Κράτους (1828), ενώ διατηρείται στη συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας η πίστη στο ιερό και αναπαλλοτρίωτο της εκκλησιαστικής περιουσίας, με διάφορα νομοθετήματα επι­βάλλεται κατά καιρούς η αναγκαστική απαλ­λοτρίωση τμημάτων της:

α. Η Αντιβασιλεία του Οθωνος (αλλοεθνής και προτεσταντική), πιστεύοντας ότι η περιουσία της Εκκλησίας αποτελεί θησαυρό πού κληροδοτήθηκε από τους προγόνους στο ελληνικό Έθνος και λησμονώντας (;) την ανεκτίμητη προσφορά των ορθόδοξων Μοναστηριών στους παλαιότερους και τους ακόμα νωπούς τότε αγώνες της εθνικής Παλιγγενεσίας, με τα βασιλικά διατάγματα του 1833 και 1834 απεφάσισε τη διάλυση 416 Μοναστηριών και τη διάθεση της κινητής και ακίνητης περιουσίας τους, με το πρόσχημα να συσταθεί το «Εκκλησιαστικό Ταμείο». Ήταν όμως τόσο κακή η σύσταση και οργάνωση του Ταμείου αυτού, ώστε το μόνο πού συνέβη ήταν η διαρπαγή της εκκλησιαστικής περιουσίας και η πώληση -εκ μέρους επιτηδείων— ιερών σκευών και κειμηλίων στα παζάρια... Το 1836 η απαλλοτριωτική διάθεση της Αντιβασιλείας επεκτάθηκε και στην περιουσία των Μοναστηριών πού διατηρήθηκαν σε λειτουργία, «χάριν θεαρέστων έρ­γων και προς οικοδομήν ιερών και αγαθοερ­γών καταστημάτων». Έτσι απαλλοτριώθηκαν αναγκαστικά και άλλες μοναστηριακές εκτάσεις, ενώ σε όσες απέμειναν επιβλήθηκε βαρύτατη έμμεση φορολογία.

β. Στη διάρκεια της β' και γ' δεκαετίας του 20οϋ αιώνος, μετά τους βαλκανικούς και τον α' παγκόσμιο πόλεμο, κυρίως δε έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922), το ελληνικό Κράτος επέτεινε την απαλλοτριωτική του επιβολή σε βάρος της εκκλησιαστικής περιουσίας. Με τους νόμους 1072/1917 και 2050/1920 («αγροτικός νόμος») και άλλους μεταγενέστερους, απαλλοτριώ­θηκαν αναγκαστικά πολλές μοναστηριακές εκτάσεις για την αποκατάσταση προσφύγων και ακτημόνων και για λόγους «προφανούς ανάγκης και δημοσίας ασφαλείας». Είναι χαρακτηριστικό ότι στην περίοδο 1917 μέχρι 1930 απαλλοτριώθηκαν εκκλησιαστικές εκτάσεις αξίας άνω του 1.000.000.000 προπολεμικών δραχμών, και το Κράτος κατέβαλε στο Γενικό Εκκλησιαστικό Ταμείο μόνο 40.000.000 δρχ. Τα υπόλοιπα 960.000.000 οφείλονται ακόμα! Τα περισσότερα Μοναστήρια καταδικάστηκαν με τον τρόπο αυτό σε μαρασμό και λειψανδρία!

γ. Με τον κωδ. νόμο 4684/1931 «περί Οργανισμού Διοικήσεως Εκκλησιαστικής και Μοναστηριακής περιουσίας», αποφασίστηκε από την Πολιτεία η ρευστοποίηση της ακίνητης περιουσίας των Μονών, παρά τις επιφυλάξεις της Εκκλησίας. Ό,τι εισπράχθηκε από τη ρευστοποίηση, σχεδόν στό σύνολο του, εξανεμίσθηκε, όταν η εθνική μας οικονομία καταποντίστηκε εξαιτίας του β' παγκόσμιου πολέμου και της ξενικής κατοχής (1940-44).

δ. Με την από 18.9.1952 «Σύμβαση περί εξαγοράς υπό του Δημοσίου κτημάτων της ...Εκκλησίας... προς αποκατάστασιν ακτημόνων καλλιεργητών και ακτημόνων γεωργικών κτηνοτρόφων», η Εκκλησία της Ελλάδος υ­ποχρεώθηκε να παραχωρήσει στο Κράτος τα 4/5 (80%) της καλλιεργούμενης ή καλλιεργήσιμης αγροτικής περιουσίας της, με αντάλλαγμα να λάβει κάποια αστικά ακίνητα και 45.000.000 δρχ. νέας (τότε) εκδόσεως. Στη Σύμβαση του 1952 περιέχεται η διακήρυξη του Κράτους, ότι η απαλλοτρίωση αυτή είναι η τελευταία και δεν πρόκειται να υπάρξει νεότερη ατό μέλλον, ενώ υπάρχει και η δέσμευση ότι η Πολιτεία θα παρέχει κάθε αναγκαία υποστήριξη (υλική και τεχνική), ώστε η Εκκλησία να μπορέσει να αξιοποιήσει την εναπομείνασα περιουσία της.

4) Άλλα,  με σειρά διοικητικών μέτρων, το ελληνικό Κράτος δεν επέτρεψε στην Εκκλησία να αξιοποιήσει την περιουσία της, ώστε να αναπτύξει ανάλογα το πνευματικό και φιλανθρωπικό της έργο: Άλλοτε αμφισβητώντας την κυριότητα, άλλοτε χαρακτηρίζοντας ως δασικές ή διακατεχόμενες τις μοναστηριακές εκτάσεις, στην ουσία οι κρατικές Υπηρεσίες εμπόδισαν και εμποδίζουν την Εκκλησία να αξιοποιήσει την περιουσία της, με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να στερείται της δυνατότητας να δεχθεί την ευεργετική στοργή της πνευματικής Μητέρας του, η οποία, παρά ταύτα, λειτουργεί περισσότερα από 400 πάσης φύσεως φιλανθρωπικά Ιδρύματα! Από την άλλη μεριά καλλιεργείται συστηματικά η εντύπωση, ότι η Εκκλησία έχει στην κατοχή της αμύθητη περιουσία, την οποία δήθεν δεν αξιοποιεί για το καλό του λαού!

 

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ;

Όταν το 1987 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος 1700/87 (νόμος Τρίτση), πού αποτελεί μια ακόμη προσπάθεια για την οριστική αποψίλωση της εκκλησιαστικής περιουσίας, δόθηκε η αφορμή να δημοσιευθούν σημαντικά κείμενα. Μεταξύ αυτών και ένα υπό τον τίτλο «Ιδιοκτησιακό καθεστώς και αξιοποίηση της αγροτικής γης στην Ελλάδα» (περιοδικό «Εκκλησία», 1-15.4.1987, σσ. 254-55). Με αναμφισβήτητα στοιχεία, στηριγμένα σε μελέτη των Θ. Τσούμα και Δ. Τασιούλα, πού εκδόθηκε από την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος (το 1986), αποδεικνύεται ότι στο σύνολο της αγροτικής γης της Ελλάδος ανήκουν:

 

στο Δημόσιο                   43.598.000      στρέμμ.

