Μεγαλες κουβεντες απο 'μεγαλους' ανθρωπους

Ο αμερικανικός λαός είναι ο πιο έξυπνος αμερικανικός λαός στον κόσμο.
George Bush Junior

Το ολοκαύτωμα ήταν μια άθλια περίοδος στην Ιστορία του έθνους μας. Εννοώ της ιστορίας αυτού του αιώνα. Αλλά όλοι ζήσαμε σ' αυτόν τον αιώνα. Εγώ δεν έζησα σε αυτόν τον αιώνα.
George Bush Junior

Τα περισσότερα προϊόντα που εισάγουμε, έρχονται από το εξωτερικό.
George Bush Junior

Σοφές κουβέντες

Οτιδήποτε μοιράζεις στην ζωή σου, επιστρέφεται. Γι’ αυτό πρόσεξε τι μοιράζεις! Άγνωστος
♦ Ποτέ μην αφήνεις την ευκαιρία να πεις μια ενθαρρυντική κουβέντα για κάποιον ή σε κάποιον…. Άγνωστος
♦ Έχουμε 2 αυτιά και 1 στόμα, και με αυτήν την αναλογία πρέπει να τα χρησιμοποιούμε! Άγνωστος
♦ Πιθανόν το μεγαλύτερο από όλα τα λάθη σου, είναι να μην γνωρίζεις κανένα! Άγνωστος
♦ Κανένας άντρας και καμία γυναίκα δεν αξίζει τα δάκρυά σου. Ο μόνος που τα αξίζει, δεν θα σε κάνει ποτέ να κλάψεις… Άγνωστος

Απίστευτος διάλογος στο γερμανικό περιοδικό Stern

Η παρακάτω ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber, προς τους Έλληνες πολίτες, με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», δημοσιεύεται σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού, Stern. Ο υπέρτιτλος του άρθρου αναφέρει: «Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».

Αγαπητοί Ελληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό, και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.

Μνημόνιο και στην ιστορική μνήμη;

Από τη μία πλευρά έχουμε το πολυσυζητημένο μνημόνιο που περικόπτει τα εισοδήματα των πολιτών και από την άλλη πλευρά έχουμε ένα άλλο άτυπο μνημόνιο που αντιμάχεται την ιστορική μνήμη. Οπαδοί αυτού του ανιστόρητου μνημονίου είναι όσοι πιστεύουν ότι θα βελτιώσουμε τις σχέσεις με την Τουρκία και τους Βαλκάνιους γείτονές μας με τη διαστρέβλωση της ιστορίας μας, με το ψαλίδισμα σελίδων και γεγονότων, με την αγιοποίηση των κατακτητών μας και με την προσχώρηση στον Νεο-οθωμανισμό του Αχμέτ Νταβούτογλου.

ΥΠΕΡΟΞΕΙΔΙΟ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ (H2O2) - Η απαγορευμένη πανάκεια

Η άγνωστη «θαυματουργή» θεραπεία

Το γνωστό οξυζενέ φαίνεται να συμβάλλει σημαντικά στην αποτελεσματική αντιμετώπιση ενός ευρέος φάσματος ασθενειών. Παρόλο όμως, που αρκετοί επιστήμονες πραγματοποιούν αποκαλυπτικές μελέτες για τις ιαματικές του ιδιότητες, τα συμπεράσματά τους υποβαθμίζονται συστηματικά απο το ιατροφαρμακευτικό σύστημα...

Πριν από 170 χρόνια, όταν η Ινδία ήταν ακόμα βρετανική αποικία, οι αυτόχθονες έπιναν νερό, μέσα στο οποίο διέλυαν μικρές ποσότητες υπεροξειδίου του υδρογόνου για να αντιμετωπίσουν μια μεγάλη ποικιλία ασθενειών - από πιο ήπιες, όπως η γρίπη, έως σοβαρότερες ασθένειες, όπως η χολέρα και η μαλάρια. Τα αποτελέσματα αυτής της μεθόδου θεραπείας ήταν τόσο θετικά, ώστε θεωρήθηκε ότι η διάδοση της θα επηρέαζε το εμπόριο χημικών φαρμάκων που είχε αρχίσει τότε να καθιερώνεται και στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο Ενιαίος Μακρυγιάννης. Ο Μακρυγιάννης του Γένους

π. Γεώργιος Μεταλληνός

1. Οι επιχειρούμενες συνήθως προσεγγίσεις του προσώπου και του έργου του Στρατηγού Μακρυγιάννη από τους κάθε είδους ερευνητές του (ιστορικούς, πολιτειολόγους, κοινωνιολόγους, φιλοσόφους κλπ.) διακρίνονται για την αντιφατικότητά τους. Γιατί ποικίλλουν οι αφετηριακές ιδεολογικές τοποθετήσεις των ερευνητών και κάθε φορά ο φτωχός Μακρυγιάννης θεωρείται μέσα από διαφορετικό ιδεολογικό πρίσμα.

Και είναι γεγονός ότι έχει επανειλημμένα δεινοπαθήσει, γιατί δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιχειρούν να «χρησιμοποιήσουν» τα κείμενα του Μακρυγιάννη για να στηρίξουν –και σ’ αυτόν- το ιδεολογικό τους «πιστεύω».

Ψηφιακοί πόλεμοι

Με το άκομψο όνομα “Stuxnet” διακρίνεται τελευταία ο ιός που εντοπίσθηκε σε συστήματα υπολογιστών σε όλο τον κόσμο, αλλά κυρίως στο Ιράν. Ο ιός αυτός βρέθηκε να αποτελεί ένα από τα πιο εκλεπτυσμένα κατασκευάσματα της σχετικής ψηφιακής τεχνολογίας. Ο ιός “Stuxnet” εντοπίζει άγνωστα μέχρι σήμερα αδύνατα πεδία των προγραμμάτων windows και προσβάλλει συστήματα που ελέγχουν κρίσιμες παραγωγικές διαδικασίες. Συγκεκριμένα, ο ιός “Stuxnet” ακινητοποιεί τους κεντρικούς υπολογιστές παραγωγικών συστημάτων επαναληπτικά και για διάστημα 1/10 του δευτερολέπτου. Η ακινητοποίηση αυτή είναι μοιραία για συστήματα υψηλής ταχύτητας, όπως αυτά που κινούν τους φυγοκεντριστές που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή σχάσιμου πυρηνικού υλικού. Οι ειδικοί των ψηφιακών τεχνολογιών χαρακτήρισαν τον ιό αυτόν σαν προϊόν κάποιος κρατικής υπηρεσίας, αφού η κατασκευή του εικάζεται ότι είναι αποτέλεσμα συνεργασίας επιστημονικών ομάδων και οργανωμένων εργαστηρίων και ότι κόστισε κάποιο υπολογίσιμο ποσό και σίγουρα δεν αποτελεί κατασκευή κάποιου ιδιοφυούς hacker. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

Επιστολή στην Εθνική Τράπεζα για την υπόμνηση σε φυλλάδιό της ότι η 28η Οκτωβρίου πρέπει να τη θυμούνται τα παιδιά ως «ημέρα κινουμένων σχεδίων

Αφού έλαβα γνώση του περιεχομένου του περιοδικού της ΕΤΕ για τα παιδιά, όπου την 28η Οκτωβρίου αξίζει να την θυμούνται τα παιδιά ως παγκόσμια ημέρα κινουμένων σχεδίων (!!!), απέστειλα εις αυτήν την ακόλουθη επιστολή μου διαμαρτυρίας (στα e-mail: ethnikipaidon@nbg.gr και mpilioti@nbg.gr). Όσοι συμφωνείτε αντιγράψτε, επεξεργαστείτε και στείλτε επίσης τις διαμαρτυρίες σας, για να αρχίσουν να υπολογίζουν τις κινήσεις των πολιτών.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ»
Υπ’ όψη Διοικητικού Συμβουλίου

Αξιότιμοι κ.κ. Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΤΕ

Προσφάτως έλαβα γνώση ότι η Τράπεζά σας, στην επωνυμία μάλιστα της οποίας διατηρείται η λέξη «ΕΘΝΙΚΗ», εξέδωσε ένα παιδικό - νεανικό περιοδικό στο 4ο τεύχος του οποίου του Φθινοπώρου 2010, στην σελίδα 9 (11 στο pdf ),  αναφέρεται η ιδιαίτερα σημαντική ημερομηνία της εθνικής μας εορτής της 28ης Οκτωβρίου , προτρέποντας τα παιδιά να την θυμούνται ως παγκόσμια ημέρα κινουμένων σχεδίων, ενώ παρακάτω υπάρχουν διαφημίσεις για ζογκλέρ με το όνομα DIABOLO και λίγο παρακάτω εκθείαση της Γιόγκα για παιδιά !!!