στην Τοπ. Αυτοδιοίκηση  15.553.200           »

στην Εκκλησία                1.292.300             »

στους Συνεταιρισμούς     1.098.400             »

 

Από αυτά τα 1.292.300 στρέμματα ιδιοκτησίας της Εκκλησίας, τα 367.000 είναι δασικής εκτάσεις, τα 735.300 βοσκότοποι και μόνο τα 189.900 γεωργική (καλλιεργήσιμη) γη. Δηλαδή, οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις της αντιστοιχούν μόλις στο 0,48% του συνόλου της γεωργικής γης της χώρας μας!

Και να ληφθεί υπόψη ότι κατά τη δεκαετία 1974-83 «εγκαταλείπονται κάθε χρόνο από τους αγρότες και κτηνοτρόφους κατά μέσο όρο 162.400 στρέμ. αγροτικής γης» ακαλλιέργητα και ανεκμετάλλευτα. Το 1983 υπολογίστηκαν σε 4.380.000 στρέμματα οι εγκαταλειμμένες εκτάσεις αγροτικής γης (σχεδόν 3,5 φορές μεγαλύτερες από το σύνολο της γης πού ανήκει στην Εκκλησία, ενώ σήμερα θα είναι ασφαλώς μεγαλύτερο το ποσοστό).

 

Παρά ταύτα, στα μάτια κάποιων και η εναπομείνασα περιουσία φαντάζει μεγάλη. Δεν λαμβάνεται, όμως, υπόψη ότι αυτή δεν ανήκει στην Κεντρική Διοίκηση (Ιερά Σύνοδο), αλλά σε περισσότερα από 10.000 εκ­κλησιαστικά νομικά πρόσωπα (Μητροπόλεις, Ναούς, Μονές, Προσκυνήματα, Ιδρύματα, Κληροδοτήματα κ.λπ.), το καθένα από τα οποία αγωνίζεται —μέσα από τον κυκεώνα των νομικών και διοικητικών δεσμεύσεων— να διαφυλάξει την κυριότητα και να αξιοποιήσει τα όσα του ανήκουν περιουσιακά στοιχεία, για το καλό του πληρώματος της Εκκλησίας.

Δηλαδή κάθε Μονή και κάθε ιερός Ναός, πού είναι ν.π.δ.δ., μεριμνούν για τη συνήθως μικρή περιουσία πού έχουν, φροντίζοντας για την έντιμη διαχείριση της και τηρώντας τις αυστηρές διατάξεις πού ισχύουν για τα νομικά πρόσωπα. Η διαχείριση αυτή υπόκειται σε τακτικό έλεγχο τόσον από την Εκκλησία, όσο και από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας.

 

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κοινωνικής προσφοράς, όχι και το μοναδικό, αποτελεί η Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη (Αθήνα). Έχοντας στην κατοχή της σημαντική περιουσία πού την απέκτησε κατά τον 17ο και 18ο αιώνα με αγορές των ηγουμένων της (σώζονται στο αρχείο της τα σχετικά έγγραφα), αναδείχθηκε ο μεγαλύτερος κοινωνικός ευεργέτης των Αθηνών. Σε δωρηθέντα ακίνητα της έχουν ανεγερθεί:

1. 
   
   η Ριζάρειος Σχολή,


2. 
   
   η Ακαδημία Αθηνών,


3. 
   
   το Αιγινήτειο Νοσοκομείο,


4. 
   
   το Μετσόβιο Πολυτεχνείο,


5. 
   
   το Σκοπευτήριο,


6. 
   
   το Πτωχοκομείο,


7. 
   
   η Μαράσλειος Ακαδημία,


8. 
   
   το Θεραπευτήριο «Ευαγγελισμός»,


9. 
   
   το Αρεταίειο Νοσοκομείο,


10. 
    
    η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή,


11. 
    
    οι Αστυνομικές Σχολές στην οδό Μεσογείων,


12. 
    
    το Νοσοκομείο Παίδων,


13. 
    
    το Νοσοκομείο Συγγρού,


14. 
    
    το Λαϊκό Νοσοκομείο, η «Σωτηρία»,


15. 
    
    το Ασκληπιείο Βούλας,


16. 
    
    η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη,


17. 
    
    το Ορφανοτροφείο Βουλιαγμένης,


18. 
    
    το ΠΙΚΠΑ Βούλας και πολλά άλλα.

 

Το δε Δημόσιο έχει γίνει πολλές φορές αποδέκτης εκτάσεων μεγάλης αξίας, τις οποίες παρεχώρησε η Εκκλησία, προκειμένου να λειτουργήσουν κατασκηνώσεις, να ανεγερθούν σχολεία, ιδρύματα, γυμναστήρια, στρατόπεδα, ή να δημιουργηθούν κοινόχρηστοι χώροι για την αναψυχή του λαού.

Αυτή, εν συντομία, είναι η αλήθεια. Η Εκκλησία δικαιούται να έχει περιουσία, όπως δέχθηκαν με πληθώρα αποφάσεων τους όχι μόνο ελληνικά Δικαστήρια, αλλά και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Συμβουλίου της Ευρώπης, στην οποία προσέφυγαν ορθόδοξες Μονές κατά του νόμου 1700/87. Και είναι σε θέση να την αξιοποιήσει επωφελώς για τον ελληνικό λαό, αρκεί να αφαιρεθούν τα νομικά και διοικητικά δεσμά πού της έχουν κατά καιρούς επιβληθεί.

 

«ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ».

Έκδοση του Γραφείου Τύπου της Ιεράς Συνόδου δαπάναις του περιοδικού «ΕΚΚΛΗΣΙΑ».

Διανέμεται δωρεάν με τη φροντίδα των Ιερών Μητροπόλεων.

Τύποις Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

 

 

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΧΩΡΙΣΜΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός.

Υπεβλήθη ένα νομοσχέδιο από φιλελεύθερες παρατάξεις για το θέμα χωρισμού Εκκλησίας-Πολιτείας. Δεν μιλούν για διοικητικό χωρισμό, τον οποίο πρέπει κι εμείς να στηρίζουμε. «Ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς» και να βρεί η Εκκλησία την ελευθερία που οι πολιτικοί, τα κόμματα, δεν της δίνουν. Τα κόμματα θέλουν να’ χουν υποτεταγμένο το κλήρο για να’ ναι «κομματάρες». Οπότε, λοιπόν, να αφήσουν ελεύθερο τον εκκλησιαστικό χώρο να αξιοποιήσει την εναπομείνασα περιουσία. Υπάρχει βιβλίο –και πολλά άλλα νεότερα– του 1951 του Μητροπολίτου Λαρίσσης Δωροθέου, που έγινε Αρχιεπίσκοπος μετά, επιστημονικό «Το αναπαλλοτρίωτον της εκκλησιαστικής περιουσίας». 320 απαλλοτριώσεις έγιναν από το κράτος, από το 1833 μέχρι το 1950. Ξεκοκκάλισαν ό,τι εκκλησιαστικό υπήρχε. Σήμερα, αυτό που λέμε «χωρισμός» δεν μπορεί να γίνει! Πρέπει να γίνει κτηματολόγιο, όπως έγινε στην Κύπρο. Και ξέρετε, η εκκλησία στη Κύπρο –όλο το σύνολο των πιστών– είναι δύναμις! Διότι ξέρει τι της ανήκει. Πώς θα τα χρησιμοποιήσει; Σε φτωχούς, κοινωνικά έργα. Όλα τα κάνει η Εκκλησία της Κύπρου, αφού έχει ένα τεράστιο κοινωνικό έργο. Και όλη η Εκκλησία της Ελλάδος. Αλλά αν αξιοποιηθεί η εναπομείνασα περιουσία, ό,τι μπορεί να αξιοποιηθεί –τα λειβάδια, ας πούμε, δεν αξιοποιούνται, είναι μόνο νούμερα αναξιοποίητα–, θα έχει εσωτερική δύναμη. Αυτό είναι που δεν θέλουν τα κόμματα.

Και μη πεί κανείς ότι σχετίζεται με την παρουσία του Αρχιεπ. Χριστοδούλου. Αύριο δεν θα είναι ο Χριστόδουλος, θα είναι κάποιος άλλος...

Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι, γενικά, άρπαζαν την εκκλησιαστική περιουσία για να είναι «ζήτουλας» η Εκκλησία. Μέχρι το 1950 ο ιερεύς «ζητούσε». Π.χ. στη πατρίδα μου: ο κόσμος πλήρωνε, πήγαινε και έδινε μια εισφορά. Θυμάμαι ότι εμείς δίναμε 20.000 δρχ, τότε που ήταν ακόμη τα μηδενικά (το ’53 τα κατήργησε ο Μαρκεζίνης). Σαν να δίναμε 20 δρχ, σήμερα, στην Εκκλησία, για να μπορέσει να συντηρηθεί ο κλήρος, η Εκκλησία, κ.τ.λ..

Ήρθε ο καημένος ο Πλαστήρας, που είπε: «Έναντι όσων ήρπασε το κράτος από την Εκκλησία, θα πληρώνει τα 2/3 του μισθού των ιερέων». Το 1/3 το πληρώνει ο κλήρος και τα 2/3 τα πληρώνει το κράτος, «έναντι των όσων ήρπασε». Ξέρετε, αν ζητήσει η Εκκλησία τα όσα εκλάπησαν –γι’ αυτό τα κατέγραψε όλα ο μητρ. Δωρόθεος Λαρίσσης– πρέπει για 200 χρόνια να πληρώνει το κράτος την Εκκλησία!

Επί Μητσοτάκη προσέφυγαν 9 μοναστήρια διότι οι τοπικές δυνάμεις,  καταλεηλάτησαν τα χωράφια που είχαν. {Πώς θα ζήσει και πώς θα κάμει έργο αγάπης αν δεν έχει χωράφια; Τώρα, αν πας να δώσεις μια δωρεά στην Εκκλησία, φορολογείται. Τελευταία το ΠΑΣΟΚ την είχε καταργήσει αυτή την φορολογία –δεν ξέρω σήμερα τι ισχύει· πιστεύω ότι έχει καταργηθεί.) Εν πάσει περιπτώσει, προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Ευρώπης και επεδίκασε περίπου ΤΡΙΑ ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ δρχ,  τότε, να τα δώσει η κυβέρνηση στα μοναστήρια. Αν πήρατε εσείς δεκάρα, πήραν και τα μοναστήρια... Αλλά γι’ αυτό δεν μπορούν να πούν τίποτε. Είναι ΧΡΕΩΣΤΗΣ το κράτος! Και μάλιστα θυμάμαι τότε –μπορώ να το πώ– ότι είχε πέσει εντολή στην Εκκλησία, στον αρχιεπ. Σεραφείμ, «να μη πεί τίποτα». Πήγαινα στην Ιερά Σύνοδο, στην Μονή Πετράκη –τρομερό αυτό!– και πίσω από τον ναό βλέπω να βγαίνει ο τότε ηγούμενος της μονής Πετράκη, π. Χριστοφόρος. Και μόλις με βλέπει μου λέει: «Παπα-Γιώργη μου!», άρχισε να κλαίει με αναφιλητά και έπεσε στον τράχηλό μου! Με τραβούσε κάτω (ήταν και πιο κοντός) και μου λέει «Έγκλημα στην Εκκλησία!». «Τί;» «Έπεσε εντολή στον Αρχιεπίσκοπο από ψηλά (ο νοών νοείτο, δεν είναι ανάγκη να κατηγορώ πρόσωπα!) που έλεγε “μην ανακοινώσετε την απόφαση της Ευρώπης”». Και ανακοινώθηκε μερικά χρόνια μετά, το μάθαμε από ακριτομύθεια. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, τί παιχνίδι παίζεται;

Προχθές είχαμε επαφές για το νομοσχέδιο, από τις εννιά το πρωί ως τις εννιά το βράδυ, με το ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Συνασπισμό, ΚΚΕ κι άλλα πρόσωπα. Από το ΠΑΣΟΚ ήταν καμμιά δεκαριά πρόσωπα. Ήρθε ο κ Παπανδρέου, έμεινε λίγο και μιλήσαμε. Μετά συζητούσαμε με το «governo», με τη Δαμανάκη και με 2-3 άλλα πρόσωπα, βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Και όταν προέκυψε το θέμα της περιουσίας μου λέει η κα Δαμανάκη: «Είστε υπέρ του χωρισμού;» «Ναί. Πρώτα να ξεκαθαρίσουμε τί σημαίνει χωρισμός. Αν είναι διοικητικός χωρισμός, υπάρχει, δεν είναι ανάγκη να γίνει τίποτα». Εγώ δεν μπορώ να γίνω βουλευτής, ούτε θα πάω ποτέ για βουλευτής. Ο Αρχιεπίσκοπος δεν μπορεί να γίνει πρωθυπουργός, ούτε πρόκειται. Εκτός κι αν φτάσουμε στην εσχάτη εξαθλίωση και βρεθεί ένας Τσώρτσιλ που θα πεί, «Αφού μαλώνει ο Παπανδρέου, ο γέρος, με τον Κανελλόπουλο θα αναλάβεις Δαμασκηνέ να γίνεις για 15 μέρες πρωθυπουργός και μετά ένα διάστημα αντιβασιλέας». Αλλά τότε, η Ελλάς, θα είναι στο τέρμα του θανάτου. Ό μη γένοιτο!