Η νεοελληνική τουρκολαγνεία και οι επίγονοι του Στεργιάδη

Ματαίως προσπαθούσαν ορισμένοι αφελείς αρθρογράφοι να μας πείσουν ότι αίρεται επιτέλους η απειλή κηρύξεως πολέμου από την Τουρκία σε περίπτωση επεκτάσεως των χωρικών μας υδάτων σε 12 μίλια. Το περίφημο casus belli τελικά δεν απαλείφθηκε από το επίσημο τουρκικό δόγμα και οι αφελείς εξετέθησαν για την τουρκολαγνεία τους. Όπως εκτίθενται για την εθνική τους αναξιοπρέπεια και όσοι προτείνουν ή επιχειρούν το ψαλίδισμα της Ιστορίας μας στο όνομα των «καλών ελληνοτουρκικών σχέσεων». Το αποτέλεσμα είναι εμείς μεν να διδάσκουμε στα παιδιά μας μία αποστειρωμένη ιστορία χωρίς ήρωες και αγωνιστές και από την άλλη η Τουρκία να διακηρύσσει δια στόματος Νταβούτογλου ότι θα χρησιμοποιήσει την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης κατά τον ίδιο τρόπο κατά τον οποίο χρησιμοποίησε τους Τουρκοκυπρίους από το 1954 μέχρι την εισβολή. Εμείς δείχνουμε πάντα έτοιμοι για υποχωρήσεις και τουρκολαγνείες και η Άγκυρα στέλνει Υπουργούς της στα Κατεχόμενα να εορτάσουν την επέτειο της ανακηρύξεως του ψευδοκράτους στις 15 Νοεμβρίου και να μας πουν κατάμουτρα ότι η μόνη λύση στο νησί είναι η δημιουργία δύο κρατών, η παγίωση της διχοτόμησης.

Επίδειξη δύναμης των μουσουλμάνων ήταν η κατάληψη των Προπυλαίων

Με το πρόσχημα της προσευχής για το Μπαϊράμι...
Γιατί δεν οργάνωσαν τη γιορτή τους σʼ ένα γήπεδο; - Αλλά ήθελαν στην καρδιά της Αθήνας;
Δικαίωμα του κάθε πολίτη, Έλληνα και ξένου, να πιστεύει σʼ όποια θρησκεία θέλει. Υποχρέωση του ξένου, και πολύ περισσότερο του παράνομου, που βρίσκεται εδώ και τον ανέχεται η χώρα, να σέβεται το θρήσκευμα των γηγενών και να μην προκαλεί.

Ποιο Έθνος γεννήθηκε το 1821;

Επιστολή που έστειλα σήμερα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Αθήνα, 23-11-10

Ποιο Έθνος γεννήθηκε το 1821;

Κύριε διευθυντά,
Δε θα σταθώ στην αισθητική της ολοσέλιδης διαφήμισης για τη νέα σειρά του ΣΚΑΪ «Η επανάσταση αρχίζει» με τον σκοτωμένο Οθωμανό, που δημοσιεύει η «Κ». Θα σας ρωτήσω, όμως, τι σημαίνει ο υπότιτλος «1821, η γέννηση ενός Έθνους»; Την έδειξα στους μαθητές μου (Β΄ και Γ΄ τάξεων Γυμνασίου) και τους ρώτησα ποιο Έθνος γεννήθηκε το 1821. Επειδή πολλή «χολή» χύνεται μονίμως για τις ιστορικές γνώσεις των μαθητών μας περί εθνικών επετείων κ.λπ., ενημερώνω τον Όμιλο ΣΚΑΪ και Καθημερινής αλλά και τον «σύμβουλο» της τηλεοπτικής σειράς, καθηγητή κ. Βερέμη, τι απαντήσεις πήρα: «Το ’21 ξαναγεννήθηκε ο Ελληνισμός» (δηλαδή «αναγέννηση» και όχι «γέννηση»), «γεννήθηκε το κράτος μας μετά τη σκλαβιά 400 χρόνων» (το «κράτος», λοιπόν, όχι το «έθνος») και άλλες παρόμοιες, που θα έδιναν, άλλωστε, και μαθητές του Δημοτικού...

Τουλάχιστον, ο τόμος που κυκλοφόρησε φέτος από τον ίδιο σταθμό και υπό την επιμέλεια πάλι του κ. Βερέμη κινήθηκε οριακά μεν αλλά πιο ανεκτά από επιστημονική και πραγματιστική άποψη, αφού ο τίτλος του είναι «1821, η γέννηση ενός έθνους-κράτους». Η δήθεν ανεπαίσθητη και ανώδυνη «έκπτωση» που επιχειρείται τώρα, με την αφαίρεση του όρου «κράτος», απλούστατα ανασταίνει πανηγυρικά τον Φαλμεράυερ και όλους τους ομοίους του, αφήνει εκδικητικά ανεξίτηλο το άρωμα της κυρίας που πρό-σφατα για τέτοιους λόγους παραιτήθηκε από το Υπουργείο (τέως Εθνικής) Παιδείας, αναδεικνύει σε παραχαράκτες της Ιστορίας όλους μας τους εκπαιδευτικούς, που διδάσκουμε ότι το «ομόγλωσσον» και η «εθνική συνείδηση» των Ελλήνων ανάγεται αιώνες πριν από το «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι» και το «ίτε, παίδες Ελλήνων» και, βέβαια, εξευτελίζει τις χιλιάδες σε όλο τον κόσμο θερμών φιλελλήνων –σαν τη Ζακλίν ντε Ρομιγύ– που αγωνιούν και αγωνίζονται πολύ πιο φιλότιμα από εμάς εδώ να περισώσουν την ιστορική αλήθεια και την αξιοπρέπειά μας, ιδίως τώρα που αναρίθμητοι μας θέλουν pigs!

Το τραγελαφικό, μάλιστα, είναι ότι στο ίδιο με την πιο πάνω καταχώριση φύλλο (23.11.10) η «Κ» καμαρώνει –και δικαίως– με πρωτοσέλιδη αναγγελία και εκτεταμένο εσωτερικό ρεπορτάζ για το πρωτότυπο άγαλμα της Αθηνάς από το Αρέτσο, που μας δάνεισαν για ένα μήνα οι Ιταλοί και που «χυτεύθηκε σε ελληνικό εργαστήριο» τον 3ο π. Χ. αιώνα! Άραγε, αυτό το εργαστήριο ανήκε σε άλλο Έθνος από αυτό που «γεννήθηκε το 1821»; Τότε ο Μακρυγιάννης ήταν παρανοϊκός, όταν φώναζε στους στρατιώτες του, που διαπραγματεύονταν να πουλήσουν σε ξένους τα δύο αρχαία αγάλματα, «γι’ αυτά πολεμήσαμε»!

Σας ευχαριστώ
ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΚΩΒΑΙΟΣ
Φιλόλογος-Συγγραφέας

ΑΘΛΙΑ – ΑΘΛΑ – ΘΕΜΕΘΛΑ

του Θεόδωρου Ι. Ζιάκα - Ομιλία κατά την παρουσίαση του βιβλίου στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη το 1997.

Στο βιβλίο του ΑΘΛΙΑ – ΑΘΛΑ – ΘΕΜΕΘΛΑ ο Κώστας Ζουράρις γράφει περί της πολιτείας της παρ’ ημίν καθεστηκυίας. Διαβάζοντάς το μαθαίνουμε αυτό που κανείς δεν φρόντισε να μας μάθει: ότι α) υπάρχει ελληνική αντίληψη περί πολιτείας και β) ότι αυτή βρίσκεται, καλώς η κακώς, στους αντίποδες της δυτικής – νεωτερικής πολιτείας.

Οι τρεις λέξεις του τίτλου συνοψίζουν επιστημολογική πρόταση καίρια:

1. Η κοινωνία είναι ένα κουβάρι Αθλίων και Άθλων. Το συναμφότερον. Δεν μπορείς, στο κοινωνικό πεδίο, να αποκόψεις μανιχαϊστικά τα άθλια και να κρατήσεις μόνο τα άθλα.

2. Στο τι είναι Άθλια και τι Άθλα απαντούν τα Θέμεθλα. Κάθε πολιτισμική ολότητα έχει θέμεθλα (θεμέλια). Που νοηματοδοτούν αναλόγως τα άθλα και τα άθλια.

Η λειτουργία των χαρισμάτων στο σώμα της Εκκλησίας

του Αρχιμ. Γρηγορίου Παπαθωμά, καθηγητή Ορθοδόξου Θεολογικού Ινστιτούτου Άγιος Σέργιος Παρισίων - Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2005 

Το γεγονός ότι η Εκκλησία εμφανίζεται στο προσκήνιο της Ιστορίας ως Σώμα και ως ανοιχτή πραγματικότητα, όπου καλούνται να μετάσχουν αδιακρίτως όλοι οι άνθρωποι, φανερώνει ότι αναστέλλει μόνη της και ηθελημένα κάποια κριτήρια ομοιομορφίας, επιφανειακής τακτοποίησης, οργανωτικής αποτελεσματικότητας, κ.τ.τ., που διακρίνουν τους εγκόσμιους οργανισμούς και τους διανθρώπινους θεσμούς. Αναλαμβάνοντας τον κόσμο στο Σώμα της με την ενσάρκωση του Χριστού που γιορτάσαμε μόλις πριν από λίγο, είχε πλήρως τη συνείδηση του ρίσκου για αλλοιώσεις, αλλοτριώσεις, παραχαράξεις και διολισθήσεις, που θα της προκαλούνταν από την πρόσληψη αυτή. Ήταν ελεύθερη επιλογή της και την υφίσταται καθημερινά και εκούσια στο Σώμα της για λόγους σαφώς σωτηριολογικούς. Δεν αποθαρρύνεται όμως από τις αρνητικές συνέπειες αυτού του συμφυρμού. Διαθέτει ένα οντολογικό και αποκαλυπτικό απόθεμα, για να μπορεί να χαράσσει πορεία μέσα στο αδιέξοδο, από μόνο του, κτιστό, ακριβώς γιατί θέλει να οδηγήσει τον άνθρωπο και την Δημιουργία στο επέκεινα του κτιστού.