«Ο διοικητικός χωρισμός υπάρχει», είπα. Πήγε να πεί κάτι και της λέω «Συγγνώμη, για σκεφτείτε: τί θέλουν αυτοί που υποστηρίζουν τον χωρισμό; Αποσύνδεση της Ορθοδοξίας από την ζωή του έθνους». «Καμία σχέση το έθνος με την Ορθοδοξία!» «Αυτό είναι αδύνατο να γίνει σε δύο περιοχές: στο Ισραήλ και σε μας», λέω. Τα πολιτικά κόμματα στο Ισραήλ έχουν θρησκευτικούς τίτλους και θρησκευτικά σύμβολα. Τα κόμματα είναι ενωμένα με την πίστη τους, με τον Σιωνισμό δηλαδή. Να δείτε τον πρόεδρο της Βουλής με το καπελάκι του πιστού, που αυτό το καπελάκι σημαίνει ότι είναι ορκισμένος εβραίος. Μου έλεγε η παπαδιά το 2000, όταν είμασταν κάτω για ένα συνέδριο για το Ιωβηλαίον: «Βρε παπα-Γιώργη, για σκέψου ο Κακλαμάνης να κυκλοφορεί έτσι στη Βουλή». Εδώ ούτε εικόνα δεν έχουμε στη Βουλή για να μη προσβάλουμε τους άλλους. Αλλά αν πάτε στις μουσουλμανικές Βουλές, είναι γεμάτες από τα σύμβολά τους! Το ίδιο είναι και στο Ισραήλ.

Ο χωρισμός, λοιπόν, είναι αδύνατον, σε μας. Σ’ αυτούς υπάρχει ο χωρισμός! Αυτή η μεγάλη μερίδα διανοουμένων και πολιτικών έχουνε πουλήσει και την Παναγία πλην τον Χριστό –συγγνώμη για την φράση. Αλλά σε μας δεν μπορεί να σπάσει αυτό. Δέκα άνθρωποι να μείνουν θα συνεχίζει εις τον αιώνα των αιώνων! Δεν φιμώνεται αυτό το πράγμα. Κι έτσι, ούτε στο Ισραήλ ούτε εδώ μπορούμε να μιλήσουμε για αποσύνδεση. Για χωρισμό διοικητικό, βεβαίως. Και τους είπα να ολοκληρώσουν το κτηματολόγιο για να ξέρει το κράτος τι έχει ο εκκλησιαστικός χώρος. Την περιουσία του Πατέρα μας, δεν είναι των παπάδων. Και είναι όλου του σώματος! Και να έρχεται το κράτος και να επεμβαίνει και να σου λέει πως θα τα αξιοποιήσεις... Κι αν χαθεί μια δραχμούλα να στέλνει από Αρχιεπίσκοπο μέχρι εμένα στη φυλακή! Αυτό δεν είναι το τίμιο και το σωστό.

Αυτό προσπάθησε να κάνει ο Καποδίστριας, γι’ αυτό «τον φάγανε». Ο Καποδίστριας, ο μεγάλος αυτός άνθρωπος, ήθελε να αξιοποιήσει την εκκλησιαστική περιουσία για την παιδεία και την μισθοδοσία του κλήρου. Σχολεία, νοσοκομεία, αυτά να κτίζονται συνεχώς. Για να μην έρχεται ο Δεσπότης να σου λέει «για τα γεράματά μου έχω τόσα»... Εδώ είναι που χρειάζεται ο έλεγχος του κράτους. Αλλά όχι το κλέψιμο! Μετά τον Καποδίστρια το κράτος κλέβει, αρπάζει συνεχώς. Εις οποιαδήποτε μορφή και με οποιονδήποτε τρόπο.

Η Εκκλησιαστική περιουσία και οι υποχρεώσεις του κράτους

Όλοι αυτοί οι εχθροί της Εκκλησίας που φωνασκούν, περί δήθεν εξόδων του κράτους χάριν της Εκκλησίας, και για την "μεγάλη" Εκκλησιαστική περιουσία που δήθεν δεν την εκμεταλλεύεται ο λαός, ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΥΝ την αλήθεια, που είναι πολύ διαφορετική από τις απαιτήσεις τους.

Η φιλολογία περί της εκκλησιαστικής περιουσίας είναι παλιά, δίχως όμως να δικαιολογείται πολλές φορές από τα γεγονότα και την πραγματικότητα. Θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε λίγο φως στο ταλαιπωρημένο αυτό ζήτημα. Παρακάτω, απαντάμε και στο αδαές επιχείρημα περί μισθοδοσίας των Ορθοδόξων κληρικών που έχει άμεση σχέση με την εκκλησιαστική περιουσία. Καταρρίπτεται ο βασικότερος μύθος γύρω από τον οποίο χτίστηκε η επαίσχυντη αντιεκκλησιαστική προπαγάνδα των ημερών μας.

 Μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους (1828), ενώ διατηρείται στη συνείδηση του πληρώματος της εκκλησίας η πίστη στο ιερό και αναπαλλοτρίωτο της εκκλησιαστικής περιουσίας με διάφορα νομοθετήματα επιβάλλεται κατά καιρούς η αναγκαστική απαλλοτρίωση τμημάτων της.

• Η αντιβασιλεία του Όθωνα (αλλοεθνής και προτεσταντική) πιστεύοντας ότι η περιουσία της Εκκλησίας αποτελεί θησαυρό που κληροδοτήθηκε από τους προγόνους στο ελληνικό έθνος και λησμονώντας την ανεκτίμητη προσφορά των ορθοδόξων μοναστηριών στους παλαιότερους και στους ακόμα νωπούς τότε αγώνες της εθνικής παλιγγενεσίας, με τα βασιλικά διατάγματα του 1833 και 1834 απεφάσισε τη διάλυση 416 μοναστηριών και τη διάθεση της κινητής και ακίνητης περιουσίας τους με το πρόσχημα να συσταθεί το "Εκκλησιαστικό Ταμείο". Ήταν όμως τόσο κακή η σύσταση και οργάνωση του ταμείου αυτού, ώστε το μόνο που συνέβη ήταν η διαρπαγή της εκκλησιαστικής περιουσίας και η πώληση - εκ μέρους επιτηδείων - ιερών σκευών και κειμηλίων στα παζάρια. Το 1836 η απαλλοτριωτική διάθεση της Αντιβασιλείας επεκτάθηκε και στην περιουσία των Μοναστηριών που διατηρήθηκαν σε λειτουργία "χάριν θεάρεστων έργων και προς οικοδομήν ιερών και αγαθοεργών καταστημάτων". Έτσι απαλλοτριώθηκαν υποχρεωτικά και άλλες μοναστηριακές εκτάσεις, ενώ σε όσεες απέμειναν επιβλήθηκε βαρύτατη έμμεση φορολογία.