---

Ο πρώτος πειρασμός αλλοίωσης της Εκκλησίας είναι η κάθε απόπειρα ορισμού της. Από τους Πατέρες και τους Διδασκάλους της κληρονομήσαμε μια διαπίστωση: Η Εκκλησία δεν ορίζεται, δεν έχει ορισμό. Και όμως παλαιότερα, σήμερα και παντού ακούμε τον αρκετά ελαφρύ και κοινότυπο ορισμό που μαρτυρεί μεταξύ άλλων και το μέγεθος της «βαβυλώνειας αιχμαλωσίας» (π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ) της θεολογίας μας, ότι η Εκκλησία αποτελείται από τον λαό, ως τη βάση, και τον κατώτερο και ανώτερο κλήρο, την ηγεσία της Εκκλησίας, την ιεροκρατία, προσδίδοντας μάλιστα, μια πυραμιδοειδή μορφή στην έκφρασή της. Αυτό έχει σαφώς συνέπειες στην εκκλησιολογία και στη ζωή της Εκκλησίας, άρα και στη σωτηριολογία της, γιατί γεννά άλλο ήθος διαφορετικό από αυτό που χαρίζει το διηνεκές και πολυεδρικό συστατικό στοιχείο του εκκλησιαστικού σώματος.

Ένας τρόπος να απομακρύνει την αλλοίωση για να μην καταστρατηγηθεί η πορεία του είναι να διερευνά το ίδιο το εκκλησιαστικό σώμα τι ήθος και τι θεολογία υπήρχε πριν την εισαγωγή/παρείσφρηση της διολίσθησης, για να διατηρεί τη δυναμική επαφής με τον «μίτο της Αριάδνης» και να πορεύεται.

Ένα λοιπόν κυρίαρχο ζήτημα που έχει να κάνει με το προτεινόμενο θέμα είναι η εξουσιαστική δομή και (ιεραρχική) μορφή που προσέλαβε η Εκκλησία στον «ορισμό» και την έκφρασή της, με αποτέλεσμα να ανασταλούν και να περιθωριοποιηθούν συστατικές της λειτουργίες και συστατικά χαρίσματα μέσα στο Σώμα της, και να έχουμε άλλο ήθος, άλλο είδος σωτηριολογικής απόπειρας, άλλη μορφή εσχατολογίας και, κατ’ επέκταση, ετεροκεντρισμένη δραστηριότητα και πορεία. Όσο κι αν αυτό περιγράφεται εδώ απλά και περιληπτικά, το ζήτημα είναι αρκετά σύμπλοκο με ορατές τις συνέπειες στην καθημερινότητα και στην κρίση ταυτότητας που διακρίνει το εκκλησιαστικό μας σώμα.

Η Εκκλησία πάντοτε, στην απρόσωπη ομοιομορφοποίηση των ανθρώπων, κατέφασκε και πλειοδοτούσε την ετερότητα των χαρισμάτων, αναπτύσσονταν μέσα από την διαφορετικότητα των προσώπων και συνίστατο ως Σώμα εκεί που κοινωνούσαν οι ετερότητες. Η Εκκλησία δεν γνωρίζει στη ζωή της λέξεις που απηχούν βαθύτερες υπαρξιακές καταστάσεις όπως μαζοποίηση, απρόσωπη συσπείρωση, οργανωσιακό συσχηματισμό, εξουσιαστική σχέση, αξιωματική υποβάθμιση, ομοιομορφοποίηση, καταναγκασμό, εξαρτήσεις και επιδράσεις πυραμιδοειδών σχέσεων, κ.τ.τ. Έχει άλλες αφετηρίες, άλλη πορεία και άλλες προοπτικές. Αυτό καταφαίνεται και στο γεγονός πως συνίσταται πολυχαρισματικά και όχι μονοχαρισματικά η Εκκλησία σε Σώμα.

Από την ιστορική αφετηρία της, τον 1ο αιώνα, όπως μας το διασώζει ο άγ. Ιππόλυτος Ρώμης (τέλη 2ου-αρχές 3ου αιώνα), η Εκκλησία διέκρινε τέσσερα χαρίσματα και τα θεωρούσε ως από κοινού συστατικά χαρίσματα-στοιχεία του εκκλησιαστικού σώματος, της τοπικής Εκκλησίας όπως επικράτησε σωστά να λέγεται σήμερα. Αυτά ήταν: ο επίσκοπος, οι πρεσβύτεροι, οι διάκονοι, οι λαϊκοί, απαρτίζοντας και τα τέσσερα χαρίσματα τον «λαό του Θεού». Η σχέση τους ήταν καθαρά σχέση κοινωνίας και αλληλοπεριχώρησης, και όχι, όπως η μεταγενέστερα εισαγόμενη ιεραρχική διαβάθμιση, σχέση ιεραρχική και, κατ’ επέκταση, σχέση εξουσιαστική. Η εισήγηση έχει μεταξύ άλλων στόχο να παρουσιάσει την δομή σχέσης των τεσσάρων χαρισμάτων ως συστατικών στοιχείων της τοπικής Εκκλησίας και κυρίως να καταδείξει τις συνέπειες στην σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα, που προέρχονται από την καταστρατήγηση της διαχρονικής πρακτικής της αποτυπωμένης στο πατερικό έργο «Αποστολική Παράδοση» του Ιππολύτου Ρώμης, την παραχάραξη, ηθελημένη ή αθέλητη, του πατερικού ήθους και την αντικατάστασή του με πρακτικές που δεν έχουν να κάνουν ούτε με την Εκκλησία, ούτε με αυτό που επαγγέλλεται.

*Ο π. Γρηγόριος Παπαθωμάς γεννήθηκε το 1960, σπούδασε Νομικά και Θεολογία στο Α.Π.Θ. και Κανονικό Δίκαιο και Θρησκειολογία στο Παρίσι. Είναι καθηγητής στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι και στο Πανεπιστήμιο Paris 13. Είναι μέλος της Συντακτικής επιτροπής του ορθόδοξου γαλλικού περιοδικού Contacts, διευθύνει την εκδοτική Σειρά Νομοκανονικά και ειδικεύεται σε θέματα εκκλησιαστικής ιστορίας και ιδιαίτερα με το λόγο της ορθοδόξου θεολογίας στην Ευρώπη. Πολλά βιβλία και μελέτες του έχουν δημοσιευθεί στα γαλλικά.

Αγιότητα και Άγιοι

Αγαπητοί φίλοι και γνωστοί, μεγάλοι και μικροί, ανεξάρτητα από θρησκεία και το πού ανήκετε.

Με μεγάλη χαρά σας πληροφορούμε ότι η ενδιαφέρουσα θεολογική ημερίδα, του Σαββάτου 24 Απρίλιου, με θέμα πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία, στην Πανεπιστημιακή Θεολογική Σχολή του  Όσλο, (Det Teologiske Menighets Fakultet).

Το πρώτο θέμα ομιλίας, του πατρός Γρηγορίου Παπαθωμά, που έχει δώσει επίσης και την θεματική σε ολόκληρη την ημερίδα, έπεσε πραγματικά σαν ζεστή Θεϊκή αχτίδα στην ψυχή μας, στην καρδιά μας και στο σώμα μας, καθώς είμαστε υποχρεωμένοι να διαβιώνουμε σε μία κοσμική, μη θρησκευτική, διάσταση, όπου έχει ολότελα ξεχαστεί το Μεγάλο, το Θείο που κατοικεί στον άνθρωπο, και χωρίς αυτός να αναγνωρίζει, να συνειδητοποιεί ότι η κρίση στον επίκαιρο κόσμο είναι κρίση ανθρωπίνων αξιών! 

Η ομιλία του π. Γρηγορίου παρατίθεται εδώ.

Prof. Hdr. Archim. Grigorios D. PAPATHOMAS Oslo 24.4.2010 ―Now therefore you are no more strangers and foreigners,but co-citizens with the You, too, are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ himself being the chief cornerstone,
in Whom all the building fitly framed together growth unto a (Ephesians 2:19-22).