 

• Στη διάρκεια της δεύτερης και τρίτης δεκαετίας του 20ου αιώνα, μετά τους Βαλκανικούς και τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο κυρίως δε έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922), το ελληνικό κράτος επέτεινε την απαλλοτριωτική του επιβολή σε βάρος της εκκλησιαστικής περιουσίας. Με τους νόμους 1072/1917 και 2050/1920 ("αγροτικός νόμος") και άλλους μεταγενέστερους απαλοτριώθηκαν αναγκαστικά πολλές μοναστηριακές εκτάσεις για την αποκατάσταση προσφύγων και ακτημόνων και για λόγους "προφανούς ανάγκης και δημόσιας ασφαλείας". Είναι χαρακτηριστικό ότι στην περίοδο 1917 μέχρι 1930 απαλλοτριώθηκαν εκκλησιαστικές εκτάσεις αξίας άνω του ενός δισεκατομυρίου προπολεμικών δραχμών και το Κράτος κατέβαλε στο Γενικό Εκκλησιαστικό Ταμείο μόνο το 4% (40 εκατομύρια δραχμές). Τα υπόλοιπα 960 εκατομύρια οφείλονται ακόμα! Τα περισσότερα μοναστήρια καταδικάστηκαν με τον τρόπο αυτό σε μαρασμό και λειψανδρία! Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με υπολογισμούς κατά την πρώτη φάση μόνο, το 50% της γεωργική γης της εκκλησίας δόθηκε σε ακτήμονες, ενώ καη η δεύτερη φάση που ολοκληρώθηκε γύρω στο 1930 ήταν εξίσου μεγάλο το κομμάτι γης της εκκλησίας που απαλλοτριώθηκε.

 

• Με τον κωδ. νόμο 4684/1931 περί "Οργανισμοί Διοικήσεως Εκκλησιαστικής και Μοναστηριακής Περιουσίας" αποφασίσθηκε από την Πολιτεία η ρευστοποίηση της ακίνητης περιουσίας των Μονών παρά τις επιφυλάξεις της Εκκλησίας. Ό,τι εισπράχθηκε από τη ρευστοποίηση σχεδόν στο σύνολό του εξανεμίστηκε εξαιτίας του Β Παγκοσμίου Πολέμου και της ξενικής κατοχής (1940-44).

 

• Με την από 18/9/1952 "Σύμβαση περί εξαγοράς υπό του Δημοσίου κτημάτων της Εκκλησίας προς αποκατάστασιν ακτημόνων γεωργικών κτηνοτρόφων", η Εκκλησία της Ελλάδος υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στο Κράτος το 80% της καλλιεργούμενης ή καλλιεργίσιμης αγροτικής περιουσίας της με αντάλλαγμα να λάβει κάποια αστικά ακίνητα και 45.000.000 δραχμές νέας (τότε) εκδόσεως. Στη σύμβαση του 1952 περιέχεται η διακύρηξη του κράτους ότι η απαλλοτρίωση αυτή είναι η τελευταία και δεν πρόκειται να υπάρξει νεότερη στο μέλλον, ενώ υπάρχει και η δέσμευση ότι η Πολιτεία θα παρέχει κάθε αναγκαία υποστήριξη (υλική και τεχνική), ώστε η Εκκλησία να μπορέσει να αξιοποιήσει την εναπομείνουσα περιουσία της. Στην ίδια σύμβαση καθιερώθηκε και η "μισθοδοσία" των κληρικών από τον Κρατικό Προϋπολογισμό - του δε Αρχιεπισκόπου και των Μητροπολιτών από το έτος 1980 - ως υποχρέωσις του Κράτους έναντι των μεγάλων παραχωρήσεων γης στις οποίες είχε προβεί η Εκκλησία της Ελλάδος κατά την δεκαετία 1922-32. Δηλαδή, επειδή το Κράτος αδυνατούσε να καταβάλει οποιοδήποτε αντίτιμο - όπως προέβλεπε ο νόμος του 1932 - συνεφωνήθη να μισθοδοτούνται επ' άπειρον οι κληρικοί και το Κράτος δεσμεύθηκε επ' αυτού. Καταρρίπτεται έτσι ο μύθος που προσπαθεί μάταια να διαιωνίσει ο κ. Πάγκαλος με τις αναφορές του σε "δημόσιους υπαλλήλους". Όταν η άγνοια συναντά τη θρασύτητα, το αποτέλεσμα είναι επικίνδυνο για τους θεσμούς και τη δημοκρατία.

Όταν το 1987 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος 1700/87 (νόμος Τρίτση) που αποτελεί μία ακόμη προσπάθεια για την οριστική αποψίλωση της εκκλησιαστικής περιουσίας, δόθηκε αφορμή να δημοσιευθούν σημαντικά κείμενα. Μεταξύ αυτών και ένα υπό τον τίτλο "ιδιοκτησιακό καθεστώς και αξιοποίηση της αγροτικής γης στην Ελλάδα" (περιοδικό "Εκκλησία" 1-15/4/1987, σελίδες 254-55). Με αναμφισβήτητα στοιχεία, στηριγμένο σε μελέτη των Θ. Τσούμα και Δ. Τασιούλα που εκδόθηκε επίσημως από την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος λίγο αργότερα, το 1988, αποδεικνύεται ότι στο σύνολο της αγροτικής γης της Ελλάδος ανήκουν.

ΔΗΜΟΣΙΟ	43.598.000 στρέμματα
ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ	15.553.200 στρέμματα
ΕΚΚΛΗΣΙΑ	1.282.300 στρέμματα
ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ	1.098.400 στρέμματα

Από αυτά τα 1.282.300 στρέμματα ιδιοκτησίας της Εκκλησίας, τα 367.000 είναι δασικές εκτάσεις, τα 745.400 βοσκότοποι και μόνο τα 169.900 γεωργική καλλιεργίσιμη γη. Δηλαδή οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις της αντιστοιχούν μόλις στο 0.48% του συνόλου της γεωργικής γης της χώρας μας!

Και να ληφθεί υπόψη ότι κατά τη δεκαετία 1974-1983 "εγκαταλείπονται κάθε χρόνο από τους αγρότες και κτηνοτρόφους κατά μέσο όρο 162.400 αγροτικής γης ακαλλιέργητα και ανεκμετάλλευτα". Το 1983 υπολογίστηκαν ως 4.380.000 στρέμματα οι εγκαταλελειμμένες εκτάσεις γης (σχεδόν 3.5 φορές μεγαλύτερες από το σύνολο της γης που ανήκει στην εκκλησία, ενώ σήμερα θα είναι ασφαλώς πολύ περισσότερο).

Παρά ταύτα, στα μάτια κάποιων και η εναπομείνασα περιουσία φαντάζει μεγάλη. Δε λαμβάνεται όμως υπόψη ότι αυτή δεν ανήκει στην Κεντρική Διοίκηση (Ιερά Σύνοδο), αλλά σε περισσότερα από 10.000 εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα (Μητροπόλεις, Ναούς, Μονές, Προσκυνήματα, Ιδρύματα, Κληροδοτήματα και άλλα) το καθένα από τα οποία αγωνίζεται - μέσα από τον κυκεώνα των νομικών και διοικητικών δεσμέυσεων - να διαφυλάξει την κυριότητα και να αξιοποιήσει τα όσα του ανήκουν περιουσιακά στοιχεία, για το καλό του πληρώματος και της εκκλησίας.

Δηλαδή κάθε Μονή και κάθε Ιερός Ναός που είναι ΝΠΔΔ (Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου), μεριμνούν για τη συνήθως μικρή περιουσία που έχουν, φροντίζοντας για την έντιμη διαχείρισή της και τηρώντας τις αυστηρές διατάξεις που ισχύουν για τα νομικά πρόσωπα. Η διαχείριση αυτή υπόκειται σε τακτικό έλεγχο τόσο από την Εκκλησία όσο και από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κοινωνικής προσφοράς, όχι και το μοναδικό, αποτελεί η Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη (Αθήνα). Έχοντας στην κατοχή της σημαντική περιουσία που την απέκτησε κατά τον 17ο και 18ο αιώνα με αγορές των ηγουμένων της (σώζονται στο αρχείο της τα σχετικά έγγραφα), αναδείχθηκε ο μεγαλύτερος κοινωνικός ευεργέτης των Αθηνών. Σε δωρηθέντα ακίνητά της έχουν ανεγερθεί:

• η Ριζάρειος Σχολή,
  
• η Ακαδημία Αθνών,
  
• το Αιγινήτειο Νοσοκομείο,
  
• το Μετσόβειο Πολυτεχνείο,
  
• το Σκοπευτήριο,
  
• το Πτωχοκομείο,
  
• η Μαράσλειος Ακαδημία,
  
• το Θεραπευτήριο "Ευαγγελισμός",
  
• το Αρεταίειο νοσοκομείο,
  
• η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή,
  
• οι Αστυνομικές Σχολές στην οδό Μεσογείων,
  
• το Νοσοκομείο Παίδων,
  
• το Νοσοκομείο Συγγρού,
  
• το Λαικό Νοσοκομείο "Σωτηρία",
  
• το Ασκληπείο Βούλας,
  
• η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη,
  
• το Ορφανοτροφείο Βουλιαγμένης,
  
• το ΠΙΠΚΑ Βούλας
  
• Ιπποκράτειο Νοσοκομείο,
  
• Γηροκομείο,
  
• Εθνική Βιβλιοθήκη,
  
• Πανεπιστήμιο Αθηνών
  
• 142 Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια της Αττικής

και πολλά άλλα...

Βεβαίως, κανείς δε φρόντισε να μνημονεύονται αυτά, έστω σε μία επιγραφή επί των ανεγερθέντων κτιρίων.

Το δε Δημόσιο έχει γίνει πολλές φορές αποδέκτης εκτάσεων μεγάλης αξίας, τις οποίες παραχώρησε η Εκκλησία προκειμένου να λειτουργήσουν κατασκηνώσεις, να ανεγερθούν σχολεία, ιδρύματα, γυμναστήρια, στρατόπεδα ή να δημιουργηθούν κοινόχρηστοι χώροι για την αναψυχή του λαού. Αυτή, εν συντομία, είναι η αλήθεια. 

Η Εκκλησια δικαιούται να έχει περιουσία, όπως δέχθηκαν με πληθώρα αποφάσεών τους όχι μόνο ελληνικά δικαστήρια, αλλά και η Ευρωπαική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Συμβουλίου της Ευρώπης, στην οποία προσέφυγαν Ορθόδοξες Μονές κατά του νόμου 1700/87. Και είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν επωφελώς για τον ελληνικό λαό, αρκεί να αφαιρεθούν τα νομικά και διοικητικά δεσμά που της έχουν κατά καιρούς επιβληθεί.

Μετά από όλα αυτά, μπορούμε να αντιληφθούμε το πραγματικό μέγεθος της προσφοράς της Εκκλησίας στην ανάπτυξη της Ελλάδος, όπως επίσης και το πραγματικό μέγεθος της εναπομείνουσας περιουσίας της, το οποίο επαναλαμβάνουμε, ανήκει σε περισσότερο από δέκα χιλιάδες διαφορετικά νομικά πρόσωπα. Όσο για τη μισθοδοσία την κληρικών, αυτή αποτελεί υποχρέωση του κράτους προς την εκκλησία, την οποία αποδέχτηκε και υπέγραψε με δική του πρωτοβουλία το ίδιο το κράτος το 1952, επειδή ακριβώς αδυνατούσε να καταβάλλει το αντίτιμο που είχε συμφωνηθεί 20 χρόνια νωρίτερα και που είχε διογκωθεί πολλαπλάσια και είχε ήδη καταστεί δυσβάσταχτο χρέος ακόμη και για το κράτος.

 

από την ιστοσελίδα Αντίβαρο http://www.antibaro.gr

 

Εκκλησιαστική Περιουσία και Μισθοδοσία των Κληρικών τον 19ο αι.           

 

Προτάσεις νέων ρυθμίσεων στις σχέσεις Εκκλησίας-Πολιτείας

 

Σάββατο 6 Μαΐου 2006

 

Αρχίζω τον λόγο μου με μερικά περιστατικά που πιστεύω ότι θα μας βοηθήσουν να πλησιάσουμε καλύτερα στο θέμα μας:

I. Όταν υποψιάσθηκαν οι Οθωμανοί την έκρηξη της επαναστάσεως «προσεκάλεσαν ευσχήμως εις Τρίπολιν και ως ενέχυρα καθείρξαν εις σκοτεινήν φυλακήν» τους οκτώ αρχιερείς. Και τούτων οι μεν πέντε του μακαρίου έτυχον τέλους εν τη ειρκτή τελευτήσαντες των δε λοιπών δύο μεν είδον πάλιν του ηλίου ημιθνήτες και σκελετώδεις».

II. Τη μεν 5ην Απριλίου 1822 υπεγράφη νόμος «περί συνάξεως των χρυσών και αργυρών σκευών των Μοναστηρίων και Εκκλησιών προς διατροφήν των αγωνιζομένων πενήτων, και τας ανάγκας του πολέμου. Συνήχθησαν δε περίπου λίτραι δισχίλιαι τετρακόσιαι (ή 800 οκάδες) αργύρου, και νόμισμα από τούτων ήθελεν κόπτεσθαι…»

 

III. Στις 8 Οκτωβρίου 1829 ο Κυβερνήτης της Ελλάδος Καποδίστριας έγραφε προς τους ιερωτάτους Μητροπολίτας, θεοφιλεστάτους Επισκόπους: «ότι η επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίου Εκπαιδεύσεως Γραμματείαν, είναι δύο υπηρεσίες αχώριστες ως μίαν εχούσας αρχήν, τον Πατέρα των Φώτων, και προς ένα συντρεχούσας σκοπόν, την ηθικήν των πολιτών διαμόρφωσιν».