---

---

―If someone considers the departure from here [= History] as damage, this man is never perfect on the faith‖(John Chrysostom, ―Homily on the Candiemas, the Mother of God and Simon‖,in
saints and members of the household of God. saint temple in the Lord, in Whom you also are co-built for an habitation of God through the Spirit‖ P. G., t. 50, col. 809). The theme is an attempt to reflect on our experience in using (at first sight) unusual methods in the approach of delicate question. This question is linked to the main ontological perspective of the life and existence of Christians today — and not only — within the History.
At the same time, the aforementioned target subject has usually at least some remote knowledge of so-called
The other side of the coin is that
However, in the present paper, I have tried to avoid the temptation of making cheap comparisons between sanctity as real, eschatological life and the fictive religious life of so-called spirituality, very welcome nowadays in the Christian milieu, but one cannot deny that the technique of comparative positioning may sometimes produce surprisingly illuminative results.
Christians Spiritualities, and such originally technical terms as spirituality, moral(istic) Christian life, mysticism, metaphysics, esoterism, moral purification, meditation, pietism, emptiness, have become an integral part of Christian religious vocabulary and Ecclesial life. sanctity, which is relevant to Christianity in general and every Christian in particular, remain an unexplainable mystery to those, who do not have an ―institutional relationship‖ with the Trinitarian God… * * * * * * First of all, it is necessary to say a few introductory words about the sanctity itself. When the unsuspicious reader studies the Holy Bible, he reads a passage, a speech addressed by God in an
exhortative and inviting – and not in an obliged or obligatory – way to man: ―Be yourself saints, because I am saint‖ (1 Peter 1:16). And then one will 2 reasonably wonder: to what degree is this true, that is, to become saint like Him? To what degree is this possible? He is saint, because He is God. We, men, not being gods, can we become truly saint? And moreover what He is
The word ―sanctity‖ or ―saint‖ refers to a reality totally irrelevant and unrelated to our time, to our culture and the anxieties of modern man. Indeed, in a global society of multiple challenges, such as the modern one, which faces as its more serious problems the financial crisis, the increase in the unemployment rate, the intense social problems, and is dominated by the anxiety of increasing the per capita income, to talk about saints and sanctity is a
exclusively can it be instilled in us and how? Sanctity is a category of the Kingdom, a feature of the Eschata. Can it become a feature also of men, who are still part of History? These are some questions, and not the only ones, posed before this open call of God to us all. Since this call touches the heart of ontology and theological anthropology, it is worth examining, from a personal interest, some of its aspects. challenge, if not a calling to laugh about and sneer at. Thus, the biblical feature of life of the saint, as participant of the Resurrected Christ and citizen by anticipation of the Kingdom of God, has slid on the margin of the life of human society but also of the Church, and sanctity has become a ―forgotten vision‖. The forgotten sanctity It is indeed a ―forgotten vision‖, because it once existed, for this is what inspired our culture, for our people lived with the saints and they drew from them their mission in life, for they were the heroes, the great champions and the ―famous stars‖ of their time. Nowadays, only the names of saints are left and people do not know about the life of the saints whose names they bear, and they prefer now to
individualistically celebrate their own personal birth day and not the memory of the saints. And this tendency is common first and foremost among Christians, despite the biblical and fatherly experience of communion with the saints, ―as co-citizens with the saints and [thus] members of God’s household‖ (Ephesians, 2:19). In such a time of confusion and disorientation, what can one tell about sanctity? His word will fall flat… But how can one not talk about something, which is so basic and fundamental in the life of Christians? Because, if we forget sanctity, the only things that we can found after this within the Church are nothing else that our identification with the world and the direct consequence of this identification, the secularization of the Church and its transformation in something as the ―present century‖ (2 Timothy 4:10, John 18:36-37, Romans 12:2), which gives birth to the modern problem of Christians, the Eonism* (see below, p. 11-12). The misunderstood sanctity However, nowadays sanctity is not only forgotten; it is also misunderstood, when it is a subject of discussion. Indeed, in the minds of people, the notion of sanctity seems to be associated with moralistic and psychological criteria. If someone is virtuous, if he discusses always about God or is charismatic and demonstrates abilities which people lack, then he is considered a ―saint‖, and vice versa, namely, if someone shows a flaw in his personality or in his behavior, then he cannot be considered a ―saint‖. Or if someone
3 does not exhibit supernatural powers one way or the other, the thought that he could be a saint baffles us.
This common but very misunderstood view of sanctity poses some basic questions, when we examine it in the light of the Holy Bible and of our faith.
1)
If sanctity consists first and foremost in respecting the moral principles, then why the Pharisee was criticized by the Lord, while the Tax Collector was vindicated in the well-known parable (Luke 18:10-14)? We tend to call the Pharisee a ―hypocrite‖, but in reality he did not lie when he claimed that he faithfully observed the Law and that he applied as a faithful Jew every task asked by God. Moreover, he did not lie when he qualified the Tax Collector as a ―sinner‖, because the Tax Collector was an unfair person and a violator of the moral rules. Why then does the Tax Collector serve as a model of man for Christ leading to sanctity and not the Pharisee? 2)
A similar question results from the use of the term ―saint‖ by Apostle Paul in his letters. When he addresses himself to the Christians of Corinth, Thessalonica, Galatia, Paul calls them ―saints‖! But later on, in these letters he mentions many moral flaws of these Christians, which he harshly castigates. How is it that the first Christians are called ―saints‖, while it is certain that their daily life does not conform to the commands of their faith itself? Would anyone today think of calling ―saint‖ one of these Christians? 3)
If sanctity is linked to supernatural charismas and thaumaturgy, then we could seek it and find it also outside the Church. Can sanctity exist outside the Church? Moreover, to what extent is sanctity evaluated from any supernatural charismas that impress men? Apostle Paul told to the Corinthians impressed by people with supernatural acts: ―If I have a faith that can move mountains, but have not love, I am nothing‖ (1 Corinthians 13:2). The Lord had said also that to command a mountain to move is possible, ―if you have faith as well as a mustard seed‖ (Matthew 17:20-21). But this is not by itself a demonstration of sanctity, this is nothing, says Paul, if there is not the presupposition of love, that is, something that any person can have, without exhibiting any thaumaturgical abilities. Thaumaturgy and sanctity are not identical, and do not necessarily co-exist. 4)
Similar questions result from the association of sanctity with unusual and ―mystic‖ psychological experiences. Nowadays, many follow the Oriental Religions to meet dematerialized ―gurus‖, that is, people of extraordinary self-discipline, exercise and praying. The Church does not consider them saints, however deep and supernatural their experiences may be, and especially however great their virtue may be. Thus, the question posed previously comes finally back: are there saints outside the Church? If sanctity means what the people think (virtues, moral life, supernatural charismas, supernatural experiences etc.), then we have to accept that there are saints outside the Church and from this point of view there are more outside the Church than within Her… If we want to claim that sanctity is possible only within the Church, then we have to seek the reason of sanctity beyond the aforesaid criteria, namely, beyond the virtues, the moral perfection and the supernatural powers and experiences. So let’s see how the Church perceives sanctity. Sanctity, as a Gift of personal relation and as an Ecclesial experience
The Greek term ―aghios‖ (a{gio") has an interesting history. The root of this Greek word derives from ―ag-‖ (a{g-) with many lexicographical derivatives and the
4 profound meaning of this root derives from the verb ―
In the Old Testament, the Semitic word, translated by the Seventy Interpreters (Septuagint) as ―saint‖, is
Thus, the Holy Bible transcends the psychological and religious importance encountered in ancient Greeks (the awe, the
Sanctity for the Christian faith is not man-centered (anthropocentric), but god-centered (theocentric) and does not depend on the moral feats of man, however great these may be, but on the glory and the grace of God,
In Christian faith, this identification of sanctity with God Himself results in its association with the glory of God. Sanctity means God to be glorified by all the people-world. It is not strange that the request of Sunday prayer is nothing else that to ―be sanctified your name‖ (Matthew 6:9). If we take into account that this prayer is
Therefore, sanctity means participation (the Greek patristic ―
After have seen the notion of sanctity itself, it is time to see its link with other parameters and the Ecclesial experience. In the Lord’s Prayer, the character of which is clearly eschatological, it is surprising that exactly after the request ―be sanctified your name‖ is followed by ―the Kingdom come‖. Many researchers of theology believe that, in fact, these two requests mean the same thing.
In interpreting the request of the Sunday prayer ―the Kingdom come‖, st. Maximus the Confessor writes: ―The Kingdom comes; that means, this is the Holy Spirit‖. In the Bible, the coming of the Kingdom is associated with the coming and the inspiration of the Holy Spirit (Acts of the Apostles 2:18). It is not without importance that, according to the Bible and the Church Fathers, the Holy Spirit is always associated with the sanctification of the world. Because He brings the Kingdom of God to History and within the world, for this reason He sanctifies the world. Therefore, the Holy Spirit Himself is also associated with something else: the constitution of the Church. Because, it is indeed the Holy Spirit Who forms the Church, and with this element the group of our approach comes to an end: Sanctity – Kingdom of God – Holy Spirit – Church

Ευχαριστούμε θερμότατα τον Πρέσβη μας κ. Αντώνη Βλαβιανό και τους φίλους από τις ορθόδοξες ενορίες του Όσλο, για τις εκπλήξεις πού προσέφεραν και φρόντισαν έτσι και έτερψαν την ψυχή και την διατροφική όρεξη όλων που παραβρέθηκαν εκεί. Η Ημερίδα αυτή, πραγματοποιήθηκε με συνεργασία του «Καθολικό/Ορθόδοξο Φόρουμ ιδεών» και της Πανεπιστημιακής Θεολογικής Σχολής του  Όσλο, «Det Teologiske Menighets Fakultet».

Σύντομη σημαντική-επεξηγηματική παρουσίαση:

Το Καθολικό/Ορθόδοξο Φόρουμ ιδεών είναι μία οικουμενική πρωτοβουλία από μία ομάδα Καθολικών και Ορθοδόξων Χριστιανών με δραστηριότητες και τρόπο δράσης που αγκαλιάζει και είναι ανοιχτός σε όλους, ανεξάρτητα από την όποια πίστη και θρησκεία.

Κύριος επίσημος προσκεκλημένος ομιλητής ήταν ο Έλληνας Ορθόδοξος Αρχιμανδρίτης Δρ. Γρηγόριος Παπαθωμάς, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, των Παρισίων και του Ταλλίν της Εσθονίας.  Σαν κληρικός υπάγεται στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Ιερώνυμο Β΄. Ο Δρ. Γρηγόριος Παπαθωμάς είναι μία καταξιωμένη προσωπικότητα διεθνώς σαν Έλληνας θεολόγος και νομικός, εξειδικευμένος στον τομέα του Κανονικού (Εκκλησιαστικού) αλλά και του Ευρωπαϊκού Δικαίου.

Μεταξύ των υπολοίπων ομιλητών της Ημερίδας περιλαμβάνονταν οι προσωπικότητες Lars Roar Larsen και Per Kværne, που δεν είναι απαραίτητη περισσότερη εισαγωγή. 

Με θερμούς χαιρετισμούς

 Βασιλική Γέμου-Engesaeth Δρ. Πανεπιστημίων Αθηνών και Όσλο Καθολικό/Ορθόδοξο Φόρουμ Ιδεών
Νομικός εκπρόσωπος της Ελληνικής Ορθόδοξης Ενορίας της Νορβηγίας «ΕYANGELISMOS TΗS THEOTOKOY» www.greskorthodokskirke.no, vasiliki@online.no

azesthai‖ (a{zesqai), which means the awe before a mystical and terrible power (Aeschylus) as well as the respect for the bearer of this Power (Homer). Thus, in ancient Hellenism, sanctity is associated with power, with what Otto calls mysterium fascinorum et tremendum, namely, what causes attraction and fear at the same time. gôdès, akin to the Assyrian word kuddushu meaning ―to cut, to separate‖, to distinguish radically, to purify, to purge away (hence its association with ―saint‖ (a{g-io") and ―pure‖ (aJg-no;"), with purity). Saints things are those that one distinguishes radically them from the others, especially in the worship, and devotes them to God. fear, the respect to a superior power) and associates the notion of ―saint‖ with the absolute otherness [alterity], the absolute Other, fact which leads the Holy Bible in associating the ―saint‖ with God Himself, the absolute transcendence with relation to the world. Only God is saint, and every sanctity derives from Him, only from Him and from the personal relation with Him (cf. ―Saint, Saint, Saint is the Lord Almighty‖ [Isaiah, the prophet of the sanctity of God]). Therefore, in the Holy Bible, sanctity is identified with God and not with man or holy things, like in ancient Hellenism, and, in the Fathers of Church, sanctity is identified with person(s), with the Holy Trinity, with which the Fathers identify the three ―Saint, Saint, Saint‖ of Prophet Isaiah. on the degree of our personal relation with the personal God. Therefore, Church considers that sanctity is not the individual property of any person, however ―saint‖ one may be in one’s life, but it is a matter of our personal relationship with God. God sanctifies at His own discretion any person He (the Sanctifier) wishes, without the sanctification being dependent on anything else but only the free will of the person sanctified (the sanctified one). St. Maximus the Confessor (6th – 7th cent.) points out that people only contribute their free will, without which God does not act. The human endeavor and exercise does not entail our sanctity, since these can turn out to be ―rubbish‖ (Philippians 3:8) and utterly worthless. Our endeavor and exercise reveal the disposition and extent of our free will. Nothing else. eschatological, that is, it refers to the final state of the world, it is clear that what is sought in this Sunday prayer, in ―Our Father‖ (Matthew 6:9-13), is that all people-world glorify God, is the moment to come when all people will say along with the Cherubim what the prophet Isaiah saw and heard in his vision: ―Saint, Saint, Saint is the Lord Almighty, the whole earth is full of Your glory‖ (Isaiah 6:3). methexis‖) and communion in the sanctity of God. Besides, this also means ―theosis‖ (deification-divination). Any sanctity relied on our virtues, on our any morality, on our qualifications, 5 our exercise etc., is anthropocentric and totally unrelated to the sanctity of our Church. Therefore, there is no other sanctity than that of God, and the saints do not have their own sanctity, but they participate in the sanctity of God. This means that in Church there are saints only in the sense to ―be sanctified‖: ―For their sake I sanctify Myself, that they themselves also may be sanctified in truth‖ (John 17:19), of those who received the uncreated light, the glory and the uncreated grace from God Himself. Sanctity and Kingdom of God are not only closely interrelated, but one could also say that they are identical. What we request from God in the prayer ―Our Father‖ is His Kingdom to come to the world, so that all people and the whole Created, the ―whole Earth‖ (Isaiah 6:3), to glorify and to recognize as saint only the saint God, and to participate (methexis-deification) in His sanctity and glory. Sanctity and Kingdom of God supplement and explain each other. Sanctity is not understood without the Kingdom of God and the participation in the sanctity of God. Thus, sanctity becomes an equivalent quality for God (by nature) and for man (by grace). And it is God Himself who makes this quality same and equivalent.  Paris-Tallinn-Athens
Sanctity, the “forgotten vision” of the Christians today

Η απόφαση για το Κόσσοβο και τα ελληνικά συμφέροντα

Submitted by antibaro on Mon, 26/07/2010 - 19:47

Το είχαμε υποψιασθεί εδώ και καιρό, αλλά τώρα επιβεβαιωνόμαστε. Ότι, δηλαδή, τα λεγόμενα Διεθνή Δικαστήρια (αλλά και τα ευρωπαϊκά) δεν κρίνουν με κύριο κριτήριο το Διεθνές Δίκαιο, αλλά πρωτίστως με πολιτικά κριτήρια. Η απόφαση του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, η οποία κρίνει με ψήφους 10 έναντι 4 ότι η απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου (Κοσσόβου) από τη Σερβία είναι νόμιμη, ευθυγραμμίζεται με τα αμερικανικά συμφέροντα και με τη γραμμή των ΗΠΑ να υποστηρίζουν τους Αλβανούς εναντίον των Σέρβων. Είναι πρωτοφανές να έρχεται ένα Διεθνές Δικαστήριο και να καταπατά την αρχή της εδαφικής ακεραιότητος των κρατών-την οποία υποτίθεται ότι στηρίζει ο ΟΗΕ- και να αγνοεί το Ψήφισμα 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας (Ιούνιος 1999), με το οποίο ο ΟΗΕ δεσμευόταν να διαφυλάξει την εδαφική ακεραιότητα της τότε Νέας Γιουγκοσλαβίας, η οποία μετονομάσθηκε σε Ομοσπονδία Σερβίας-Μαυροβουνίου! 