IV. Σε γράμμα του Όθωνα προς τον πατέρα του Λουδοβίκο της Βαυαρίας διαβάζουμε: «… η πνευματική αρχή του κλήρου της χώρας θα μπορούσε να γίνει επικίνδυνη για τον κοσμικό άρχοντα και θα έπρεπε να βρεθεί τρόπος καθυποτάξεώς του».

V. Γάλλος υπουργός σχολιάζει το γεγονός του χωρισμού της Εκκλησίας από το Πατριαρχείο ως εξής: «Έτσι συνέβηκε χωρίς δυσκολία και με την συναίνεση του ανώτερου κλήρου ο χωρισμός της Ελληνικής Εκκλησίας από την Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, πράγμα στο οποίο η Αντιβασιλεία είχε προσδώσει τη μεγαλύτερη σπουδαιότητα, ο πρωταρχικός σκοπός του οποίου είναι εμφανώς να μετακινήσει τούς μελλοντικούς ισχυρούς τρόπους επιρροής της Ρωσσίας».

VI. Ο αντιβασιλεύς Μάουερ θα ομολογήσει «Κι όσο για μένα, πείστηκα ότι αυτό το παγκόσμιας σημασίας ιστορικό κείμενο (του χωρισμού δηλ. της Εκκλησίας μας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο) θα σφραγίσει την αρχή μίας νέας εποχής και όχι μόνο για την ελληνική εκκλησία».

Τα τρία πρώτα περιστατικά συγκρούονται με τα υπόλοιπα τρία. Στα πρώτα απεικονίζεται η περιέχουσα το Γένος Εκκλησία και στα άλλα η μετάλλαξή της σε μία κρατική υπηρεσία, εξάρτημα μιας Γραμματείας.

Σ' αυτή την εποχή ανάγεται και το συζητούμενο θέμα της Εκκλησιαστικής περιουσίας και του μισθολογίου των κληρικών μας.

Στην Δ' Εθνική συνέλευση των Ελλήνων στο ʼργος στις 11 Ιουλίου 1829 αποφασίσθηκε: «Η κυβέρνησις θέλει συστήσει Γαζοφυλάκιον (Ταμείον) υπό την ιδίαν της άμεσον διεύθυνσιν, εις το οποίον θέλει αποτίθεσθαι τα … συλλεγόμενα χρήματα, προσδιωρισμένα εξηρημένως εις βελτίωσιν του Ιερατείου, εις ... υποστήριξιν των αλληλοδιδακτικών σχολείων, ... δια ...τους αφιερωθησομένους εις την σπουδήν των τε επιστημών, των τεχνών...»

Στην απόφαση αυτή της συνελεύσεως στηρίζει την υλοποίηση του σχεδίου του ο Κυβερνήτης Καποδίστριας καλώντας σε συνεργασία τους Επισκόπους «… σκοπός του έθνους και της κυβερνήσεως, όστις είναι η βελτίωσις του κλήρου, .. ίνα σχολάζοντες των βιωτικών μεριμνών ενασχολώνται επιμελέστερον περί την υπηρεσίαν των θείων και την των ψυχών παιδαγωγίαν και προστασίαν».

Η αντιβασιλεία του Όθωνος που έφθασε στην Ελλάδα στις 18 Ιανουαρίου 1833 θέλησε να δώσει συνέχεια χωρίς όμως να έχει γεύση της Ελληνικής πραγματικότητος.

Καταργήθηκαν τετρακόσια περίπου Μοναστήρια η περιουσία αυτών περιήλθε στο δημόσιο και τα διατηρούμενα επλήρωναν φόρον, Ομοίως η περιουσία των ενοριακών ναών περιήλθε στους Δήμους. Διαβάζουμε στα πρακτικά της Επιτροπής: «Εκρίθ? επάναγκες, οι μεν επίσκοποι να μισθοδοτώνται αυτάρκως και αναλόγως του χαρακτήρος των κατ’ ευθε?αν παρά της Κυβερνήσεως.., οι δε πρεσβύτεροι διάκονοι και λοιποί υπηρέται των Εκκλησιών, κυρίως μεν παρά των Κοινοτήτων. όταν δε οι πόροι της Κοινότητος δεν εξαρκο?ν, η Κυβέρνησις να αναπληροί το ελλείπον από των προειρημένων πόρων». (Πρακτικά 26 Απριλίου 1833)

«Ελήφθη υπ’ όψιν το περί μισθοδοσίας του κλήρου και απεφασίσθη, ότι πρέπει να συσταθή εις εκάστην κοινότητα Εκκλησιαστικόν Ταμείον … εις το οποίον θέλουν σύγκεισθαι τα εκ των ανηκόντων εις τας Εκκλησίας κτημάτων εισοδήματα. Από το ταμείον τούτο .., θέλουν μισθοδοτείσθαι οι εν αυτώ υπηρετούντες. και ... ει ελλείπουσι, θέλουσι αναπληρούσθαι παρά της Κυβερνήσεως (δηλ. από τους προγραμματισμένους πόρους των μοναστηριακών κτημάτων)» (Πρακτικά 27 Απριλίου 1833).

Το Ταμείο αυτό γρήγορα κατέρρευσε διότι η περιελθούσα στους Δήμους ενοριακή περιουσία κατασπαταλήθηκε ή αφομοιώθηκε με την δημοτική.

Δημιουργήθηκε όμως Ειδικόν Ταμείον εκ της περιουσίας των Μοναστηριών. Διαβάζουμε: «Ελήφθησαν εις σκέψιν …και εθεωρήθη επάναγκες το να συστηθή ιδιαίτερον ταμείον υπό την άμεσον διαχείρισιν της Κυβερνήσεως και την επιστασίαν επιτροπής επί τούτω διοριζομένης… τούτο θέλει επαρκεί προς μισθοδοσίαν των Επισκόπων, ... προς εκπαίδευσιν του Κλήρου, προς οικοδομήν Εκκλησιών,» (Πρακτικά 28 Απριλίου 1833).