Για μία ακόμη φορά δικαιώνονται οι μελετητές του Θουκυδίδη, οι οποίοι μας θυμίζουν μία περίφημη διαπίστωση του Αλιμούσιου ιστορικού, που έγραψε ότι δεν αρκεί να έχεις δίκιο, αλλά πρέπει να έχεις και τη δύναμη να το επιβάλλεις. Συμπλήρωνε δε ότι ο ισχυρός διεκδικεί όσα του επιτρέπει η ισχύς του και ο ανίσχυρος υποχωρεί στον βαθμό που του επιβάλλει η αδυναμία του! Απλώς διερωτώμαι γιατί επιμένει η επίσημη ελληνική διπλωματία να μιλά για Δικαστήριο της Χάγης και για παραπομπή των προβλημάτων του Αιγαίου. Από ένα τέτοιο δικαστήριο ας μην περιμένουμε εφαρμογή του Δικαίου της Θαλάσσης. Το πιθανότερο είναι ότι θα εκδώσει μία μεσοβέζικη απόφαση με πολιτικά κριτήρια και δεν αποκλείεται να οδηγηθούμε σε κάποια περίεργη μοιρασιά του Αιγαίου χωρίς ... να το καταλάβουμε. Αυτό που θα αναγκάσει τους Τούρκους να μαζέψουν το σκάφος Πίρι Ρέϊς δεν είναι η επίκληση του Δικαστηρίου, αλλά η ψυχική, εκπαιδευτική, αμυντική και διπλωματική θωράκιση του Ελληνισμού. Δυστυχώς στα ελληνοτουρκικά πληρώνουμε τις βαρύτατες υποχωρήσεις της οκταετίας Σημίτη (1996-2004) με αποκορύφωμα τη συμφωνία της Μαδρίτης του 1997 , όπου η Ελλάς αναγνώρισε «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Η απόφαση της Χάγης και νομικά και πολιτικά δεν είναι συμφέρουσα για την Ελλάδα. Βεβαίως η κυβέρνηση των ΗΠΑ έσπευσε να οργανώσει συνέντευξη τύπου με δύο νομικούς συμβούλους της για να εξηγήσουν ότι η συγκεκριμένη γνωμοδότηση αφορά μόνο στη συγκεκριμένη διαδικασία ανακηρύξεως της αναξαρτησίας του Κοσσόβου και δεν δημιουργεί προηγούμενο για άλλες μειονότητες και για άλλα αποσχιστικά κινήματα. Κανείς όμως δεν τους πίστεψε. Όλες οι μεγάλες εφημερίδες της Υφηλίου παραδέχονται ότι ανοίγει ο ασκός του Αιόλου για την απόσχιση εδαφών εις βάρος της εδαφικής ακεραιότητας κρατών. Ο βρετανικός GUARDIAN, σε άρθρο που αναδημοσίευσε η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 25-7-2010, στη πρώτη θέση του σχετικού καταλόγου τοποθετεί το ψευδοκράτος των Τουρκοκυπρίων. Και είναι λογικό να περιμένουμε την αποθράσυνση του Έρογλου, ο οποίος ήδη μιλά για δύο κράτη στην Κύπρο. Η απόφαση περί Κοσσόβου δίνει ηθική ώθηση στα σχέδια της Άγκυρας και του ψευδοπροέδρου Έρογλου και είμαι βέβαιος ότι θα επιδιώξουν αναγνώριση του ψευδοκράτους από αριθμό Ισλαμικών χωρών. Άλλωστε ο Νεο-Οθωμανισμός των Ερντογάν και Νταβούτογλου έχει καλλιεργήσει την βελτίωση και εμβάθυνση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Μουσουλμανικών χωρών.

Επιπλέον πρέπει να προβληματισθούμε ως Έλληνες, διότι στο γνωστό βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος» ο Τούρκος ΥΠ.ΕΞ. Αχμέτ Νταβούτογλου συσχετίζει την περίπτωση του Κοσσόβου με την περίπτωση της Μουσουλμανικής μειονότητος στη Δυτική Θράκη (βλέπε σελίδα 482 της ελληνικής εκδόσεως), Επίσης συσχετίζει την ελληνική Θράκη και με την περίπτωση της Κύπρου (σελ. 200) τονίζοντας ότι στόχος της Άγκυρας είναι η δημιουργία ενός διεθνούς νομικού πλαισίου που θα επιτρέψει στην Τουρκία να επεμβαίνει υπέρ των μουσουλμανικών μειονοτήτων της Βαλκανικής.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί σε κάθε σώφρονα άνθρωπο και η συνεχής ενδυνάμωση και ενθάρρυνση του αλβανικού μεγαλοϊδεατισμού. Οι ΗΠΑ στηρίζουν στα Βαλκάνια τους Αλβανούς και τους Βόσνιους που είναι μουσουλμάνοι για να εξισορροπήσουν την φιλοϊσραηλινή πολιτική τους στο Μεσανατολικό, αλλά και γενικότερα για να εδραιώσουν την επιρροή τους και τις στρατιωτικές βάσεις τους. Το Κόσσοβο ουσιαστικά έγινε κράτος όταν οι ΗΠΑ βομβάρδισαν τη Σερβία το 1999. Με ξένες πλάτες οι Αλβανοί εθνικιστές σήμερα ονειρεύονται νέα κέρδη μετά την απόσχιση του Κοσσόβου. Μαυροβούνιο, Σκόπια και πιθανότατα η χώρα μας θα βρεθούν υπό πίεση με μειονοτικά και άλλα αιτήματα. Το ζήτημα των Τσάμηδων θα αναζωπυρωθεί από την επίσημη διπλωματία των Τιράνων. Όσο για το κράτος των Σκοπίων μετά τη γνωμοδότηση της Χάγης για το Κόσσοβο θα πρέπει να προβληματισθεί σοβαρότατα. Η εδαφική ακεραιότητα και η επιβίωση του πολυεθνικού μορφώματος των ψευδομακεδόνων τίθεται εν αμφιβόλω. Οι πολυάριθμοι Αλβανοί της ΦΥΡΟΜ πολύ σύντομα θα διεκδικήσουν την απόσχισή τους από τους Σλάβους, με τους οποίους εδώ και χρόνια συγκρούονται. Θα προτιμήσουν να ζουν μαζί με τους Αλβανούς του Κοσσόβου υλοποιώντας το όραμα της «Φυσικής Αλβανίας», όπως ονομάζεται ηπιότερα το σχέδιο της «Μεγάλης Αλβανίας».

Η Ελλάς δεν πρέπει παρ’ όλες τις έξωθεν πιέσεις να αναγνωρίσει το Κόσσοβο. Ας παραμείνουμε στη μέχρι τώρα άρνησή μας όπως κάνουν η Ρωσία, η Κίνα, η Ισπανία, η Ρουμανία, η Σλοβακία και φυσικά η Κύπρος. Αντιθέτως καλό είναι να διδαχθούμε από την εθνική αξιοπρέπεια των Σέρβων, οι οποίοι επισήμως δηλώνουν ότι ουδέποτε θα αναγνωρίσουν την αποκοπή και παραχώρηση των ιερών προσκυνημάτων τους: Του Κοσσυφοπεδίου, όπου έπεσε μαχόμενος κατά των Οθωμανών το 1389 ο Άγιος Λάζαρος των Σέρβων, και των Μετοχίων, όπου γεννήθηκε το Σερβικό έθνος και η Ορθόδοξη παράδοσή του. Το συμφέρον της Ελλάδος για να μιλήσουμε πρακτικά, αλλά και η ηθική της υποχρέωση για να μην ξεχνούμε και την ιστορική μας κληρονομιά, μας κατατάσσει στην αντίθετη όχθη από τους 10 δικαστές που εξευτέλισαν την έννοια του Διεθνούς Δικαίου. Και αν πιεσθούμε από φίλους και συμμάχους θα απαντούμε: Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά; Γιατί δεν αναγνωρίζετε και το δικαίωμα των Κούρδων να αποσχισθούν από την Τουρκίας; Προς δε τη φίλη και γείτονα Αλβανία το καλύτερο αντίβαρο στον καλπάζοντα αλυτρωτισμό της είναι η υπενθύμιση του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας του 1914 που προβλέπει την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου εντός των αλβανικών συνόρων. Η Ελλάς δεν θέλει να αμφισβητήσει τα υπάρχοντα σύνορα, όμως δεν μπορεί και δεν πρέπει να κάθεται με τα χέρια σταυρωμένα έναντι των προκλήσεων οποθενδήποτε προερχομένων!

Ο συγγραφέας παραπέμπει στην

Το κακό θα σας έρθει από τους διαβασμένους

Θα ξεκινήσω με τρία κείμενα. Ένα από την αρχαία Ελλάδα, το επόμενο από την Πονεμένη Ρωμιοσύνη, το κακώς λεγόμενο Βυζάντιο και το τρίτο από την νεότερη εποχή. «Άρξομαι των προγόνων» πρώτα, όπως λέει ο Περικλής στον Επιτάφιο. Ίσως και ο λόγος μου σήμερα είναι και αυτός επιτάφιος, επικήδειος επάνω στο άταφο σώμα της Παιδείας μας, της πάλαι ποτέ εθνικής και νυν νεοταξικής και καλύτερα δαιμονικής. Δεν έλεγε ο Πατροκοσμάς «το κακό θα σας έρθει από τους διαβασμένους»; Το κακό ήρθε και το κακό έχει όνομα «ο όφις ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος».

>

---

---

Το πρώτο κείμενο είναι από το εξαίσιο πόνημα του Πλουτάρχου «περί παίδων αγωγής». Αφού προτάσσει ο φιλόσοφος την μεγάλη αλήθεια «Παιδεία δε των εν ημίν εστίν αθάνατον κα θείον», αναφέρεται στον νομοθέτη της Σπάρτης, τον Λυκούργο: «Ο Λυκούργος ο νομοθέτης των Λακεδαιμονίων, πήρε δύο κουταβάκια γεννημένα από τους ίδιους γονείς και τα μεγάλωσε με τρόπο εντελώς διαφορετικό το ένα από το άλλο, κάνοντας το ένα λαίμαργο και με ροπή στην κλοπή, και το άλλο ικανό στην ανίχνευση και επιτήδειο στο κυνήγι. Αργότερα, όταν κάποτε οι Λακεδαιμόνιοι είχαν συγκεντρωθεί σ’ ένα μέρος, τους είπε: Για την απόκτηση της αρετής, Λακεδαιμόνιοι, μεγάλη συμβολή έχουν και η συνήθεια και η εκπαίδευση και η διδαχή και ο τρόπος αγωγής, και τούτα ευθύς θα σας τ’ αποκαλύψω. Έφερε τότε τα δυο σκυλιά και τ’ άφησε ελεύθερα, αφού έβαλε στη μέση μπροστά τους ένα δοχείο με φαγητό κι ένα λαγό. Τότε το ένα σκυλί κίνησε κατά τον λαγό, ενώ το άλλο όρμησε στο δοχείο. Οι Λακεδαιμόνιοι δεν μπορούσαν ακόμα να καταλάβουν τι σημασία απέδιδε σ’ αυτό και με ποια πρόθεση τους έδειχνε τα σκυλιά∙ τότε τους είπε: Και τα δυο τούτα είναι από τους ίδιους γονείς, αλλά, με το να λάβουν διαφορετική αγωγή, το ένα έγινε του φαγητού και το άλλο του κυνηγιού».

Κείμενο δεύτερο, αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, από το θαυμάσιο «περί κενοδοξίας και ανατροφής των τέκνων». «Αν οι καλές διδασκαλίες χαραχτούν, στην ψυχή του παιδιού, όταν ακόμη είναι τρυφερή, κανείς δεν θα μπορέσει να τις αφαιρέσει, γιατί θα έχουν αποτυπωθεί ανεξίτηλα, όπως η σφραγίδα στο μαλακό κερί».

Το τρίτο είναι από τον λόγο του Κολοκοτρώνη στους μαθητές των Αθηνών, το 1838, στην Πνύκα. «Παιδιά μου, να μην έχετε πολυτέλεια, να μην πηγαίνετε εις του καφενέδες και εις τα μπιλιάρδα. Να δοθείτε εις τα σπουδάς σας, και καλλίτερα να κοπιάσετε ολίγον δυο και τρεις χρόνους, και να ζήσετε ελεύθεροι εις το επίλοιπο της ζωής σας, παρά να περάσετε τέσσαρους πέντε χρόνους τη νεότητά σας και να μείνετε αγράμματοι. Να σκλαβωθείτε εις τα γράμματά σας. Να ακούετε τας συμβουλάς των διδασκάλων και γεροντοτέρων, και, κατά την παροιμία, μύρια ήξευρε και χίλια μάθαινε. Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μην γίνει σκεπάρνι μόνο δια το άτομό σας, αλλά να κυττάζει το καλό της κοινότητος, και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας».

Με τα τελευταία του λόγια, ο αγράμματος, αλλά βαθιά μορφωμένος Γέρος του Μοριά, επαναλαμβάνει τον Θουκυδίδη. «Καλώς μεν γαρ φερόμενος ανήρ τα καθ’ εαυτόν, διαφθειρομένης της πατρίδος ουδέν ήσσον ξυναπόλλυται, κακοτυχών δε εν ευτυχούσι, πολλώ μάλλον διασώζεται». (στο Β΄, 60). Μεταφράζει ο Ελευθέριος Βενιζέλος, εκείνη την εποχή οι πολιτικοί ήξεραν γράμματα, τα σημερινά αγράμματα και απελέκητα απολειφάδια πολιτεύονται με ζεμπεκιές και κουμπαριές. Γράφει ο Βενιζέλος: «Διότι ο άνθρωπος που ευδοκιμεί εις τας ιδιωτικάς του υποθέσεις, εάν η πατρίς του καταστραφεί, χάνεται κι αυτός μαζί της, ενώ είναι πολύ πιθανόν ότι θα σωθεί, εάν κακοτυχεί μεν ο ίδιος, η πατρίς του όμως ευτυχεί». Ας τα έχουν υπ’ όψιν τους αυτά τα λόγια οι τωρινοί χρυσοκάνθαροι με το κλεφτοκατσικάδικο ήθος. Κάπως το γράφει ο Καρυωτάκης: «Επρόδωσαν την αρετήν/ κι ήρθαν οι έσχατοι πρώτοι/ με χρήματα παίρνεται η καρδιά/ κι αποτιμάται ο φίλος».

Και τα τρία τιμαλφή κείμενα που παρέθεσα, τζιβαϊρικά πολυτίμητα που μας παρέδωσαν σοφοί, ήρωες και άγιοι του Γένους μας, αναδεικνύουν την σπουδαιότητα της αγωγής, της Παιδείας με αξίες που πρέπει να λαμβάνει ο άνθρωπος στην παιδική ηλικία. ( Οι λέξεις αγωγή και αξία είναι ομόρριζες. Από το ρήμα άγω, στον μέλλοντα άξω- από δω η αξία. Η αγωγή πρέπει να οδηγεί σε αξίες). Κατ’ αρχάς τι είναι Παιδεία; Χρησιμοποιώ ένα ορισμό του Πλάτωνα: «Παιδεία εστί ου την υδρίαν πληρώσαι, αλλά ανάψαι αυτήν». Η Παιδεία είναι, όχι το γέμισμα άδειου δοχείου, (ο εγκέφαλος του παιδιού), αλλά άναμμα ψυχής, είναι φως. (Εδώ έχουμε σπερματικό λόγο: «ουχ αλλότρια εστί τα Πλάτωνος διδάγματα του Χριστού» γράφει ο άγιος Ιουστίνος, ο φιλόσοφος και μάρτυρας. Από τα φώτα του Πλάτωνος φτάνουμε στο «φως Χριστού φαίνει πάσι»). «Το σχολείο φωτίζει τους ανθρώπους», λέει ο άγιος Κοσμάς.

Το σχολείο όμως σήμερα δεν φωτίζει, σκοτίζει, σκοτάδι πολύ που επικάθησε και στις ψυχές των παιδιών, γι’ αυτό το πετροβολούν. Όταν ένας νέος σπάζει μια βιτρίνα ή ένα τζάμι σχολείου αναγκάζει τα αντικείμενα να του απαντήσουν, ακόμη και να τον χειροκροτήσουν, μιας και οι πάντες τον αγνοούν ή τον περιφρονούν. Αυτό βιώνει σήμερα στο σχολείο, αισθάνεται ανύπαρκτος. Και ερχόμαστε εμείς, παραφουσκωμένοι από έπαρση και αλαζονεία και λέμε στους νεότερους: Εμείς στα χρόνια σας είχαμε αξίες. Απαντούν: και τι τις κάνατε; Μπαζώσαμε την συνείδησή μας και περνάμε καλά. Ο λόγος του Πατροκοσμά είναι αδυσώπητος: «Είναι μια μηλιά και κάνει ξινά μήλα. Εμείς τώρα τι πρέπει να κατηγορήσουμε, τα μήλα ή τη μηλιά; Τη μιλιά. Λοιπόν κάμνετε καλά εσείς οι γονείς, οι δάσκαλοι συμπληρώνω, όπου είστενε η μηλιά, να γίνονται και τα μήλα γλυκά». «Εκ γαρ του καρπού το δέντρο γινώσκεται». Τώρα είμαστε σε κρίση, δηλαδή, στο σάπισμα. Και για να φτάσουμε στο σάπισμα των καρπών, έπρεπε να πληγούν καίρια πρώτα οι γονείς, μετά οι δάσκαλοι και τελευταίοι, μέσω των βιβλίων, οι μαθητές. Και αυτό γιατί; Γιατί η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, που είναι το καλλιτεχνικό όνομα του μυστηρίου της ανομίας, δοκίμιο , τις δυνάμεις της πρώτα εδώ, στην Ελλάδα στην έπαλξη της σοφίας, στο προπύργιο της Ορθοδοξίας. Το κακό ξεκίνησε επί δικτατορίας. Γιατί; Γιατί συνθήματα όπως «πατρίς – θρησκεία- οικογένεια» ή «Ελλάς – Ελλήνων- Χριστιανών» σημαίνουν ότι μετατρέπεις σε ιδεολογία, αξίες εδραίες και τιμαλφείς τις οποίες βίωνε ο λαός μας για αιώνες. Ο Σεφέρης με λίγους στίχους συνόψισε το κακό: «Ελλάς πυρ/ Ελλήνων πυρ/ Χριστιανών πυρ/ τρεις λέξεις νεκρές. Γιατί τις σκοτώσατε;».

Ήρθε το Πολυτεχνείο. Αναλαμπή της νιότης. Χωρίς κουκούλες εκείνα τα παιδιά- μόνο οι δοσίλογοι, οι δήμιοι και οι προδότες φορούν κουκούλα - κλόνισαν το καθεστώς, το οποίο κατέπεσε εν μέσω τραγωδίας… αλώθηκε η Κύπρος μας. Μεταπολίτευση. Ρυτίδες εμφανίζονται στον λαό. Τον γέμισαν ενοχές, επειδή ανέχτηκε τους Απριλιανούς. Επέπεσαν πάνω του και οι δήθεν προοδευτικοί, οι οποίοι βρήκαν μια ουρανόπεμπτη δικαιολογία να διαπομπεύσουν τις ριζιμιές αξίες του Γένους και την πατρίδα και την πίστη και την οικογένεια. Όποιος τις επικαλούνταν ήταν (και είναι) χουντικός. Ανοίγει άβυσσος κάτω από τα πόδια μας. Χάσαμε την ταυτότητα μας, φορέσαμε προσωπείο, γίναμε μασκαράδες. Ο Έλληνας, ο Ρωμιός, ο Γραικός- όλα δικά μας είναι- υποκορίστηκε έγινε Γραικύλος. Νόμισε ο δυστυχής πως αν παραμείνει Έλληνας, όπως τον έμαθαν οι πατεράδες του, θα μείνει πίσω, θα είναι συντηρητικός. «Έκοψε δρόμο», έχασε τον προσανατολισμό του, βρέθηκε στον γκρεμό. Τον έφαγε η πρόοδος η πολλή, η αχώνευτη. Ύψωσε σε εθνικό ιδεώδες έναν «πολιτισμό» - (Δύση)- διαφορετικό από πολλές απόψεις από τον δικό τους, μόνο και μόνο επειδή ήταν υλικά υπέρτερος.