«Εν τη σημερινή συνεδριάσει …ενεκρίθη το Ταμείον τούτο να σύγκειται κυρίως από τα εισοδήματα των υπαρχόντων μοναστηρίων και των εις τας επισκοπικάς ανηκόντων κτημάτων … Η Διοίκησις των κτημάτων τούτων ανατίθεται εις την Κυβέρνησιν δια την προσδιορισθείσαν χρήσιν». (Πρακτικά 29 Απριλίου 1833)

Στο εισηγητικό κείμενο της Επιτροπής προς την Κυβέρνηση διαβάζουμε: «Η Ελλάς έχει πόρον πλουσιώτατον εις διατροφήν του κλήρου, τα κτήματα των μοναστηρίων... Ταύτα, καλώς διοικούμενα και οικονομούμενα, θέλουσι παρέχει άφθονα …εισοδήματα. Αλλ’ εκτός των μοναστηριών υπάρχουν και άλλα των Επισκοπών?…, και μόνον τα εις Εκκλησίας ανήκοντα ως μικρά, αφίνονται εις τας κοινότητας προς χρήσιν των Εκκλησιών και του κλήρου αυτών, …δι’ επιτρόπων κατ’ έτος εκλεγομένων και υπευθύνων καθισταμένων… Εύλογον προσέτι κρίνομεν να διοικώνται και οικονομώνται τα μοναστηριακά και επισκοπικά κτήματα παρ’ επιτροπής επίτηδες προς τούτο διωρισμένης, και όχι αμέσως παρά της επί των οικονομικών Γραμματείας της Επικρατείας, ούτε να συνάγωνται τα εισοδήματα αυτών εις το Ταμείον της Επικρατείας, …? η κυβέρνησις θέλει διαγράψει και τον τρόπον και τον κανονισμόν της οικονομίας και διοικήσεως των περί ων ο λόγος κτημάτων».

Το υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε την εισήγησιν της επιτροπής κατά τις συνεδρίες των 27 και 28 Ιουνίου (9 και 10 Ιουλίου) 1833 και αποστέλλει την γνωμοδότησή του προς την Ιεράν Σύνοδο ζητώντας την όσο το δυνατόν ταχύτερον εγκριτική της απόφαση. Γράφει ο επί των Εκκλησιαστικών και Δημοσίου Εκπαιδεύσεως Γραμματεύς Σ. Τρικούπης: «Περιμένοντες (λέγει),ό τάχιον, την απόφασιν της ιεράς Συνόδου...κρίνομεν ουσιωδέστατον …το περί συστάσεως του Εκκλησιαστικού Ταμείου, καθ’ όσον αφορά τα Εκκλησιαστικά κτήματα, συμφώνως με τα εις το α΄ ψήφισμα της εν ʼργει Δ’ Εθνικής Συνελεύσεως διαλαμβανόμενα. Η απάντηση κρίνεται κατεπείγουσα, καθ’ όσον, εκτός …της μισθοδοσίας του ιερού Κλήρου, τα σχολεία του Κράτους, παραμεληθέντα τοσούτους ήδη μήνας δι’ έλλειψιν χορηγίας διαρκούς, κινδυνεύουν να παραλύσουν».

Στην απάντησή της η Ιερά Σύνοδος υπογραμμίζει: «τα εισοδήματα εκ της περιουσίας των μοναστηρίων προορίζονται για την διατήρησιν του κλήρου, εις την ευκοσμίαν των ναών και εις την δημοσίαν εκπαίδευσιν».

Στις 13 Οκτωβρίου 1834 δημοσιεύθηκε το Διάταγμα «περί συστάσεως Εκκλησιαστικού Ταμείου»

Σε τέσσερα χρόνια είχε δοθεί ήδη η εικόνα, ότι το Εκκλησιαστικό Ταμείο είχε ξεφύγει από τον αρχικό σκοπό χωρίς καμία οικονομική συμπαράσταση του κλήρου.

Η Πολιτεία για να καλύψει τα ακάλυπτα προέβη σε δήθεν μεταρρύθμιση και εξέδωκε στις 13 Ιανουαρίου 1838 διάταγμα «Περί διαλύσεως της Επιτροπής του Εκκλησιαστικού Ταμείου». Με το διάταγμα αυτό για λόγους οικονομίας οι αρμοδιότητες της προηγουμένης Ειδικής Επιτροπής περιέχονται «εις την επί των εκκλησιαστικών Γραμματείαν».

Αλλά και πάλι στις 29 Απριλίου 1843 με άλλο Διάταγμα η όλη κινητή και ακίνητη εκκλησιαστική περιουσία περιέρχεται εις το Δημόσιο του οποίου η επί των οικονομικών Γραμματεία αναλαμβάνει όλες τις οικονομικές υποχρεώσεις «αποκλειστικώς εις την βελτίωσιν του κλήρου …καθόσον, η της υπηρεσίας ταύτης ειδικότης εγγυάται πληρεστέραν εις αυτήν επιτυχίαν».

Δεν συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια ζωής του Εκκλησιαστικού Ταμείου και μία τεράστια Εκκλησιαστική περιουσία καταπόθηκε στην κρατική χοάνη και σπαταλήθηκε άσωτα χωρίς να ανταποκριθή ούτε επ’ ελάχιστον στις βασικές υποχρεώσεις του απέναντι στον εφημεριακό κλήρο.

Μετά 85 χρόνια ο Μητροπολίτης Αθηνών και Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου Μελέτιος Μεταξάκης θα εκφράσει την απορία του για την κατασπατάληση αυτή και θα ζητήσει εξηγήσεις για την περιουσία. Πρότεινε εφ’ όσον το Κράτος δεν δύναται να ανταποκριθεί στις αναληφθείσες υποχρεώσεις του «να επιστραφή η περιουσία αυτή στην Εκκλησία».

Ο ίδιος θα γράψει ότι η απάντησις του Υπουργείου επί του τεθέντος θέματος ήταν: «… τα βιβλία του Γενικού Εκκλησιαστικού Ταμείου, τα κτηματολόγια και τα λογιστικά της περιουσίας ταύτης δεν υφίστανται πλέον, καέντα εις πρόσφατον εν τοις γραφείοις του Υπουργείου Πυρκαϊάν».

Ωστόσο και μετά το 1850 όταν άρχισαν να δημιουργούνται οι υποδομές του Κράτους παραχωρήθηκαν διαφοροτρόπως προς αυτό εκ μέρους της Εκκλησίας μεγάλης αξίας οικοπεδικές εκτάσεις. Επ’ αυτών ανηγέρθησαν κτίρια που όχι μόνον κάλυψαν και καλύπτουν θρησκευτικές, εθνικές, πνευματικές και κοινωνικές ανάγκες αλλά και στόλισαν οικοδομικά την πόλη των Αθηνών.


* Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Ιερώνυμος (κατά κόσμο Ιωάννης Λιάπης) γεννήθηκε το 1938 στα Οινόφυτα Βοιωτίας. Σπούδασε θεολογία στην Αθήνα. Χειροτονήθηκε το 1967 Διάκονος και Πρεσβύτερος. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος της Ι. Μ. Θηβών και Λεβαδείας (1967-1978) και Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου (1987-1991). Εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης το 1981.