«Εδώ και τώρα» άρχισε η «αλλαγή» του, ο εξευρωπαϊσμός του, ξεπούλησε τιμημένα πρωτοτόκια αντί πινακίου φακής, σάπιας, μουχλιασμένης, βρώμικης. (Και η «αλλαγή» δεν άλλαξε μόνον τα «παιδιά της αλλαγής». Ο κοινωνικός μετασχηματισμός ήταν ολικός και δομικός). Από «αριστοκράτης», όπως λέει ο Ελύτης, ξέπεσε στην τάξη των λακέδων. Και αυτός ο ξεπεσμός, ονομάστηκε ευημερία. Ρίχτηκε με μανία στην ζήτησή της, διαβρώνοντας τις εσωτερικές του δυνάμεις. Στόχος του ο εύκολος και άκοπος πλουτισμός. Η λαϊκή θυμοσοφία συνόψισε ευθύβολα την περιρρέουσα σκυβαλοκρατία: τα λίγα βγαίνουν με κόπο τα πολλά με κόλπο. Πάχυνε το σώμα του, φτώχυνε η ψυχή του. Αλλάζει τον τρόπο ανατροφής των παιδιών του. Αναθρέφει μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιούς και μοναχοκόρες, παρέχοντάς τους άφθονα υλικά αγαθά, γιατί δεν μπορούσε να τους προσφέρει το φυσικό λίπασμα της ανατροφής των παιδιών, την αγάπη, γιατί «όσο πλεονάζεις τω πλούτω, τοσούτω ελλείπεις τη αγάπη» (Μέγας Βασίλειος). Λησμόνησε ο αξιοθρήνητος το ευλογημένο «όχι». Φοβήθηκε μην τον πουν οπισθοδρομικό. Έτρεμε, όπως προείπαμε, και τις λοιδορίες των κατ’ επάγγελμα προοδευτικών. Προσθέστε και την εξηλιθίωση μέσω της τηλεόρασης, που ανέλαβε τον ρόλο του τρίτου γονέα. Έχει υπολογιστεί στην Αμερική –αν θέλεις να δεις την Ελλάδα του μέλλοντος επισκέψου την σημερινή Αμερική λέει ένα εύστοχο ρητό- μέχρι την ενηλικίωσή του ένα παιδί παρακολουθεί 100.000 φόνους. Η καταδιεφθαρμένη τηλεόραση πήρε την θέση της μάνας, γεγονός που εξηγεί και την γλωσσική ένδεια των μαθητών και των δασκάλων της νέας γενιάς. (παγκόσμιος=πάγκος + οσμή. Έτσι ετυμολόγησε την λέξη ένας εκκολαπτόμενος δάσκαλος σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ). Γιατί παιδεία θα πει γλώσσα. Και η ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της μάνας. Οι μαστοί της είναι τρεις. Οι δυο για το γάλα και ο τρίτος το στόμα της, η λαλιά της, η γνήσια και άδολη πηγή της γλώσσας. ‘Όταν αυτός ο δροσερός σταλακτίτης στερεύει τότε αντικαθίσταται από το αναίσχυντο στόμα της τηλοψίας.

Σειρά έχει ο δάσκαλος. Καταστρέψαμε τον δάσκαλο ως θεμέλιο και ψυχή του σχολείου, για να τον μεταβάλλουμε σε συνδικαλιστή και φροντιστή, σε πρότυπο ιδιοτέλειας και αδιαφορίας, σε πενταροκυνηγό που ξέρει απλώς να έχει διεκδικήσεις και να πολιτικολογεί. Δεν καταλαβαίνουμε πως καλό είναι το σχολείο με αφοσιωμένους δασκάλους, με δασκάλους, οι οποίοι, μετ’ επιστήμης, χαλυβδώνουν τα παιδιά με ψυχή και Χριστό, με φιλοπατρία και φιλοτιμία, με πρότυπο τον άγιο και τον ήρωα, τον Πατροκοσμά και τον Καραϊσκάκη. «Όλα τα έθνη για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην του ελληνικού που πρέπει να στραφεί πίσω» γράφει ο Δημ. Καμπούρογλου. «Η Ελλάδα είναι γεννημένη από τους πεθαμένους» λέει ο ποιητής. Έτσι φτιάχνουμε σχολείο, με το πολυτίμητο τζιβαϊρικό της παράδοσης και όχι με νέες τεχνολογίες, όπως οραματίζεται η διαβιουπουργός, ένα σχολείο – ΚΕΠ, με πανικόβλητους υπαλλήλους που τους λέμε δασκάλους και με καλωδιωμένους πελάτες, επισκέπτες που ονομάζονται και μαθητές. Σχολείο ίσον δάσκαλος λέει ο Παλαμάς. Ή όπως κανοναρχούσε ο άγιος της πολιτικής, ο Ιω. Καποδίστριας «Αν η παρούσα γενεά δεν ενδυναμωθεί από ανθρώπους μορφωμένους εν καλή διδασκαλία και μάλιστα προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως και των ηθών μας, θα είναι δυσοίωνο το μέλλον της Ελλάδος και η διακυβέρνησή της αδύνατη».

Σειρά είχαν τα βιβλία, κυρίως της γλώσσας, τα οποία είναι τα σημαντικότερα και, από πλευράς συγγραφής, τα δυσκολότερα. Γεφυρώνουν την προσχολική ηλικία με την σχολική φάση της παιδικής και σημαδεύουν τον ψυχικό μας κόσμο εφ’ όρου ζωής. Ο δάσκαλος και το αναγνωστικό – όπως το λέγαμε παλιά – αποτελούν για τον μικρό μαθητή ενσάρκωση της κοινωνίας στην οποία το σχολείο τον οδηγεί. Στο σχολείο το παιδί καλείται για πρώτη φορά να εργασθεί υπεύθυνα, να συνειδητοποιήσει ότι η ζωή δεν είναι μόνο ανέμελο παιχνίδι, αλλά κυρίως κόπος προσφοράς και ότι εν τέλει στην θυσία της προσφοράς, βρίσκεται η πιο μόνιμη, η πιο μεγάλη χαρά. Στα νέα βιβλία γλώσσας του δημοτικού (από το 2006) έχουμε για πρώτη φορά στην ιστορία υποχώρηση του λογοτεχνικού κειμένου κατά 40% και την εισαγωγή νέων κειμενικών ειδών όπως: συνταγές μαγειρικής, μικρές αγγελίες, διαφημίσεις, αφίσες, οδηγίες χρήσης συσκευών, κόμικς, άρθρα από εφημερίδες και περιοδικά. Το επιχείρημα των αρμοδίων είναι η προσαρμογή στην σύγχρονη, νέα εποχή. Και αφού οι σύγχρονοι θεοί είναι ο καταναλωτισμός και η ανταγωνιστικότητα, γιατί το σχολείο να αντισταθεί; Ο λαός μας έλεγε: «κάλλιο γνώση παρά γρόσι». Τώρα η γνώση υποκλίνεται στην πληροφορία, στο εφήμερο, στο άχρηστο, για να καταλήξουμε σ’ έναν νέο τύπο ανθρώπου: στον μορφωμένο βάρβαρο. Μια απλή περιδιάβαση στα βιβλία γλώσσας δημοτικού και γυμνασίου, τα περιοδικά ποικίλης ύλης, αποκαλύπτει γιατί τα βιβλία αυτά βάλλουν κατά της αγίας Ορθοδοξίας, κατά της πατρίδας μας και συνιστούν προπαιδεία καταναλωτισμού. Ας αφήσουν για λίγο οι γονείς το τηλεχειριστήριο της διαφθοράς και ας ανοίξουν τα βιβλία των παιδιών τους. Ερώτηση επιλογική: κάποιοι κολοκυθολογούντες μιλούν για «πολιτισμένη» εποχή και εξελιγμένο αιώνα, συγκρίνοντάς τον με τις δήθεν «καθυστερημένες» δεκαετίες του ’50 ή του ’60. Θα ανέχονταν όμως οι «αμόρφωτοι» εκείνοι Έλληνες κείμενο στην Α’ Γυμνασίου στο οποίο εξυμνείται η παιδεραστία; Τώρα περνά αντουφέκιστο.

O tempora o mores…

εισαγωγή ομιλίας με θέμα τα σχολικά βιβλία

Nατσιός Δημήτρης
δάσκαλος- Κιλκίς